دستی کشیم بر سر یتیم...

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»، سید محمد مهدی موسوی؛ خدایش بیامرزد مرحوم حجت الاسلام محمد محمدی اشتهاردی را؛ نویسنده توانایی که با جستجویی عالمانه درمنابع دین و با قلمی که بی شک عنایت خداوند را به همراه داشت، داستان ها و نوشتارهایی ارزشمند و جذاب از خود به یادگار گذاشت.

 

به مناسبت ماه مبارک رمضان، دیباچه این نوشتار را به حکایت یتیم نوازی رسول مکرم اسلام (ص) به قلم این نویسنده فقید که در کتاب داستان دوستان آورده شده، مزین می کنیم؛ «کودک یتیمی به حضور رسول خدا (ص) آمد و چنین عرض کرد: پدرم از دنیا رفته، مادرم، بینوا و بی بضاعت است. خواهرم، شوهر و سرپرست ندارد، از چیزهايی که خدا به تو عنایت فرموده به من اطعام کن، تا خداوند خشنود گردد.

 

پیامبر (ص) تحت تاثیر قرار گرفت به او فرمود: چقدر نیکو سخن می گویی؟ سپس به بلال حبشی فرمود با شتاب به حجره های همسران من برو، و جستجو کن، اگر چیزی از طعام هست بیاور. بلال رفت و به جستجو پرداخت و مشتی خرما که ۲۱ عدد بود، یافت و به حضور پیامبر (ص) آورد.

 

پیامبر مهربان اسلام (ص) خرماها را سه قسمت کرد، هفت عدد آن را به آن کودک یتیم داد، و فرمود بقیه را بگیر، هفت عدد آن را به مادرت بده و هفت عدد دیگر را به خواهرت بده، کودک یتیم در حالی که خوشحال بود از نزد رسول خدا (ص) رفت، در این هنگام معاذ (یکی از اصحاب) برخاست و دست نوازش بر سر آن کودک یتیم کشید و با گفتاری مهرانگیز، کودک را تسلی خاطر داد.

 

پیامبر (ص) به معاذ فرمود: ای معاذ! تو و این کار تو را دیدم، همینقدر بدان، هر کس سرپرستی یتیمی کند، و دست نوازش بر سر او بکشد، خداوند بهر مويی که از زیر دستش ‍ می گذرد، حسنه و پاداش خوبی به او می دهد، و گناهی از گناهان او را محو می کند، و بر درجه و مقام معنوی او می افزاید.»

 

این است سیره و سنت پیامبر رحمت که خود یتیم نظرکرده حضرت باریتعالی بود و در طریق عبودیت به مرتبی دست یافت که هیچ مخلوقی به آن دست نیافته و نخواهد یافت.

 

ماه مبارك رمضان از نیمه که می گذرد، با فرارسیدن هفته اکرام ایتام ، حال و هوای رسانه ای کشورمان تا حدودی که البته کافی و مقبول هم نیست، متوجه مسئله مهم دستگیری از ایتام و محرومان جامعه می شود.

 

در حقیقت ضیافت الله در كنار همه فضايلي كه دارد بهترين و مناسب‌ترين فرصتي است كه ما را از قالب خسته‌ و غافل كننده زندگي روزمره و هياهوهاي تمام ناشدني آن خارج كند و وجدان و درون ما را مورد مواخذه قرار دهد.

 

 کلام امیر مومنان را به یاد آوریم که « الله الله فی الایتام» صد البته که اين به خود آمدن و دگر انديشيدن مختص اين ماه عزیز نيست، اما طبعا در اين ماه، این مهم جلوه و نمود دیگری دارد. در قرآن کريم، اين کلام گوياي خداوند متعال بر این نکته تاکید شده که اکرام يتيم موجب دوستي خداوند، آسايش در دنيا، بازدارنده از کبر و غرور و دوري از محنت هاي مالي و ... مي گردد.

 

افق بلند نگاه قرآنی البته تنها تأمين زندگي امروز يتيم را در بر نمی گیرد چه آن که از این منظر بايد کاري کرد تا آينده يتيم نيز در سايه معاضدت مومنین تأمين شود.

 

امام صادق (ع‌) در حدیث گهرباری می فرمایند: «هرگاه يتيم بگريد عرش الهي بلرزه درآيد و خداوند گويد چه كسي بنده مرا كه در كودكي پدر و مادرش را از دست داده گريانده است‌. قسم به عزت و جلال خودم هر كه او را آرام كند بهشت را براو واجب نمايم‌.»

 

به راستی چه مقامی بالاتر از اینكه آدمی با سرپرستی از یتیم و اکرام او در بهشت در کنار رسول خدا (ص) قرار گیرد، چه آن که خود حضرتش فرمود: «كسي كه يتيمي را سرپرستي كند و عهده دار نفقه و مخارج او گردد، من و او در بهشت پهلوي يكديگر هستيم.» امید آن که بر اساس فرمایش دیگری که از حضرت ختمی مرتبت وارد شده، خانه های ما با دستگیری و حمایت از ایتام بهترین خانه های کره خاکی باشد و خودمان از این رهگذر سعادتمند و نیکنام شویم.