«بهار شهدا»

رفته بودم سفري سمت ديار شهدا

كه طوافي بكنم دور مزار شهدا

به اميدي كه دل خسته هوايي بخورد

متبرك شود از گرد و غبار شهدا

هرچه زد خنجر احساس به سرچشمه چشم

شرمگينم كه نشد اشك نثار شهدا

خشكي چشم عطش خورده از آن جاست

كه من آبياري نشدم فصل بهار شهدا

چون نشد شمع كه سوزد دل سنگم شب عشق

كاش مي شد كه شود سنگ مزار شهدا

آخرين خط وصاياي دل من اين است

كه به خاكم بسپاريد كنار شهدا

/انتهاي پيام/