دعایی که امام حسین (ع) در آخرین لحظات به امام سجاد (ع) آموختند

به گزارش گروه فرهنگ و هنر خبرگزاری دانشجو، در متون روایی و تاریخی شیعه، لحظات پایانی روز دهم محرم سرشار از درس‌های بندگی و توکل است. یکی از ماندگارترین این لحظات، وداع جانسوز امام حسین (ع) با فرزند بیمارشان، حضرت زین‌العابدین (ع) است که حاوی پیامی معنوی برای همه پیروان اهل‌بیت در شداید و سختی‌های بزرگ زندگی است.

طبق روایت قطب‌الدین راوندی در کتاب «دعوات»، حضرت سجاد (ع) فرموده‌اند: «پدرم در آن روز که به شهادت رسید، مرا به سینه خویش چسبانید؛ در حالی که از زخم‌هایشان خون فوران می‌کرد، فرمودند: ای فرزند! از من دعایی را فراگیر که فاطمه (س) آن را به من آموخت و او از رسول‌الله (ص) و ایشان از جبرئیل تعلیم یافته بودند. این دعا را در هنگام حوائج، مهمات، اندوه و حوادث تلخی که وارد می‌شود و پیش‌آمدهای عظیمی که رخ می‌دهد، بخوان.»

متن این دعای شریف به شرح زیر است:
«بِحَقِّ یس وَ الْقُرآنِ الْکَرِیمِ وَ بِحَقِّ طه وَ الْقُرآنِ الْعَظِیمِ یا مَنْ یَقْدِرُ عَلَی حَوائِجِ السّائِلِینَ یا مَنْ یَعْلَمُ ما فِی الضَّمِیرَ یا مُنَفِّسَ (مُنَفِّساً) عَنِ الُمَکُرُوبِینَ یا مُفَرِّجَ (مُفَرِّجاً) عَنِ الْمَغْمُوْمِینَ یا راحِمَ الشَّیْخِ الْکَبیرِ یا رازِقَ الطِّفْلِ الصَّغِیرِ، یا مَنْ لا یَحْتاجُ اِلَی التَّفْسِیرِ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ افْعَلْ بِی کَذا وَ کَذا.»
ترجمه و مفاهیم دعا:
در این نیایش، خداوند متعال به حق سوره‌های مبارکه «یس» و «طه» و قرآن کریم سوگند داده می‌شود. توصیف پروردگار به عنوان کسی که بر نیازهای درخواست‌کنندگان تواناست، دانای به اسرار درون است و گشاینده گره‌های کورِ گرفتاران و غمناکان، از ویژگی‌های برجسته این دعا است.
در پایان این دعا، پس از درود بر پیامبر (ص) و خاندان پاک ایشان، زائر یا متنعم از این دعا، حاجات و خواسته‌های خود را (به جای عبارت «کذا و کذا») از پیشگاه خداوند طلب می‌کند.

این میراث گرانبها که در میان خون و حماسه عاشورا به دست ما رسیده است، نشان‌دهنده آن است که سیره اهل‌بیت (ع) حتی در دشوارترین لحظات تاریخ، اتصال به منبع وحی و استمداد از قدرت لایزال الهی بوده است.