این سال نکو از بهارش پیداست!

محمد آرمان، گروه ادب و هنر: امروز، چهارم بهمن، جشنواره بيست و هشتم فيلم فجر يك روز زودتر از افتتاح رسمي جشنواره براي اهالي سينما آغاز شد.

صداي ما را از كاخ جشنواره بر فراز بام تهران، برج ميلاد مي شنويد! هم اكنون و در حالي كه چند ساعتي بيشتر از آغاز جشنواره فيلم نگذشته، با نمايش دو فيلم از دو كارگردان نامی سينماي ايران دو اتفاق مهم رخ داده است؛

اتفاق اول زير سوال رفتن سهمگين و حيرت آور عریض و طویل ترین دستگاه امنیتی و اطلاعاتی مملکت و نيروهاي گمنام آن در فيلم از توقيف درآمده «به رنگ ارغوان»، ساخته ابراهيم حاتمي كيا

و اتفاق دوم دفاع مستهجن و تكان دهنده از فمينيسم و وحشي گري مدرن توسط فيلم «تسويه حساب»، ساخته تهمينه ميلاني بوده است.

شروع جشنواره امسال بي ترديد شروعي سهمگين و تا اين لحظه براي ما باورناپذير است.

سوال اينجاست كه چرا مسئولان برگزاري جشنواره حاضر شدند براي گرم كردن تنور اين برنامه، اين چنين بي مهابا به ارزش ها و آرمان هاي يك ملت و يك انقلاب چوب حراج بزنند؟

در فيلم ابراهيم حاتمي كيا كه پس از چهار سال توقيف به ناگهان از توي محاق بيرون آمد و روي پرده رفت، آن هم به عنوان افتتاحيه جشنواره براي رسانه ها و براي اولين سئانس نمايش با پرداخت سينمايي و داستاني كارگردان، به نوعي نيروهاي ارزشي و مجاهدان گمنام وزارت اطلاعات همرديف محاربان و مخالفان نظام و گروهك مجاهدين خلق قرار مي گيرند.

فيلمي كه مي توان آن را يك عقده گشايي تمام عيار و ميخ آخر به تابوت كارگردان سابقاً انقلابي دانست. كارگرداني كه نشان داده است مي تواند تمام داشته هاي يك ملت و تمام ارزش هاي يك انقلاب را در قبال پريشاني هاي فكري و آشفتگي هاي روحي خود به حراج بگذارد.

در فيلم «به رنگ ارغوان» چهره اي معصوم و رقت انگيز از يكي از اعضاي گروهك ضد انقلاب به نمايش درمي آيد و احساسات مخاطب با پرداختي ناجوانمردانه در ميزانسني سينمايي در ترديد و تردد ميان سربازان وزارت اطلاعات و محاربان گروهك ضد انقلاب قرار مي گيرد.

در جايي از فيلم بازيگر معصوم و احساسات برانگيز داستان طوري معرفي مي شود كه گويا هيچ تفاوتي ميان مجاهدت هاي ارزشي كه از سوي نيروهاي پاسدار انقلاب آن هم به صورت شبانه روزي و سخت و سترگ انجام مي شود با رفتارهاي وحشيانه و آدم كشي هاي دژخيمانه محاربان انقلاب وجود ندارد! و نتيجه هر دو عمل و پايان هر دو راه تقريباً يكي است و آن هم كشتن انسان ها و جدايي انداختن ميان آنها.

فيلم «به رنگ ارغوان» نشان داد ابراهيم حاتمي كيا از درون فرو ريخته و ديگر در انديشه و عمل و فيلم سازي اش چيز قابل دفاعي ندارد و حالا ديگر مي توان منتظر ديدن هر اثر ديگري از سوي اين كارگردان سابقاً انقلابي بود.

گفتن و نوشتن درباره فيلم سهمگين و خطرناك «به رنگ ارغوان» مجال ديگري مي طلبد؛ مجالي كه نگارنده بتواند از اين بهت حيرت آور و تكان دهنده اولين ساعات جشنواره بيست و هشتم فيلم فجر در آيد.

به راستي مسئولان و مديران فرهنگي و هنري و برگزاركنندگان جشنواره فيلم فجر چه مي كنند؟ آيا كسي هست كه پيگيري كند؟ آيا كسي هست يقه آقايان را بگيرد؟ آيا براي اين سوال ها پاسخي هست؟

و اما «تسويه حساب» اثر فمنيستي خانم تهمينه ميلاني فيلمي كه از شدت ابتذال و حدت وهم و بي مايگي شايد بتواند پديده جشنواره امسال باشد؛ فيلمي وحشتناك، فيلمي مهوع، فيلمي سراسر جلوه سكس مخفي در سينماي ايران، فيلمي يكپارچه عشوه و توهين، فيلمي كه لازم نبود سينماي ايران و بيت المال مردم هزينه آن را پرداخت كند. درآمد ساخت اين فيلم به راحتي مي توانست از طريق فروش كاباره هاي مراكز پايين دست لس آنجلس تامين شود. معلوم نيست بذل بودجه و صرف هزينه براي چنين اثري كه تمام هم و غم خود را در دفاع ديوانه كننده از فمنيسم و ابتذال قرار داده است چرا بايد از جيب سينماي ايران هزينه شود؟

شايد لازم باشد براي نقد و بررسي فيلم «تسويه حساب» در اولين فرصت يك دادگاه صحرايي تشكيل دهيم. به نظر مي رسد دچار پاتك دشمن شده ايم بايد آماده ضد حمله بود.

سالي كه نكوست از بهارش پيداست. اگر بناست جشنواره آن طور كه سئانس اول و دومش نشان داد، ادامه پيدا كند، به راستي بايد قلم را كنار گذاشت و شمشير برداشت.

اينجا برج ميلاد، كاخ جشنواره بيست و هشتم فيلم فجر. صداي ما را از بام تهران مي شنويد، از امتداد حكومت پابرهنه ها در آستانه دهه چهارم بزرگترين انقلاب قرن و مهم ترين انقلاب تاريخي عصر جديد.

مسئولان فرهنگي و هنري دولت ديگر چه چيزهايي در آستين دارند؟ تا انتهاي جشنواره بيست و هشتم طاقت مي آوريم!

/انتهاي پيام/