چماق یا هویج، مسئله اینست !؟

قطعنامه 1887

تصويب قطعنامه 1887 عليه ايران به منظور مقابله با تهديدات اتمي، پيروزي بزرگي براي بارک اوباما به شمار مي رفت.

شوراي امنيت سازمان ملل متحد در سپتامبر 2008 با اتفاق آرا قطعنامه اي را تصويب کرد که هدف آن دستيابي به جهاني عاري از تهديدات و تسليحات اتمي بود.

شوراي امنيت مهمترين نهاد بين الملي

شوراي امنيت سازمان ملل متحد به عنوان مهمترين نهاد بين المللي، به رياست بارک اوباما، قطعنامه 1887 را براي جلوگيري از گسترش جنگ افزارهاي هسته اي به تصويب رساند. همه 15 عضو شورا به اين قطعنامه راي مثبت دادند. بنا بر اين قطعنامه مي بايست تمامي مواد اتمي خطرناک در کل جهان در خلال يک سال جمع آوري مي شد.

اين نخستين باري بود که رئيس جمهور آمريکا، رياست نشست شوراي امنيت را برعهده مي گرفت.

 مذاكره جهاني براي خلع سلاح اتمي

در اين قطعنامه از قدرت هاي اتمي جهان خواسته شده که براي دستيابي به يک قرارداد عمومي به منظور خلع سلاح اتمي در جهان با يکديگر مذاکره کنند.

همزمان با نشست شوراي امنيت، وزيران خارجه بسياري از کشورهاي جهان خواستار توقف آزمايش بمب هاي اتمي شدند، همچنين بيش از 100 کشور جهان با تصويب قطعنامه اي خواستار اجراي قرارداد سال 1996 پيرامون منع آزمايش سلاح هاي هسته اي شدند.

اين قطعنامه از دولت ها مي خواست که از گسترش سلاح هاي هسته اي جلوگيري كرده و براي خلع سلاح اتمي تلاش کنند تا عليه پديده «تروريسم هسته اي» مبارزه شود.

قطعنامه اي با حضورعالي ترين مقامات شورا

شوراي امنيت در طول سال هاي فعاليت خود، تنها دو بار در عالي ترين سطح مقامات اعضاي دائم و غيردائم تشکيل جلسه داده؛ نخست در سال 1992 و سپس در سال 2009. حضور اين مقامات در چنين نشست هايي، از اهميت بسيار بالاي موضوع در دستور کار آن حکايت مي كرد.

شوراي امنيت سازمان ملل متحد در يک نشست تاريخي که با حضور سران دولت هاي عضو شورا برگزار گرديد، قطعنامه 1887 را تصويب نمود تا نه تنها مسئله هسته اي ايران بلکه به مواردي از برنامه هاي هسته اي که با رضايت دولت هاي مربوط به صورت کامل متوقف و امحا شده است مانند كشور ليبي، بپردازد.

قطعنامه 1929

ژوئن 2010 شوراي امنيت سازمان ملل قطعنامه جديدي درباره اعمال تحريم هاي جدي تر عليه ايران را به تصويب رساند. در رأي گيري شوراي امنيت براي تصويب اين قطعنامه، 12 عضو از 15 عضو دائم و غير دائم آن، به اين قطعنامه رأي مثبت دادند.

دو کشور برزيل و ترکيه رأي منفي و لبنان نيز رأي ممتنع به آن داد.

توافق سه جانبه ايران، برزيل، تركيه

قبل از صدور قطعنامه ايران، برزيل و ترکيه در قالب بيانيه تهران توافقنامه مبادله سوخت هسته اي را به امضا رساندند. كه اين بر تمايل ايران به حل ديپلماتيک مسئله هسته اي و پرهيز از تحريم ها، صحه مي گذاشت.

در پي اعلام رسمي اين توافقنامه از سوي ايران به آژانس بين المللي انرژي اتمي، کشورهاي آمريکا، فرانسه و روسيه با ارسال نامه اي به ايران از طريق آژانس، سوالاتي را در خصوص توافق نامه مذکور مطرح کردند. ايران نيز اعلام کرد پس از بررسي اين سوالات، پاسخ آن ها را خواهد داد.

 بازبودن راه ديپلماتيك براي مذاكره

اين رويکرد ايران نشان مي داد که راه ديپلماتيک براي حل مسئله هسته اي ايران کماکان باز است، اما شوراي امنيت سازمان ملل به صدور قطعنامه متوسل شد و با ناديده گرفتن فرايند ديپلماتيك حل مسئله باب تحريم هاي تازه عليه ايران را باز كرد.

به نظر مي رسيد قطعنامه جديد عليه ايران نشان دهنده نگراني سازمان ملل از برنامه هاي هسته اي ايران بود. در قطعنامه 1929، تحريم ها عليه ايران شدت بيشتري پيدا كرد.

 ممنوعيت هاي شديدتر عليه ايران

ممنوعيت سرمايه گذاري ايران در زمينه هسته اي در خارج از کشور، منع واردات ادوات جنگي سنگين مانند تانک، جنگنده و ناو جنگي توسط ايران از کشورهاي ديگر، ممنوعيت فعاليت ايران در زمينه موشک هاي بالستيک قادر به حمل کلاهک هسته اي، تقويت بازرسي کشتي هاي باري در هر نقطه از جهان که مظنون به حمل مواد ممنوعه باشند، ممنوعيت مبادلات مالي کشورهاي جهان با ايران در زمينه هسته اي، ممنوعيت تأسيس نهادهاي مالي ايراني و يا نهادهاي سرمايه گذاري با مشارکت ايران در ساير کشورها که مظنون به حمايت مالي ايران در زمينه فعاليت‌هاي هسته اي از مواد اين قطعنامه به شمار مي رفت.

