تمهیدات پساکرونایی برای رونق تولیدات پرده‌ای و خانگی

گروه فرهنگ و هنر؛ مهرداد نصرتی: باید بپذیریم که دوران غافلگیر شدن جهان توسط کرونا، سپری شده و با وجود این‌که این ویروس و بیماری کشنده منحوس، هنوز هم قربانی می‌گیرد، در دوران پساکرونایی به سر می‌بریم و زندگی به شرایط عادی‌تری برگشته است. بسیاری از کسب و کارهایِ تعطیل شده، رونقِ دوباره و تازه‌ای گرفته‌اند و می‌توان امیدوار بود که ان‌شاءالله سویه وحشتناک‌تری از سویه‌های کشنده‌ای مانند دلتا دوباره سر از جایی بیرون نکند و همین شرایط ادامه بیابد و هرچه چیشتر برویم، بوی بهبود ز اوضاع جهان بشنویم. طبیعی است که در این دوران پسا کرونایی، یکی از موضوعاتی که هنوز نیاز به مراقبت کامل و تخصص‌محورانه دارد، سینماست. سینما و محصولات شبکه‌های نمایش خانگی که مسئولیت رسیدگی به امورات مربوط به آنها، جزو وظایف سازمان سینمای و سمعی بصری وزارت ارشاد است، در دوران فراگیری کرونا، افراد و خانواده‌های بسیاری را سرگرم کردند و خانه‌نشینی اجباری آحاد جامعه در دوران کرونایی جهان و ایران، با تماشای این محصولات، با کسالت کمتری سپری شد. دوران کرونا، مجالی بود برای رجوع آدم‌ها به کتاب و فیلم و سریال. چه بسیار کتاب‌ها و فیلم و سریال‌‌هایی که سال‌ها آرشیو شده بودند و در سال‌های کرونایی، از کمدها و گنجه‌ها و پستوها در آمدند و محل رجوع افراد شدند و فیلم و سریال، با توجه به این که خانوادگی و جمعیتی‌تر می‌شد پای آن نشست، اعتنا و توجه بیشتری را متوجه خود کرد. کرونا، سینما( منظور همه تولیدات تصویری که ذیل این اصطلاح می‌تواند بیاید ) را به خانه‌ها آورد و اغراق نیست اگر بگوییم با مشغولیتی که ایجاد کرد، بی‎اینکه جایی تحقیق جدی‌ای درباره‌اش شده باشد، اتفاقاً باعث نجات آدم‌های بیشتری شد که در خانه‌ها مانده بودند.
شرایط پیش آمده، بیش از همه، توسط نهادها و مراجعی رصد شد که با تولیدات خود می‌توانستند اسباب سرگرمی و فراغت خانواده‌ها را فراهم بیاورند و یکی از این مراجع، سازمان سینمایی و سمعی بصری وزارت ارشاد بود. بازگشت و بازگرداندن صنعت-هنر سینما به دوران طبیعی خود در دوران پساکرونا، البته امری دشوار و هزینه‌بر بود اما با همت و اراده‌ای که کادر جوان، خوش‌فکر و کارنامه‌دار سازمان سینمایی و در رأس آن، محمد خزایی داشت و دارد، غیر ممکن نمی‌نمود و نمی‌نماید. خزایی در شرایطی مهرماه سال قبل به سمت ریاست سازمان سینمایی و سمعی‌بصری وزارت ارشاد انتخاب شد که به واسطه تجربه 15ساله همکاری با کارگردانان شناخته شده و مختلفی مانند ابراهیم حاتمی‌کیا، فرزاد موتمن، مسعود جعفری جوزانی، پرویز شیخ‌طادی، آرش معیریان و دیگران به عنوان تهیه‎کننده و سرمایه‌گذار، دستاوردهای ارزشمندی را کسب کرده بود که یکسره به کار سینما می‌آمد و خزایی آمده بود تا هم از منظر حرفه‌ای‌گری و هم به واسطه مطالباتی که از حکم انتصابش برمی‌آمد، این تجربیات و دستاوردها را در خدمت پیشرفت صنعت-هنر سینما به کار گیرد. محمد خزایی که در کارنامه‌اش، سرمایه‌گذاری و تهیه‌کنندگی آثار مختلفی در ژانرهای متنوع از پیک‎نیک در میدان جنگ سید رحیم حسینی(1383) و احضار شدگان آرش معیریان(1386) تا قلاده‌های طلا ابوالقاسم طالبی(1390) و به وقت شام ابراهیم حاتمی‌کیا(1396) را داشت، بی‌شک به شناخت خوبی دست‌کم در حوزه «مخاطب شناسی و شناخت سلایق مختلف» و «گره‌های موجود در مسیر ساخت و تولید تا اخذ پروانه نمایش فیلم‌ها» رسیده بود که از ابتدای انتصاب در این سازمان، هردو موضوع مورد اشاره را وجهه همت خود ساخت تا هم برای ساخت و تولید آثاری که مورد اقبال عمومی مردم است( الزاماً نه در معنای آثار عامه‌پسند)، آستین همت بالا بزند و با ارائه راهبردهای مناسب، برای نیل به مقصود ریل‌گذاری مناسبی کند و هم با غبارروبی از فیلم‌هایی که سال‌ها به دلایل مختلف فرمی یا محتوایی خاک خورده و محروم از پروانه نمایش بودند، کمک کند این آثار رنگ پرده را ببینند و فضای اکران فیلم‌ها را عادلانه مدیریت کند. آنچه این روزها به عنوان خبری درباره تعیین تکلیف و صدور مجوز برای برخی از فیلم‌ها مطرح است که عمدتاً از سال‌ها قبل درگیر مشکلات مختلف بوده‌ و اجازه اکران نداشته‌اند؛ فیلم‌هایی مانند «علفزار»، «مجبوریم»، «ملاقات خصوصی»، «جنگ جهانی سوم»، «بانک زده ها»، «انفرادی»، «تفریق»، «بی رویا» و .... هم از نقاط روشن کارنامه محمد خزاعی در مدت زمانِ کمتر از یک‌سال ریاست بر سازمان سینمای و سمعی‌بصری و البته همکاران او در این سازمان است. کارنامه‌ای که با لحاظ کردن موارد دیگر، کارنامه پر و پیمان و قابل دفاعی است.