«یاد کنید از شهید صادق زرین»؛ تاکید رهبر انقلاب بر نام مجاهد گمنام گیلانی

به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، محافل مذهبی و انقلابی کشور در روز‌های اخیر تحت تأثیر نامی قرار گرفته‌اند که تا پیش از این در کسوت «سرباز گمنام امام زمان (عج)» و در گمنامی محض به خدمت مشغول بود. شهید دکتر صادق زرین، کادر برجسته وزارت اطلاعات و فعال فرهنگی گیلانی، اکنون به عنوان نمادی از اخلاص و مجاهدت خاموش شناخته می‌شود.

پیام رهبری؛ تأکید بر نام یک رفیق دیرین

در جریان مراسم یادبود شهدای خانواده رهبری، حاج محمود کریمی، مداح اهل‌بیت (ع)، اعلام کرد که حامل سه پیام مستقیم از سوی رهبر معظم انقلاب است. ایشان در اولین پیام، خانواده شهدا را در ثواب روضه‌ها شریک دانستند و در پیام دوم بر تداوم حضور مردم در «میدان و خیابان» تأکید کردند. اما پیام سوم که فضای مجلس را دگرگون کرد، سفارش صریح ایشان به یادکرد از «شهید صادق زرین» بود؛ شهیدی که رهبر انقلاب وی را از دوستان نزدیک و همرزمان قدیمی خود معرفی کردند.

روایت یک وداع جانسوز؛ پدری که تنها آمد

یکی از تأثربرانگیزترین بخش‌های زندگی این شهید، روایت انتقال پیکر مطهر اوست. در ۱۶ اسفندماه، پدر سالخورده شهید زرین، به تنهایی مسیر رشت تا بهشت زهرای تهران را برای تحویل گرفتن پیکر فرزندش طی کرد. تصویر این پدر استوار که در غربت و تنهایی برای وداع با قامت رشید فرزند ۴۱ ساله‌اش به معراج شهدا آمده بود، صحنه‌های نابی از همدلی را رقم زد و حاضران در معراج با حلقه‌زدن به دور این پدر گیلانی، جای خالی اعضای خانواده را برای او پر کردند.

از سنگر فرهنگ تا عروج در «جنگ رمضان»

شهید صادق زرین، متولد تیرماه ۱۳۶۳ در رشت، تنها یک مأمور امنیتی نبود؛ او دکتری داشت و به عنوان یک چهره برجسته فرهنگی شناخته می‌شد. در کارنامه فعالیت‌های او، همکاری با صداوسیما، برگزاری کنگره‌های ملی شهدا و مجاهدت‌های بی‌وقفه در مناطق حساس از جمله کردستان به چشم می‌خورد.

وی که پس از شهادت «رهبر شهید»، از فقدان پدر معنوی خود سخن گفته بود، سرانجام در سومین روز از «جنگ رمضان» (۱۴۰۵) به آرزوی دیرین خود رسید و شهد شیرین شهادت را نوشید. پیکر مطهر این مجاهد فرزانه پس از وداع در تهران، به زادگاهش منتقل و در گلزار شهدای رشت در خاک آرام گرفت.

امروز نام «صادق زرین» به تعبیر رهبر معظم انقلاب، یادآور نسلی از مجاهدان است که امنیت و اقتدار ایران اسلامی را با خون خود و در کمال گمنامی تضمین کرده‌اند؛ مردانی که در زمان حیات، گریزان از نام بودند و پس از شهادت، نامشان بر زبان رهبر امت جاری شد.