چرا حجاب؟

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»، فاطمه فولادیان، از دانشجویان بسیجی دانشگاه علوم پزشکی شهرکرد در گاهنامه فرهنگی-سیاسی «طلوع» بسیج دانشجویی این دانشگاه در یادداشتی با عنوان «چرا حجاب؟» با تأکید بر اینکه من از سر عشق و ایمان به مادرم فاطمه(س) و خواهرم زینب(س)چادر بر سر می کنم؛ نه جبری هست و نه شکی و نه تردیدی، تصریح کرده است: من فریاد بر می آورم که حجاب مایه فخر من است، میراث بانوی مهربانی، یادگار مادرم فاطمه(س) است....

 

من از فاطمه (س)، یادگار روزگار عشق و دلداگی و حرمت های ناب آموختم که گر سر برود حجاب از سر نرود. من از این نقطه زمین، از این نقطه که رو به آسمان دارد، از عمق وجودم حرف هایی برای گفتن دارم و همیشه حرف هایی هست برای گفتن؛ همان گونه که حرفهایی هست برای نگفتن و گاهی ارزش عمیق حرف در نگفتن آنهاست.

 

امروز من از گوشه سرزمینی که سال هاست وامدار خون غیور مردانی است از جنس خدا و کوچه کوچه اش با یادگار سال های مردانگی خو گرفته اند؛ از اینجا سخن می گویم. فریاد بر می آورم که حجاب مایه فخر من است، میراث بانوی مهربانی، یادگار مادرم فاطمه (س) است.... کدامین دل سوخته ای معشوق خویش را از یاد می برد که من از یاد ببرم پهلوی شکسته مادرم را، او که اسطوره زنانگی در تمام دو عالم است او که تا زمین هست و زمان هست، آب شرمنده پاره تنش است. آن شیر زن تاریخ که جغرافیای زمان به حرمت نام پاکش قد راست کرده است. آن سپیده صبح عفاف، آن دردانه رسول مهربانی، یگانه مرهم دردهای مولایم علی(ع)....

 

نه! مرا رسم بی وفایی نیست؛ من از علی(ع) آموختم احساس عمل را .... من از سر عشق و ایمان به مادرم فاطمه(س) و خواهرم زینب(س)چادر بر سر می کنم؛ نه جبری هست و نه شکی و نه تردیدی. آنچه من از مرام و منش فاطمه(س) در مسئله حجاب و عفاف و نگاه نگه داشتن آموختم ،جبر نبود؛ یک مسئله ای بود بین بودن و نبودن.

 

اگر پذیرفتی و ماندی، مومن بودی و اگر نپذیرفتی و شک تو را از ادامه مسیر باز داشت، می شوی نبودن و همه چیز بین این دو است...... بودن یا نبودن. در خاطرم نیست چطور بپوشم تا زنی مسلمان باشم؛ مسئله نسبی یا نامفهومی بوده باشد که امروز جنجال و بحث بر آن باشد... همیشه مطلق است آنچه پروردگارم فرموده است و پیش ترها خواندم آنچه محمد(ص) حلال کرده، تا قیام قیامت حلال، و آنچه حرام کرده تا صبح قیامت حرام خواهد بود؛ پوشیده بودن زن در اسلام، حدود و آداب آن قرنهاست به روشنی روز تعیین شده است.

 

در سرزمین من رسم بر این است که همیشه آدم های بزرگ نام، برای اتمام حجت بیانیه صادر می کنند، من بزرگ نام نیستم؛ اما امروز می خواهم از حنجره این نوشته ام بیانیه ای برای اتمام حجت با خودم و هر آنکه خدا خواست برآورم. خدا را شناختم به لطف ازلی و ابدی خودش.... خدا گفت این راه است، شنیدم و چون شناختم؛ پذیرفتم و هیچ کلمه ای و هیچ جمله ای نپذیرم اگر رنگ و بویی از جدایی من از عهد و پیمانم با پروردگارم باشد و به خداوندی خودش نپذیرم ..... /انتهای پیام/