نگراني جامعه ملل ازهسته اي شدن ايران

وزراي خارجه کشورهاي چين، آمريکا، روسيه، انگلستان، فرانسه و آلمان تصويب اين قطعنامه را ناشي از نگراني هاي جامعه بين المللي نسبت به برنامه هسته اي ايران دانستند.

از طرف ديگر ترکيه و برزيل که به اين قطعنامه راي منفي دادند، اعلام کردند که تصويب قطعنامه جديد عليه ايران به حل مسئله هسته اي اين کشور کمکي نمي کند و ممکن است نتيجه عکس، داشته باشد.

اما پس از صدور اين قطعنامه تحليلگران سياسي گفتند که تصويب قطعنامه جديد عليه ايران به معناي بستن باب گفت و گو و پايان حل مسئله هسته اي ايران از راه ديپلماتيک، نيست.

 دستاوردهاي ايران در دوران تحريم

هر چند بسياري از اعضاي باشگاه هسته اي دنيا حضور فعال و تاثيرگذار ايران اسلامي در معادلات هسته اي خود را بر نمي تابيدند، دو قطعنامه آخر شوراي امنيت در حالي صادر شد كه ايران عضو باشگاه هسته اي دنيا به شمار مي رفت.

ايران با دستيابي به چرخه كامل سوخت هسته اي و توسعه تجهيزات خود در اين بخش، گام بلندي در راستاي بومي سازي فناوري هسته اي و استفاده صلح آميز از آن برداشت.

ايران توليد كننده صنعتي سوخت هسته اي

در سال 86 در حالي كه شوراي امنيت قطعنامه 1887را صادر كرده بود، ايران با تزريق گاز به 3000 دستگاه سانتريفيوژ در زمره كشورهاي توليد كننده صنعتي سوخت هسته اي قرار گرفت. در سال 87، نصب 6000 سانتريفيوژ جديد از سوي دانشمندان هسته اي در نطنز آغاز شد.

و در نهايت در سال 88 آخرين حلقه چرخه سوخت هسته اي كشور، در كارخانه توليد سوخت هسته اي اصفهان كامل شد.

 2 دستاورد مهم در برابر تحريم ها

همچنين 2 دستاورد بزرگ هسته اي يعني بسته بندي سوخت و آماده كردن آن براي قرار گرفتن در رآكتورها و توليد نيرو و آزمايش 2 نوع سانتريفيوژ با ظرفيت چند برابر سانتريفيوژهاي گذشته اعلام شد.

در نيمه دوم سال 88 نيز ساخت دومين مركز غني سازي اورانيوم در فردو و آغاز غني سازي 20 درصدي در ايران گوشه ديگري از دستاوردهاي هسته اي كشور به شمار رفت.

اما اين در حالي بود كه يوکيا آمانو، مديركل جديد آژانس بين المللي انرژي اتمي گزارش هاي مغرضانه خود را عليه ايران اعلام كرد. در سال 89 از نسل سوم سانتريفيوژها و همچنين اولين نمونه سوخت مجازي رآكتور تحقيقاتي تهران رونمايي شد.

اين سانتريفيوژهاي جديد، 6 برابر سريع تر از سانتريفيوژهاي نسل اول بود.

توليد كيك زرد دستاوردي ديگر

توليد كيك زرد از ديگر دستاوردهاي محققان كشور در دوران اعمال اين تحريم ها بود. كيك زرد عموما در تهيه سوخت رآكتورهاي هسته اي به كار برده مي شود كه براي استفاده در ميله هاي سوختي به كار مي رود.

در اين دوران در حالي كه قطعنامه هاي شوراي امنيت تحريم هاي بين الملي را متوجه ايران مي كرد، ايران نامه اي به آژانس بين المللي انرژي اتمي فرستاد و ساخت دومين مركز غني سازي اورانيوم در فردو را به اطلاع اين آژانس رساند.

تاسيسات موازي راه جلوگيري از تهاجمات نظامي

سياست ايران برآن بود كه با ايجاد تاسيسات موازي كاملا ايمن، نطنز را از هرگونه تهاجم نظامي مصون نگه دارد. از اين رو تاسيسات فردو با اين فرض و به دنبال آن تصميم به ساخت 10 مركز ديگر غني سازي در اين راستا از دستاوردهاي غيرمستقيم توسعه فناوري هسته اي به شمار مي رفت.

پس از صدور قطعنامه 1929 غرب تلاش كرد تا به واسطه اعمال تحريم ها عليه ايران و نيز افكار سازي و تبليغات ضد ايراني عرصه را بر فعاليت هاي هسته اي كشور تنگ كند اما اتخاذ سياست هاي بين المللي ايران، هجمه هاي غرب را ناكام گذاشت تا از اين طريق يك بار ديگر آمريكا و هم پيمانانش در برابر ايران مستاصل شوند./انتهاي پيام/