باد ما را خواهد برد

به گزارش خبرنگار فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»، در بخش پيشين اين نوشتار ضمن مروري بر فضاي داستاني و روايي رمان و فيلم «بادبادك باز»، به مقايسه آن از جنبه هاي فني و ساختاري پرداخيتيم و با اشاره به ويژگي هاي ذاتي و ماهوي رمان ادبيات و سينما به تحليل برتري رمان «بادبادك باز» نسبت به فيلم سينماي اش پرداختيم و اشاره كرديم كه اين اثر ادبي به دليل امتيازات و ارزش هاي متني و فرامتني اش بعنوان يك اثر جهاني مورد توجه و استقبال مخاطبان زيادي قرار گرفت.

رمان «بادبادك باز» اثري است كه تلاش كرده كه هم نسبت به يك برهه تاريخي وفادار بماند و هم عناصر و مولفه هاي داستاني را بخوبي مورد توجه قرار دهد و از آنها به درستي بهره‌گيرد، بنابراين در اين اثر ادبي مخاطب علاوه بر آشنايي با يك دوره مهم از تاريخ سرزمين افغانستان، شاهد يك درام جذاب نيز هست كه او را از ابتدا تا انتها با خود درگير مي كند در مقايسه ميان رمان و فيلم بادبادك باز بايد.

 

گرچه فيلم «بادبادك باز» هم توانسته مجموعه اثر خوبي از آب درآيد و تلاش خود را براي وفاداري به متن رمان تا آنجا كه توانسته به كار بسته، اما از حق نبايد گذشت كه از جهت فضاسازي و حس روايي و تاثيرگذاري بر ذهن مخاطب رمان «بادبادك باز» در جايگاه بالاتري نسبت به فيلمش قرار مي گيرد كه اين اتفاق همانطور كه پيش از اين هم در بخش قبلي اين نوشتار بدان پرداختيم هم نتيجه ويژگي ها و هم قدرت ذاتي ادبيات در غلبه بر سينما در زمينه فضاسازي و تاثيرگذاري و تصويرگري است و هم نتيجه تفاوت ميان كار قلمي خالد حسيني و سينماورزي مارك فوستر.

اما آنچه مسلم است هم رمان و هم فيلم «بادبادك باز» حتي با توجه به اختلاف درجه ارزشمندي و زيبايي شناسيشان هر دو جزو آثار قابل توجه و قابل تامل و استقبال شده از سوي مخاطبان جهاني است.

نكته ‌ديگري كه در مقايسه تطبيقي ميان رمان و فيلم «بادبادك باز» بايد به آن اشاره كرد، اين است كه رمان «بادبادك باز» اثري متراكم تر، سرشار تر و با دقت و حساسيت بيشتر بر روي ظرافت هاي تاريخي موقعيتي، شخصيت پردازانه و تحليل گرانه است، در حالي كه فيلم «بادبادك باز» گرچه توانسته در لحظاتي حسي نزديك به حس منبعث از متن رمان پديد آورد، اما شامل و حاوي آن ظرافت هاي به كار رفته در ادبيات داستاني خالد حسيني و عقبه اطلاعاتي و تجربي اش در رمان «بادبادك باز» نيست.

 

ضمن اينكه رمان «بادبادك باز» به تفصيل و بصورت مستمر و در يك حس آفريني قدرتمندي نبض مخاطب را در طول صفحات نسبتا مفصلش بدست مي گيرد و حس مي كند و اينكه مخاطب در رمان بادبادك باز اساسا با يك اثر پر خون روبه‌ رو است كه وي را به متن و قلب حادثه مي برد و اينها چيزهاي است كه در فيلم بادبادك باز با يك عينيت بخشي رقيق شده و محدود به همه عناصر محدويت زاي سينمايي شكل گرفته است.

 

با اين حال اما بايد گفت كه هم رمان و هم فيلم «بادباك باز» جزو آثار خواندني و ديدني ادبيات داستاني و سينمايي سال هاي اخير از آب در ‌آمده است.