امید است که خدا دستانتان را پر امید کند

گروه سياسي «خبرگزاری دانشجو»، زهرا منصورنیا؛ خواهران و برداران سومالی! اکنون که مادر طبیعت از شما روح و غذای جسمتان را گرفته، حال به هر دلیل از خداوند می خواهم که دستان خالی تان را از نعمت های مادی و معنوی پر کند.

 

کاش می توانستم حداقل یکی از شما و يا یک کودک کوچکتان را سیر کنم، اما چه کنم که خود دستم خالی است و تنها توانم دعاست، ولی باز هم خدا را شکر می گویم که مردم شریف کشورم، همنوعان من شما را از یاد نبرده، و در این روزهای سخت با دلی رئوف و دستی بخشنده، با یاد خدا و بی منت به یاریتان آمده و خواهند آمد.

 

من از خدا برایتان صبر می خواهم و استقامت، ای رنج کشیدگان! که سختی همیشه جسم ها و جان هایتان را مي آزارد، با دیدن اشک کودکانتان، با دیدن بدن های ضعیف شده مردمانتان، قلبم درد می گیرد، درد.

 

آن حامی حقوق بشر کجاست که دستهای دراز شده شما را ببیند و بگیرد؟ کمک کردن های ناچیز آن هم از سوی کسی که فکر می کند رئیس دنیاست کافی است؟ بعید نیست که چند روز دیگر شماها را نیز تروریست بخواند و به جای سیر کردن شکم هایتان با توپ و گلوله اندک خون باقی مانده در رگ های خشک شده یتان را نیز بخشکاند.

 

می دانم که می دانید داشتن و نداشتن، کم و زیاد دادن خداوند به بندگانش معیار و ملاک عدالتش نیست، بلکه امتحانی است برای عزیز تر شدنتان آن هم در ماه ضیافت خود حضرت حق.

 

شاید بدبخترین آدم ها آنهایی باشند که جانشان در خوشی جسم فرسوده می شود، اما بدبختی مردم سومالی فرسوده شدن جان در بدبختی جسم است.