يادكردي از قيام تاريخي 15 خرداد با اشاراتي بر جلوه هاي ناپيداي شخصيت امام(ره)

به راستي مي توان اين قيام عظيم و آن حركت خروشان و جوشان را ما به ازاء عيني تجليات عرفان عملي امام (ره) به همراه پشتوانه عرفان نظري ايشان دانست.

حركتي كه بر مبناي انديشه شكل گرفت و اگر نبود اين مبناي فكري انديشگي، هرگز چنين جلوه و جبروتي نمي‌يافت، بر گذشته از اينكه اين اقدام چونان ساير حركت هاي ديني و مخلصانه چندان نتيجه گرا نيستند و به انجام تكليف شرعي و ميهني همت مي گمارند.

توجه‌اش را به امر تكليف و رفع آن ارجاع داده و به جلوه هاي ظاهري و دنيوي اقدام چندان متوجه نبوده است، گرچه همين رويكرد بنابر نص صريح قرآن و روايات با عنايات الهي به پيروزي خواهد رسيد و تاريخ شاهدي جدي و معتبر بر اين حقيقت و واقعيت است، چه بسا كساني كه با سركوبي قيام 15 خرداد، به اين حقيقت رسيدند كه همه چيز تمام شد و ديگر قيامي به پا نخواهد گشت و امام و يارانش به تاريخ پيوستند، اما ناظران آگاه و ديدگان بيدار و عزم آوران عرصه پيكار و جهدگران ورطه ديدار، داشتند و توانستند همانگاه بر اين نكته و حقيقت واقف آيند كه اين حركت و جوشش، چون برخاسته از متن است و نه حاشيه، قطعاً به بار خو اهد نشست و به پيروزي خواهد رسيد.

اي كارش رسانه ها، نخبگان و انديشمندان و دلسوزان نظام و انقلاب همت گمارند بر هرچه بيشتر جلوه دادن به سال ها و فرازهاي عمر امام كه در آن به تكميل و تكامل انديشه و فكر و بستن بار علمي و تقوايي خويش مشغول بود و همين پشتوانه باعث شد كه انقلاب به آن عظمت، كه در تصوير امام در محدوده فقه هم از همين ويژگي برخوردار است.

امام در نسبت با مختصات انساني، جامع معارف الهي و انساني بود او عارفي فقيه و فقيهي شيدا، شاعري مراقب و انديشمندي سالك بود كه به معناي واقعي كلمه، بر اين جمله ناب و انديشه پاك، صحه عالي گذارد كه دين، همه دين است.

آري و براستي دين همه دين است و ترديدي نيست كه نگهداشتن آتش بر كف دست به عنوان كنايت و استعارتي از عذاب مومنين و متدينين در آخر الزمان، همين بعد فكري و عملي است كه نشات گرفته از اين راهبرد يگانه و راه واقعي رسيدن خداست: «دين، همه دين است».

واقعيت اين است كه چهره اي كه از امام در سال هاي نهضت، انقلاب، پيروزي و رهبري شاهد بوديم، بر ساخته سال هاي طلبگي در قم و نجف بود، سال هايي كه ايشان به تحصيل، تدريس، تاليف و مهم تر و بسا مهم تر تهذيب نفس و تحجد همت مي گماشت.

رمز موفقيت امام (ره) بيش از هر چيز و بيش از هر ويژگي ديگري مراقبه‌اي بود كه ايشان در ذهن، دل، زبان و عمل خود جاري مي ساخت و بر پايه و اساس آن مي‌انديشيد، تصميم مي گرفت و عمل مي‌كرد.

امام را نمي توان در شبكه عنكبوتي معادلات ذهن هاي بسته محصور كرد، به همان ميزاني كه نشان دادن يك چهره صرفاً كاريزماتيك يا صرفاً عارفانه از ايشان مي تواند خطرناك باشد، بسته نگهداشتن آنچه درباره نهضت امام خميني (ره) و نقطه عطفي مهم و عظيم همچون قيام 15 خرداد سال 42، نيازمند توجه و مطالعه جدي است، عقبه فكري اين قيام است.

واقعيت اين است كه پيروزي انقلاب و رهبري امام خميني (ره) همگي مرهون يك پشتوانه عقلي و نقلي و همانطور كه اشاره شد، عرفان نظري و علمي است كه بايسته و شايسته است مورد بررسي عميق نخبگان جامعه در عرصه هاي مختلف قرار بگيرد.

اين برهه تاريخي و اين سيره عملي، يكي از نقاط روشن كارنامه امام است كه متاسفانه مورد غفلت و بي توجهي بسياري از نخبگان، مردم و رسانه ها قرار گرفته است.

در عين حال به صورت ساده تر، مي توان اين سئوال را مطرح كرد كه امام (ره) چگونه امام شد؟ و به پيروزي رسد و اين چنين پايدار بماند ايدون باد!