عباس (ع)؛ تجلیِ ادب در پیشگاهِ خورشید/ حکایتِ ماهی که پس از آفتاب طلوع کرد

به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، در سال ۲۶ هجری قمری، هنگامی که فاطمه کلابیه (ام‌البنین) نخستین فرزند خود را به دنیا آورد، قنداقه نوزاد را در دستان خیبرگشای علی (ع) نهاد. امیرالمؤمنین (ع) پس از اقامه اذان و اقامه، نگاهی طولانی به دستان نوزاد انداختند و اشک از دیدگانشان جاری شد. ایشان در پاسخ به نگرانی مادر، از رازی جانسوز پرده برداشتند: «این دست‌ها روزی در نصرت و یاری برادرش حسین (ع) از پیکر جدا خواهد شد.»

عباس؛ شیر دژم بیشه شجاعت

نام «عباس» را پدر بر او نهاد؛ نامی که به معنای شیر خشمگین بیشه شجاعت است. او از نوجوانی در رکاب پدر و برادرانش حسن و حسین (علیهم‌السلام) مشق عشق کرد. شواهد تاریخی نشان می‌دهد که ایشان در جنگ صفین، نوجوانی ۱۵ تا ۱۷ ساله بودند که در کنار حسنین (ع) از سرداران و رزمندگان دلیر سپاه پدر به شمار می‌رفتند و در زمان شهادت حضرت علی (ع)، جوانی ۱۸ ساله و رشید بودند.

تجلی کمال در القاب قدسی

حضرت ابوالفضل (ع) به تناسب ویژگی‌های فردی و واقعه جانسوز کربلا، به القاب متعددی شهرت یافتند که هر یک دریای معرفت است: ابوالفضل و ابوالقربه: ایشان به سبب داشتن فرزندی باکمال به نام «فضل» به ابوالفضل ملقب شدند. همچنین لقب «ابوالقربه» (صاحب مشک) نشان‌دهنده هویت تاریخی ایشان به عنوان سقای دشت کربلاست.

قمر بنی‌هاشم: آمیزه‌ای از زیبایی خیره‌کننده صورت و درخشندگی شخصیت معنوی، ایشان را به «ماه خاندان هاشم» بدل کرد؛ چهره‌ای که در میان بنی‌هاشم چون ماه در میان ستارگان می‌درخشید. باب‌الحوائج: مشهورترین لقب ایشان در میان ارادتمندان است. دری که هیچ حاجتمندی از آستان آن ناامید بازنمی‌گردد. او واسطه فیض الهی است که گره‌های ناگشودنی به دست او باز می‌شود.

الگوی بی‌بدیل ولایت‌مداری

بازه سنی حضرت عباس (ع) را بین ۳۵ تا ۳۸ سال تخمین زده‌اند؛ سال‌هایی که سرتاسر آن لبریز از «ادب» بود. او که حدود ۲۰ سال از خواهر بزرگوارش زینب کبری (س) جوان‌تر بود، همواره حرمت سادات و بزرگترهای خاندان را نگاه می‌داشت. او به ما آموخت که شجاعت بدون ادب و ولایت‌مداری، راه به جایی نمی‌برد.