نگاهی به «نیم‌شب» مهدویان؛-پرهیاهو، همدلانه و نه‌چندان چشمگیر!/ الناز ملک در نقشی متفاوت!

 به گزارش گروه فرهنگ وهنر خبرگزاری دانشجو، «نیم‌شب» تلاش می‌کند روایت خود را از دل مردم به تصویر بکشد؛ روایتی که در آن خبری از قهرمان‌های فراانسانی نیست. در این جهان، سوپرمن و سوپروومن جایی ندارند؛ همه قهرمان‌اند و مردم، نجات‌دهنده یکدیگر. فیلم می‌خواهد از دل زیست جمعی و تجربه مشترک عبور کند، نه از مسیر قهرمان‌سازی‌های اغراق‌آمیز.

فیلم با تصاویری از آسمان تهران در جریان جنگ ۱۲ روزه آغاز می‌شود؛ تصاویری که قرار است مخاطب را وارد فضای بحران کنند. با این حال، ترکیب این نماها با فضای کلیشه‌ای بیمارستان، ناخودآگاه یادآور آثار دهه شصت یا تولیدات درجه دو تلویزیونی است. شروع فیلم بیش از آنکه شوک‌آور باشد، آشنا و قابل‌پیش‌بینی به نظر می‌رسد.

فیلم می‌کوشد به چالش‌های مردم در دوران جنگ اشاره کند؛ از اضطراب و بلاتکلیفی گرفته تا تصمیم‌های لحظه‌ای و سرنوشت‌ساز. اما پرسش اینجاست که این تصاویر تا چه اندازه به واقعیت نزدیک‌اند؟

ریتم فیلم کند است و «نیمشب» اساساً فیلمی کم‌اتفاق و کم‌ستاره به شمار می‌آید. بازی‌ها نیز در مجموع متوسط‌اند و کمتر لحظه‌ای وجود دارد که نقش‌آفرینی‌ها در ذهن ماندگار شوند. الناز ملک هم که با کارکتری متفاوت در نقش زنی معتاد و کارتن‌خواب ظاهر شده، صحنه ماندگاری خلق نمی‌کند.

نماهای مکرر از آسمان و برق موشک‌ها و پدافندها، از نظر بصری چشم‌گیرند، اما فضای ترسیم‌شده همیشه با تصور ذهنی مخاطب از آن روزها هم‌خوان نیست. این ناهمخوانی، گاهی از شدت باورپذیری روایت می‌کاهد.

از سوی دیگر، ارتباط میان شخصیت‌ها به‌خوبی شکل نمی‌گیرد. خط و ربط روشنی که بتواند آن‌ها را به یکدیگر پیوند دهد، کمتر حس می‌شود و نقطه اشتراک دراماتیکی که سرنوشت‌شان را به هم گره بزند، به اندازه کافی پررنگ نیست.

فیلم از نظر بصری، آگاهانه به سراغ رنگ‌های سرد و خنثی رفته تا حس دلهره و اضطراب را القا کند.

البته آقای مهدویان از نقش اسپانسر نیز غافل نمانده است. زنی که قهرمانانه برای تهیه آب و غذای بیماران و مردم در پارک وارد عمل می‌شود و اوضاع را مرتب می‌کند.
با این همه، نقطه قوت مهم «نیمه‌شب» را باید در نمایش همدلی و اتحاد مردم دانست؛ پلیسی که تا تخلیه کامل بیمارستان محل را ترک نمی‌کند، پرستاران و پزشکی که برای زایمان یک بیمار اورژانسی تا پای جان می‌ایستند و روحیه مهربانی و مسئولیت‌پذیری که در میان آدم‌ها جریان دارد. این لحظات، صادقانه‌ترین و اثرگذارترین بخش‌های فیلم‌اند که تصویری ملموس از اتحاد ایران در جنگ ۱۲ روزه ارائه می‌دهند.

پرداختن به جنگ ۱۲ روزه از ایده های جذابی بود که نگاه اهالی سینما به آن جلب شده اما همچنان چشم ها در انتظار یک اثر فاخر و واقع بینانه به در خشک شده است!