صنف و سازمان سینمایی ایران از خود در برابر جنایات رژیم صهیونیستی اعاده حیثیت کنند / وقتی حتی رسول اف از اسرائیل خشمگین شد!

به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، حضور بخشی از فیلم های فارسی زبان که برخی از آنها هم در ایران اکران شده اند در جشنواره های اسرائیلی چند وقتی است به عنوان خبر در فضای مجازی و اخبار سینمایی ایران می پیچد!

در حالی که در چند سال گذشته سینمای فارسی زبان در دام سیاست های بعضا ضد منافع ملی و حتی امنیت ملی کشور جشنواره های بین المللی مثل ونیز، کن و حتی اسکار افتاده، اما حضور این فیلمها به هر بهانه ای در جشنواره های اسرائیلی هیچ جای توجیهی ندارد و حتی اگر با اعتراض و واکنش کارگردانها و تهیه کنندگان آن رو به رو شود از سازمان سینمایی و صنف این صنعت هنری برای موضع گیری علیه رژیم صهیونیستی انتظار بیشتر و صریحتری می‌رود. 

محمد رسول‌اف، کارگردان ایرانی ساکن فرانسه، که پیش تر با فیلم «دانه انجیر معابد» به عنوان یک اثر سفارشی ضد ایرانی جایزه ویژه هیات داوران هفتاد و هفتمین جشنواره کن را از آن خود کرده بود در واکنشش به پخش این فیلم در جشنواره اسرائیل گفته است: کشوری که مردم ایران را هدف قرار می‌دهد حق ندارد از آثار ما سوءاستفاده کند. 

این اظهار نظر در حالی از رسول اف منتشر شده که اظهارات خود این کارگردان و اثری که ساخته اساسا نوعی سو استفاده از سینما برای موضع گیری علیه بخش بزرگی از جامعه ایران و آبروی این هنر در جهان است!

شاید رسول اف بیدار شده باشد و فهمیده باشد چگونه طعمه سواستفاده های سیاسی برای ساخت آثار سینمایی یا واکنشهای خودش شده باشد که صریحا ادامه داده است: این اقدام  «سوءاستفاده سیاسی» و پاسخی به «حملات اخیر اسرائیل علیه مردم ایران»است  و تأکید کرده که اجازه نمی‌دهد آثارش در خدمت کشوری قرار گیرد که امنیت و جان ایرانیان را هدف قرار می‌دهد.

اما واقعیت این است که آیا این واکنشها کافی است؟ یا خانه سینما و حتی سازمان سینمایی کشور هم باید در واکنش به اکران فیلم های فارسی مثل «زن و بچه» که سابقه اکران در سینماهای ایران را دارند واکنش در خوری نشان دهند؟

واکنش ها می تواند سازمان یافته و به شکلی باشد که مردم حس کنند مسئولین و یا فعالین صنف سینمایی نسبت به منافع ملی و دشمن قسم خورده ایران یعنی اسرائیل به خصوص پس از جنگ 12 روزه حساس هستند و ابتکار و اختیار عمل برای ایستادن در مقابل رژیم صهیونیستی را دارند!

قبلاً نیز دو فیلم ایرانی به خاطر همکاری دفتر پخش خارجی با جشنواره‌ها و سینمای اسرائیل سر از رویدادهای هنری آنجا درآوردند که باعث شد تهیه‌کننده فیلم واکنش صریح و جدی نسبت به آن داشته باشد و در جمله‌ای بگوید که حضور فیلم ایرانی در یک جشنواره اسرائیلی جز لعنت و نفرین هیچ چیز دیگری ندارد.

اما این بار اسرائیل با سواستفاده از فضای تاریخی باستانی کشور در حال پی ریزی جنگ روانی جدیدی در جهت جنگ ترکیبی خود است! کاش مسئولین سینمایی و فرهنگی کشور و همچنین اصحاب سینمایی موضوع را جدی تر بگیرند و ضمن محکوم کردن علنی سو استفاده از نمادهای ایرانی در جشنواره های کذایی اسرائیلی واکنش های جدی تر با همراستایی بین المللی علیه رژِیم بگیرند. 

ما همچنان منتظر واکنشی صریح و محکوم کردن اقدامات رژیم صهیونیستی از طریق سینما علیه منافع ملی کشور هستیم! چرا که حتی سکوت در برابر نسل کش بزرگ قرن 21 نوعی همدستی با آن زیبنده صنف و مسئولین سینمایی کشور نیست!