يا كاشف الكرب

«الهه درد»

مهتاب بخون گرفته شب!
اي دختر آفتاب! زينب!

اي وارث درد و رنج آدم!
پاييز تر از خزان عالم!

اي باغ پر از شكوفه غم!
وي دشت بنفشه هاي ماتم!

تنديس غم و الهه درد!
اسطوره صبر و اسوه مرد!

گلواژه ي شعر آفرينش!
آيينه ي آفتاب بينش!

بانوي زمين و آسمان ها!
خاتون عفيف هر دو دنيا!

تيمارگر جراحت عشق!
شيريني و هم ملاحت عشق!

سجاده نشين عرصه جنگ!
از سوز تو آب شد دل سنگ!

اي قافله دار اشك و فرياد!
آواره ي دشت هاي بيداد!

حوراي تشيع و امامت!
وي شيوه حيدري كلامت!

در اوج سكوت و وحشت شر!
مي كرد خطابه ي تو محشر!

آوخ كه چگونه بر تو بگذشت!
آن شام شگفت و غربت دشت!

اي اسوه صبر و بردباري!
كوه از تو گرفته پايداري!

ماييم ولي ز غصه بي تاب!
اين دلزده را ز درد، درياب!

ماييم و دلي ز درد لبريز!
پاييزتر از غروب پاييز!

با ما نظري چو كيميا كن!
يك فاطمه درد را، دوا كن!

فرياد ز اضطرار، مضطر!
الغوث، شفيع روز محشر!

اي گوهر شب چراغ در شب!
دردانه در حجاب زينب (س)! 

ابوالفضل فيروزي (ني نوا)

/انتهاي پيام/