ناتوانی در وصف علی(ع)

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»، زندگاني پربار حضرت مولي‌الموحدين امام علي‌ بن‌ ابي طالب(ع) سرشار از جلوه‌هاي گوناگوني است كه تاكنون در هيچ بشري مجال ظهور نيافته است و در واقع يكي از جهاتي كه موجب تحير مورخان و انديشمندان جهان بوده است همين تنوع و تكثر خصوصيات عالي اخلاقي و عملي در وجود مبارك مولي‌ علي(ع) بوده و هست كه او را به شايستگي ابرمرد همه دوران‌ها و ابوالعجائب همه اعصار معرفي مي‌كند.
 

حضرت علی ع در مورد خود بیان می کنند: «غدا ترون ايامی و يكشف لكم عن سرائری و تعرفونی بعد خلو مكانی وقيام غيری مقامی; فردا روزگار مرا می بينيد (و مرا خواهيد شناخت) و برای شما از اسرار (شخصيت) من پرده برداشته می شود و مرا بعد از خالی شدن مكان من (و رفتن من از اين دنيا) و نشستن ديگران به جای من خواهيد شناخت.»
 

پيامبر گرامی اسلام (ص) فرمود: «لو ان الرياض اقلام والبحر مداد والجن حساب والانس كتاب ما احصوا فضائل علی بن ابی طالب; اگر همه درختان باغ ها قلم شوند، و تمام درياها مركب و جوهر، و جن ها حسابگر و انسان ها نويسنده گردند، نمی توانند فضايل علی (ع) را شماره كنند»
 

همچنين ایشان اظهار می کنند: «خداوند برای برادرم علی (ع) فضايلی قرار داده كه از شماره بيرون است، هر كس يكی از فضايل او را بيان و بدان معترف باشد، خداوند گناهان گذشته و آينده اش را خواهد بخشيد و كسی كه فضيلتی را از او بنويسد تا وقتی كه از آن نوشته اثری باقی است فرشته ها برايش طلب آمرزش می كنند و آنكه به فضايل علی (ع) گوش بسپارد، خداوند گناهانی را كه به وسيله گوش دادن مرتكب شده، می بخشد. هر كس به نوشته ای در فضيلت علی (ع) نگاه كند، گناهانی را كه به وسيله چشم انجام داده است، مورد آمرزش قرار خواهد داد.»
 

آری علی را يا نشناختند و يا قدر او را ندانستند. عمر گفت: «عقمت النساء ان يلدن علی بن ابی طالب; زنان، ديگر شخصيتی مانند علی نزايند» ولی آن گونه با او رفتار كرد كه تاريخ از بيانش شرم دارد.

 

جرج جرداق مسيحی می گويد: «ماذا عليك يادنيا لو حشدت قواك فاعطيت فی كل زمن عليا بعقله و قلبه و لسانه و ذی فقاره; ای دنيا! چه می شد كه قدرت های خويش را بسيج می كردی و هر دوره ای (انسانی)مانند علی (ع) رابا همان عقل و روح، و با همان زبان ( و قدرت) و شجاعت (به جامعه بشري)تحويل می دادی. »

 

با همه اينها علی (ع) برای بشر ناشناخته است; چراكه علی (ع) قرآن ناطق است. همچنان كه قرآن صامت ناشناخته است و بشر به عمق و ژرفای آن نرسيده است، به ژرفا و حقيقت علی (ع) نيز پی نبرده اند.
 

البته در اينجا بنا نداريم كه اوصاف بی پايان علی (ع) را بيان كنيم; بلكه فقط حالاتی را از زبان شخصيت هايی كه گوشه ای از عظمت او را دريافته اند بيان می كنيم.

 

امام خمينی (ره) درباره مقام و منزلت آن حضرت می فرمايد: «ما با كدام مؤونه و با چه سرمايه ای می خواهيم در اين وادی وارد شويم؟ ما درباره شخصيت علی بن ابی طالب (ع) از حقيقت ناشناخته او صحبت كنيم يا از شناخت محجوب و مهجور خود؟ اصلا علی (ع) يك بشر ملكی و دنيوی است كه ملكيان از او سخن بگويند يا يك موجود ملكوتی است كه ملكوتيان او را اندازه گيری كنند؟ اهل عرفان درباره او جز با سطح عرفانی خود و فلاسفه و الهيون جز با علوم محدوده خود با چه ابزاری می خواهند به معرفی او بنشينند؟! تا چه حد او را شناخته اند تا ما مهجوران را آگاه كنند؟ دانشمندان و اهل فضيلت و عارفان و اهل فلسفه با همه فضايل و با همه دانش ارجمندشان، آنچه از آن جلوه تام حق دريافت كرده اند، در حجاب وجود خود و در آيينه محدود نفسانيت خويش است و مولا غير از آن است؛ پس اولی ( بهتر) آنكه از اين وادی بگذريم.» 
 

بنابراين، ما نيز از بيان اوصاف آن امام همام می گذريم و در اين فرصت برآنيم كه راز اوصاف متضاد آن حضرت را در حد درك و توان خود بيان داريم.