15 خرداد 42، سرآغاز ارادت شاعران به جلوه هاي امام (ره) است

محمد جواد محبت در گفت‌وگو با خبرنگار فرهنگي «شبكه خبر دانشجو»، با اشاره به تجلي جلوه هاي امام (ره) در شعر معاصر، اظهار داشت: بيانات مقام معظم رهبري مبني بر اينكه اين انقلاب بي نام خميني در هيچ كجاي جهان شناخته شده نيست، گوياي ان است كه امام با انقلاب پيوندي ناگسستني دارد و اين پيوند نه تنها در شعر شاعران، بلكه در نگاه هنرمندان ديگر نيز در قالب هاي گوناگون شكل گرفته است.

وي افزود: شاعران در هر روزگاري تابع آن روزگار بودند، مگر عده اي كه آزاد انديش بودند، اما در خصوص انقلاب، تمام شاعران به همراهي پرداختند و جز عده اي كه سرناسازگاري داشتند، سايرين همواره ظلم ستيزي انقلاب و در راس آن جلوه هاي امام (ره) را با زبان گوياي شعر به تصوير كشيدند.

اين شاعر پيشكسوت كشور خاطرنشان كرد:مردم به دنبال كسي بودند كه داراي عزت آسماني باشد، و امام راحل با در برداشتن اين شاخصه اصلي محبت همگان  را جلب كرد و شاعران به دليل داشتن نگاه عاطفي تر نسبت به آحاد جامعه، نوعي شرح شاعرانه از چهره امام را سرودند و مجموعه هاي زيادي در اين زمينه منتشر شد.

محبت با اشاره به نگاه شاعران به جلوه هاي امام پيش از پيروزي انقلاب، گفت: برخي شاعران از قيام 15 خرداد به بعد كمابيش به جلوه هاي امام در اشعارشان پرداختند و مي توان رد پايي از امام راحل در اشعار انها از جمله حميد سبزواري، طاهره صفار زاده و ... جستجو كرد؛ كما اينكه بنده نيز در سروده «در روزگار تفرقه» در سال 47، به ظهور امام و انقلاب اشاره داشته ام.

وي يادآور شد: واقعيت اين است كه شاعران امام را عاشقانه دوست داشتند و چنين نگاهي باعث شد كه اغلب شاعران امام را با لحني عاشقانه و توصيفي سرودند، البته در مواردي كه نياز به دفاع از منزلت امام در برابر توطئه هاي دشمن بوده است نگاه توصيفي شاعران شكل مبارزات اجتماعي، سياسي به خود گرفته است. چنانچه پس از بيانات مرحوم سيد احمد فرزند امام خميني (ره) مبني بر اينكه امام تنهاست شاعران حجم گستردهاي از اشعار را در باب جلوه هاي امام سرودند.

در ادامه بخشي از شعر سپيد استاد محبت تحت «در روزگار تفرقه» كه در سال 47 منتشر شده را با هم مي خوانيم.

سپيده را

از وراي پرده شك

به انتظار نشستن

شب، همچنان ادامه شب خواهد بود

كه منجيان شهيد

ديگر بار از گور بر نمي خيزند

در روزگار تفرقه

رهايي واژه اي است

به موهومي خوشبختي

خروش در تبسم

و اندوه در گريبان

مرا و تو را بشارتي ندارد

راستي چه كس باور را

در ارواح سرگردان

زنده خواهد كرد

و فانوس عميق را

 بردروازه زمان

خواهد آويخت./انتهاي پيام/