جمهوري گل محمدي

حكومت امام، حكومت يك عارف بود. كه عرفانش نشات گرفته از مباني انديشه ناب اسلام محمدي (ص) و جلوه دهنده مختصات ايمان اسلامي بود.

واقعيت اين است كه اين عرفان، اساساً با رويكردهاي شبه عارفانه امروزي متفاوت و متنافر است. آنچه در اين روزگار به عنوان عرفان از آن ياد مي شود، نوعي ادا و اطوار مشمئز كننده است كه براي مردم و عالمان ديني و متفكران اصيل و ريشه مند و حتي آشنايان به مكاتب و مضامين و محله هاي مختلف عرفان از صدر تا ذيل تاريخ، چندش آور است.

عرفان هايي كه گاه از آن به عرفان سيبلي ياد ميشود و گاه شكل و شمايل ديگري كه چندان مشهود و معروف است كه جلوه هايش نياز به قشرها بيش از اين ندارد.

اين روند و رويكرد در چه فضايي مي تواند شگل بگيرد و رشد كند؟

پاسخ اين است كه آنچه مي تواند فضاي رشد و نمود چنين چيزهايي را تحت لواي فريبنده عرفان و معنويت پديد آورد؛ خالي بودن فضاي فكري و عملي جامعه از انديشه ناب امام است.

چه عواملي باعث شده است كه با گذشت سه دهه از پيروزي انقلاب، تلاش و كار عملي و علمي در اين زمينه از سوي كسان و مكان هايي كه وظيفه اي چنين بر دوش آنهاست و اساساً فلسفه وجوديشان، پوشش دادن به اين چيزهاست، آنچنان كه بايد و شايد انجام نگرفته و وضعيت امروز جامعه ما به جايي رسيده كه ته مانده ها و تفاله هاي انديشه هاي رسوب كرده و بي پشتوانه و احمقانه شبه عرفاني، ميدان هاي جدي جامعه جوان كشور را در برگرفته و تهييج و تحريك آنها و ترويج و تبليغ خود مشغولند؟!

رفتن امام (ره) كه يك قيامت و شكوهي بي نظير پديد آورد، چرا بايد وسله اي شود صرفاً براي تحريك احساسات نوستالژيك مردم. پس كي و چه كسي بايد جامعه، مردم و خاصه قشر جوان و نوجوان ما را با انديشه هاي ناب و عقبه و پشتوانه فكري و انديشگي امام آشنا كند؟

چه كسي بايد بگويد كه عرفان امام چيست و چگونه است؟

رحلت امام،‌ با آن همه عظمت و بزرگي و حادثه اي كه با آن ابعاد و مختصات، توانست تكاني جدي و موثر در ذهن و دل مردم ايران و جهان باقي گذارد،‌ موقعيت مناسبي است براي ايجاد زمينه هاي ذهني و البته گسترش معنويت اصيل اسلامي و ايمان انقابي امام.

رحلت امام نبايد فقط بازه زماني بيست و چهار ساعته اي باشد براي صرف روضه خواني و ذكر مصيبت. امام و انديشه و سيره و فكر و عملش، پتانسيلي بيش و پيش از اين دارد كه در چنين معادله و شبكه هاي محصور بماند.

كاش مسئولان امر، زودتر فكري مي كردند! كاش!