14 خرداد 1368/ انتخاب حضرت آيتالله خامنهاي به مقام ولايت فقيه و رهبري انقلاب
بر اساس اصل پنجم قانون اساسي، در زمان غيبت حضرت ولي عصر (عج) ولايت امر و امامت امت بر عهده فقيه عادل و با تقوي، آگاه به زمان، شجاع، مدير و مدبر است كه طبق اصل 107 عهدهدار آن ميشود.
بر اساس اصل 107، پس از بنيانگذار جمهوري اسلامي ايران حضرت امام خميني كه از طرف اكثريت قاطع مردم ايران به مرجعيت و رهبري شناخته و پذيرفته شده بودند، تعيين رهبري به عهده خبرگان منتخب مردم است.
رهبر منتخب خبرگان، ولايت امر و همه مسئوليتهاي ناشي از آن را بر عهده خواهد داشت.
رهبر در برابر قوانين با ساير افراد كشور مساوي است.
وظايف و اختيارات رهبر طبق اصل 110 قانون اساسي تعيين شده است كه از جمله آنها ميتوان به تعيين سياستهاي كلي نظام، نظارت بر حسن اجراي سياستهاي كلي نظام، فرماندهي كل نيروهاي مسلح، نصب و عزل و قبول استعفاي رئيس قوه قضائيه، فقهاي فرماندهي شوراي نگهبان، فرماندهان عالي نظامي و انتظامي، رئيس سازمان صدا و سيما و ... نام برد؛ همچنين، حل اختلاف و تنظيم روابط قواي سه گانه و عمل معظلات نظام كه از طرق عادي قابل حل نباشد از ديگر اختيارات و وظايف رهبري ميباشد.
در روز 14 خرداد 1368 وقتي كه بنيانگذار جمهوري اسلامي ايران حضرت امام خميني به لقاءالله پيوست، مجلس خبرگان با مسئوليتي بسيار بزرگ مواجه بود و آن تعيين مقام ولايت طبق قانون اساسي بود.
مجلس خبرگان اين مسئوليت بزرگ تاريخي را به خوبي و بدون فوت وقت انجام داد و در روز 14 خرداد 1368 حضرت آيتالله خامنهاي را كه از پيشگامان نهضت انقلاب اسلامي و داراي مسئوليتهاي حساس و مهم پيس و پس از انقلاب و مورد تأييد و وثوق كامل حضرت امام بودند به مقام رهبري و ولايت برگزيد.
ولايت فقيه ركن اساسي حكومت اسلامي در زمان غيبت ميباشد.