وداعی به وسعت یک سرزمین

به گزارش خبرنگار دانشگاه خبرگزاری دانشجو؛ در روز‌هایی که نام و یاد رهبر انقلاب بیش از همیشه در دل‌های مردم جاری است، دانشجویان این‌بار نه با شعار، بلکه با قلم به میدان آمده‌اند. پویش «روایت دانشجو» فرصتی است تا دانشجویان از سراسر کشور، دل‌نوشته‌ها، خاطرات، روایت‌ها و احساسات خود درباره رهبر انقلاب را بنویسند؛ روایت‌هایی که از دل برآمده و قرار است در خبرگزاری دانشجو منتشر شود. این پویش تلاشی است برای ثبت نگاه نسل دانشگاه به شخصیتی که الهام‌بخش بسیاری از جوانان بوده و روایت این روز‌ها را برای تاریخ ماندگار می‌کند.

در ادامه، روایت یکی از دانشجویان محدثه رمضانعلی دانشجوی علوم ارتباطات دانشگاه رفاه را می‌خوانید.

«آن روز، آسمان هم انگار طاقت نداشت. ابر‌ها بی‌صدا اشک می‌ریختند و خورشید، غمگین‌تر از همیشه، پشت پرده‌ای از اندوه پنهان شده بود. خیابان‌ها پر از مردمی بود که آمده بودند تا آخرین سلامشان را به مردی بگویند که تمام عمرش را برای عزت، آزادی و سربلندی مردمش فدا کرده بود.

تابوت آرام بر دوش عاشقان حرکت می‌کرد؛ گویی هر قدم، تکه‌ای از دل هزاران انسان را با خود می‌برد. نگاه‌ها خیره، اشک‌ها بی‌اختیار و لب‌ها تنها زمزمه‌ای از دعا و دلتنگی داشتند. هیچ واژه‌ای توان توصیف سنگینی آن لحظه را نداشت؛ لحظه‌ای که همه می‌دانستند جسمی به خاک سپرده می‌شود، اما یاد و راه او هرگز دفن نخواهد شد.

مادرانی که فرزندانشان را در آغوش گرفته بودند، اشک می‌ریختند. پدرانی که سال‌ها سختی کشیده بودند، سر به زیر انداخته بودند. کودکان شاید هنوز معنای شهادت را نمی‌دانستند، اما از اشک بزرگ‌ترها، غم آن روز را حس می‌کردند. سکوت مردم، بلندتر از هر فریادی بود؛ سکوتی که از عمق داغی بزرگ خبر می‌داد.

چه سخت است بدرقه کسی که سال‌ها تکیه‌گاه دل‌ها بود. چه تلخ است باور اینکه دیگر صدای او در میان مردم شنیده نخواهد شد. اما شهیدان، هرگز با رفتنشان پایان نمی‌یابند؛ آنان در خاطره‌ها، در آرمان‌ها و در قلب کسانی که دوستشان دارند، زنده می‌مانند.

تشییع او تنها بدرقه یک پیکر نبود؛ بدرقه سال‌ها ایثار، فداکاری، از خودگذشتگی و عشق به مردم بود. هر گلبرگی که بر تابوتش افتاد، گویی روایت هزاران دعای ناگفته بود. هر قطره اشکی که بر زمین چکید، عهدی تازه برای زنده نگه داشتن یاد او بود.

امروز جای خالی او در میان مردم احساس می‌شود؛ جای خالی لبخندها، سخنان و حضورش. اما نام شهید را نمی‌توان از حافظه تاریخ پاک کرد. او رفت، اما یادش در دل نسل‌ها باقی خواهد ماند؛ همان‌گونه که ستارگان، حتی پس از خاموش شدن، نورشان تا سال‌ها در آسمان دیده می‌شود.

خداحافظ،‌ای مرد روز‌های سخت؛ خداحافظ،‌ای رهبر دل‌ها. رفتنت زخمی عمیق بر قلب‌ها گذاشت، اما ایمان داریم که خون شهیدان هرگز بی‌ثمر نمی‌ماند و نامشان تا همیشه با عزت و احترام در یاد‌ها خواهد ماند. آرام بخواب؛ دعای مردمی که دوستت داشتند، بدرقه راهت است و خاطره حضورت، تا همیشه در قلب‌ها زنده خواهد ماند.»

اگر شما هم دانشجو هستید و دل‌نوشته، خاطره یا روایتی درباره رهبر انقلاب دارید، خبرگزاری دانشجو میزبان قلم شماست. نوشته‌های خود را در بخش دیدگاه‌ها (کامنت) با نام و مشخصاتتان برای ما ارسال کنید تا پس از بررسی، با نام خودتان در قالب پویش «روایت دانشجو» منتشر شود.