با نگاهی از جنس باران می‌آید

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»؛ در نیمه راه برکت خیز رمضان، رایحه شکوفه های یاس است که کوچه های مدینه را آکنده است.

 

حسن علیه السلام با چشمانی علوی می آید و افق، رسیدن ارجمندش را دف می کوبد. صدای آمدنش، طنین مهربانی و کرامت است.

 

شانه های صبورش را زمین به تجربه می نشیند؛ آن چنان که سمفونی سکوتش را. او با نگاهی از جنس باران می آید و آب های آزاد جهان ماهیان تشنه دلش را میزبان می شوند. هرگز غروب نمی کنی کوه یعنی تو؛ ولی تو نادیده انگاشتند و تحمل بی پایانت را بی شرافتان تاریخ، اینچنین به جولای نامرد می کشاندند. 

 

 آسمان تویی که وسعت دلت، زبانزد آب های زمین است. ای فرزند حماسه و رافت! تو آن بهاری که دستان خونریز خزان را یارای به خاک ریختنت نیست، جاودانه ای؛ آن گونه که عشق خواهی تنید؛ آن چنان که باران، رگ های خاک را.

 

ایمان داریم که طلوع مبارکت را هرگز غروبی نیست. ای حسن بی نهایت! از بازوان حیدری علی علیه السلام، تا لبخندهای معطر فاطمه علیه السلام نور ابدی توست که کوچه های جانمان را روشن کرده است.

 

آسمان در آسمان، سپید پرواز توست که این چنین، قفس ستیزمان کرده است. ای حسن بی نهایت! طراوت پندارت را با کدام گلستان بگوییم که شگفته نشود؟ وقار نگاهت را با کدام کوه بگوییم که سر به تعظیم، خم نکند؟! تو از گفت و گوی مهتاب آمده ای، با کلامی که خورشید می پاشد.

 

در معطر صدایت، نفس تازه می کنیم و آینه های حضورت را به استقبال، شکوفه می پاشیم.

 

نخواه دست خالی برگردیم.