دست روي دست

فضايي كه بر محافل آكادميك و عموم دانشگاه هاي ما حكمفرماست، فارغ از طبقه و مختصات علمي و رهاوردهاي تخصصي هر يك، به لحاظ فكري و فرهنگي و قدر و قيمت معرفتي و هويت يابي ها و باشندگي هاي ايماني و عقيدتي كه بازگشتي جدي به فرد فرد دانشجويان دارد، گوياي وضعيتي مشوه و مشحون ازكاستي ها و آفت ها و آسيب هاي جدي است كه سالهاست با رويكرد و سياست دست روي دست گذاشتن مسئولان و مديران امر و كساني كه درقبال فضاي معرفتي دانشگاه مسئولند و بايد پاسخگو باشند، به موقعيتي گرفتار و مبتلا شده است كه حتي شرح آن هم جزء موجبات تاثر است.

در اين زمينه و پيرامون اين امر، چندين سوال جدي مطرح است:

- دانشجويان ما با چه عقبه انديشگي و فكري وارد محيط دانشجويي مي شوند.

-  فضاي دانشگاه از چه نهادها و گروه هايي تغذيه فكري و حمايت و هدايت معرفتي مي شوند؟

- پشتوانه اين نهادها چيست و درچه محيطي تشكيل و از چه منابع و مراجعي پشتيباني مي شوند؟

- اساسا رويكرد مديريت دانشگاه، با اين همه دستگاه عريض و طويل، رويكردي سلبي است يا ايجابي؟

در سلسله نوشتارهاي دست روي دست به اين سوالات پاسخ خواهيم داد و به بررسي آسيب شناسانه فضاي دانشگاهي خواهيم پرداخت.