زهرا بي بي! يا عشق ادركني!

بهار آمده است و هنوز برف مي بارد. شايد صلاحيت عشق رو شده است. مادرم زهرا بي بي ناموس خداست. او مبناي خلقت و كنيه معرفت حضرت حق است. او سبب خلقت رسول (ص) و علي (ع) ا ست كه لولاك لما خلقت الافلاك و لو لا علي لما خلقتك و لو لا فاطمه لما خلقتكما.

مادرم زهرا بي بي، رمز است او خلاصه خداست و او سالك طريقت عرفان نظري و عملي است. او تمام عشق و هستي و دين و وحي و معراج است. او خلق يگانه خلق است در آوردگاه آينه هاي جمال و جلال كه الجار كه الجار ثم الدار.

هوا تاريك است. تاريك تاريك. بوي نا، از دل اين زمان و زمانه. توي دلم سرك مي كشد و وجودم را از شهدا مصفاي يگانگي حضرت زهرا بي بي به آب و تاب مي اندازد؛ خوشا دردي كه درمانش تو باشي.

زهرا بي بي را بايد شناخت. بايد از نو شناخت. مادرم دختركي دارد بنام زينب كه لقبش عقيله است عقيله بني هاشم! عقيله تفضيل عقل است. يعني اوج عقل و خرد. و زينب شاخه اي از درخت تنومند و آسماني زهرا بي بي است. زينب رشحه اي از رشحات و نفخه اي از نفخات صور ملكوتي حضرت سيده النساء است.

و اما غم به مادرم! فرمود: علي جان! مرا در شب غسل بده، در شب كفن كن و در شب به خاك بسپار و براي تشييع جنازه من كسي را خبر مكن! آه! چه بگويم كه تنها مادر از دست دادگان مي فهمند كه اين بدعت زهرايي در مراسم تشييع و تدفين يعني چه!

بگذار از اين مصيبت ظاهر بگذرم تا به حيات باطني غم زهرا بي بي برسم. غم نفهميدن او و نشناختن او، زهرا بي بي تنها يك  همراه داشت تنها يك همدم و مونس: علي، ابوتراب (ع) و علي اول مظلوم عالم است و زهرا، اول شهيده راه ولايت او.

فرمود: زهرا جان! نه سال در خانه علي بودي و هرگز چيزي از او نخواستي و طلب نكردي! زهرا، آينه جلال و جمال و عصمت و معنويت و بزرگي و تمامت معناي تام و تمام زن اين گوهر هستي است. تنها در تصوير زلال زهراست كه مي توان اوج و عظمت زن بودن زن را نگريست و گريست. گريست بر تاريخ، بر انسان، بر امت رسول خدا، بر من، بر ما، بر تمام آنانكه نام زهرا بي بي را شنيدند و دست نيازيدند و به حبل المتين شرافت و عصمت و عظمت او.

آه اي زهرا! بي بي دو عالم! مادر من! حقيقت تابناك شيعه! ابتدا و انتها و ظاهر و باطن تاريخ شيعه! مرا درياب! يا عشق ادركني!

بهار آمد، اما صداي گريه مادرم نمي آيد. هميشه تا بوده همين بوده است نيلوفر در پهنه تلخ مرداب، نفس نفس زد و هرم مرگ خدا، عطر بهار نارنج را از ياد تمام اقاقي ها برد.

حالا كوچه به كوچه، حديث كوچ ماست. حالا اينجا مال ما نيست و ما مال اينجا. ما اينجا غريبيم!