راه هاي برقراري يک ديالوگ زيبا

محمدرضا محقق - بخش ادب و هنر؛ يکي از مشکلات اصلي سينماي ايران در بعد مديريتي آن اين است که نگاه مديريتي حاکم بر آن، آن طور که بايد و شايد بر مدل هاي فرهنگي و هنري در وجه مديريتي اش منطبق نيست.

به بيان ديگر بايد گفت که مديريت فرهنگي و هنري مي بايستي به فراخور موقعيت و بنا بر مقتضيات خاص اين عرصه باشد.

سينماي ايران به عنوان يک عرصه فرهنگي که هنوز نمي توان گفت تبديل به صنعت شده است و بيشتر در همان بعد هنري و رسانه اي باقي مانده است بايستي بنابر شرايط و ويژگي هاي خاصش هدايت و البته حمايت شود.

تاريخ پر فراز و نشيب اين سال هاي سينماي ايران گوياي اين واقعيت است که مديريت فرهنگي کشور مي بايستي با اهالي هنر در يک ارتباط تنگاتنگ و صميمانه به يک تعامل سازنده برسد وگرنه در گره هاي کور و فرساينده اي گير مي کند که بعيد است بشود به اين راحتي ها آنها را گشود و از بندشان رهايي يافت.

يکي از نمونه هاي متاخر و بحث روز اين موقعيت را مي توان در کش و قوس هاي اخيري که ميان خانه سينما و معاونت سينمايي رخ داده است، مشاهده کرد.

فارغ از اين که در اين جدال ها و کش و قوس ها کدام طرف بر حق و کداميک ناحق است. نکته اي که به اعتقاد نگارنده بحث اصلي و نيازمند واکاوي و تامل جدي است نوع مراوده و تعاملي است که ميا اين دو نهاد به ظاهر فرهنگي و هنري رخ داده و صورت گرفته و در واقع تعامل را به تقابل و حتي گاه و جدال غير احسن و حتي در بعضي مواقع کتک کاري هنري و فرهنگي! کشانده است.

دوستان عزيز سينماگر و هنرمند چه در خانه سينما و چه در معاونت سينمايي بايد بدانند که بيش و پيش از هر چيز ديگري، موفقيت و بلکه آبروي سينما و سينماگر ايراني به برقراري ديالوگ مودبانه و محترمانه و تعامل برادرانه ميان اين دو نهاد مهم سينمايي کشور است.

مگر مي توان سينماي ايران را بدون هر يک از اين دو مرکز مهم تصور کرد؟

راه صواب و نقطه روشن اين آسمان بلند و ستبر اين است که قبل از هر چيز به يک انديشه درست و يک خرد جمعي معتبر دست يازيم و خود را در محک يک ديالوگ منطقي به دور از احساسات نادرست و هيجانات کاذب، تجربه کنيم./انتهاي پيام/