«ديگران»؛ فيلمي استاندارد، جذاب و حرفه‌اي

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ فيلم «ديگران» نگاه منتقدان و مخاطبان حرفه اي و جدي سينما از جمله آثار شاخص سينماي وحشت در دنياست؛ فيلمي آرام و در عين حال پر تلاطم، فيلمي گرم و البته سرد، فيلمي لطيف اما خراشنده، فيلمي وحشتناك اما انساني، فيلمي درباره دنيا و عقبي درباره دوزخ، فيلمي درباره مادر و فرزند بالاخره درباره ماندگان و مردگان.

«ديگران» فيلم مهمي است، واقع شده در منظومه جهاني نو؛ فيلمي كه مخاطب را با يك دنياي تازه آشنا مي كند و اين آشنايي تا آنجا كه ممكن است به استانداردهاي سينما نزديك است و آيا سينما وظيفه مهمتري غير از اين دارد.؟

فيلم «ديگران» داستان اسارت مادر و فرزنداني است كه در يك خانه بزرگ و اشرافي محبوسند و دليل گرفتاري بيماري نادر و عجيب و غريب كودكان است. آنها بشدت به نور خورشيد حساسند، به نحوي كه در تمام مدت روز بايد پرده ها خانه كشيده و فضاي اتاق ها تاريك باشد؛ چرا كه نور آفتاب براي اين كودكان كشنده است و از برخود به آنها بايد جلوگيري كرد.

فيلم سرشار از نشانه گذاري ها و ابزارمندي هاي تصويري است كه شايد شاخص ترين آنها قفل و كليد باشد و پرده ها؛ ‌پرده هاي بزرگ كه هميشه كشيده اند و مانع نور و درهاي كه باز و بسته و قفل مي شوند. در اين فيلم كليد و قفل اساسا داراي يك تشخص مي شود و تبديل به يك كاراكتر سينمايي به نحوي كه حركت كليد و قفل ها و نيز كشيدن پرده ها بر مخاطب تاثير قابل توجهي به لحاظ القاي حس فيلم و فضاسازي آن مي كند.

 

فيلم «ديگران» علاوه بر اينكه به لحاظ گونه شناسي و ژانر مي تواند جزو تريلرهاي وحشت آور و دلهره زا محسوب شود كه قطعا همينطور هم هست، در عين حال يك فيلم بشدت مذهبي و البته ماورايي است؛ در واقع داستان و تم فيلم و نحوه روايت آن بستري مي شود براي بازنمايي، انعكاس سينمايي و واكاوي مفاهيم ماورايي و مذهبي و بويژه مسئله برزخ، مردگان، ‌مرگ و ارتباط و تامل با ارواح.

«ديگران» از اين جهت از موفق ترين آثار سينماي است؛ ‌فيلمي عميقا تاثيرگذار و آنچنان حرفه اي كه با ديدن آن تبديل به يك فيلم باليني براي مخاطب حرفه اي خود مي شود و مخاطب غير حرفه اي را نيز قطعا با  خود همراه و او را در خود درگير مي‌كند.

«ديگران» به لحاظ ساختاري ويژگي هاي جذاب و منحصر بفردي كه دارد، بي ترديد يكي از مهمترين آنها بحث نورپردازي حيرت‌آور و محشر اين فيلم است و با توجه به ايده‌ فيلم كه همان بيماري عجيب كودكان در مواجه با نور آفتاب باشد، نقش نورپردازي در ايجاد فضاي مورد نظر كارگردان نقشي حياتي است.

«ديگران» بحث حيات مردگان و نحوه تامل با آنها را تا آنجا كه توانسته به يك نحوه بصري و تدراك سينمايي نزديك كرده و گرچه به لحاظ متني، محتوايي و شكلي مفهوم برزخ در اين فيلم مي تواند چالش برانگيز و مورد سوال باشد كه هست، اما راهي كه ديگران در آن گام مي گذارد راهي است كه به توليد يك اثر استاندارد و تاثيرگذار سينمايي منجر مي شود؛ حال كه اين تاثيرگذاري حاصل شده و كارگردان با فيلم درخورش اين موقعيت را براي ما بعنوان مخاطبانش فراهم مي كند تا بتوانيم درباره مضمون آن به چند و چون و پرسش بپردازيم و اين بهترين و شرافتمندترين و محترم ترين نحوه سينما ورزي است و اين حلقه مفقوده سينماي ماست.

 

راستي در سينماي ايران هم تجربه هايي با مضاميني شبيه به اين كم و بيش انجام شده است، اما نتيجه چه بوده و فيلم به كجا منجر شده؟

و اينجاست كه تفاوت ميان سينماگري كه سينماورزي و در كنار آن مضامين فكري برايش اهميت دارد با سينماگر ديگري كه نمي‌ داند چه حرفي را چگونه و در چه شكلي و با چه ابزارهاي بايد زد، معلوم مي شود./انتهاي پيام/