چرا نباید موفقیت لیبی را به حساب ناتو بگذاریم

گروه بین الملل «خبرگزاری دانشجو»: نشریه آمریکایی فارین پالیسی در مقاله ای ضمن بررسی عملکرد ناتو با ذکر چهار دلیل نوشت: بسیار اغراق آمیز خواهد بود اگر تمام موفقیت رخ داده در لیبی را به ناتو منسوب کنیم.
 
این نشریه ضمن توصیف مشکل رهبری به عنوان مشکل اصلی ناتو ادامه داد: اگر ناتو می خواهد به عنوان یک اتحادیه نظامی قابل اعتماد در آینده باقی بماند، باید حداقل چهار مشکل را حل نماید.

 

مشکل اول: نوع ماموریت ناتو
 
مقاله نویس فارین پالیسی در توضیح مشکل نوع ماموریت ناتو نوشت: با وجود اینکه ناتو ماموریت خود در لیبی را به عنوان حفاظت از غیرنظامیان لیبیایی معرفی کرد، اما همه می دانستند که به خاطر شرایط زمان حضور قذافی، امکان حفاظت از غیرنظامیان وجود ندارد.

هرچند ناتو با هدف قراردادن برخی تاسیسات و مراکز در طرابلس و کشتن اعضای خانواده قذافی قدمهایی برداشت اما پس از چندی هدف نهایی خود را تغییر رژیم اعلام کرد. به نظر میرسید پس از چند ماه از شروع جنگ ، ناتو هدف خود را نمی داند.

اما چرا ناتو در میانه راه تصمیم خود را با این همه تعلل اصلاح کرد ، زیرا ناتو تصمیمات خود را بر اساس اجماع اتخاذ می کند که  در این میان ترکیه و آلمان با شدت دادن به حملات مخالف بودند.

 

از همان ابتدا ایالات متحده به عنوان رهبر ناتو مسئولیت هدایت آنرا بر عهده داشت ولی اوباما با در گیر شدن در مسائل داخلی آمریکا ، از یک طرف حزب جمهوری خواه و از طرف دیگر بحران بدهی ها سعی در شانه خالی کردن از مسئولیت ناتو داشت و آنرا مسئله ای جدا از خود میدانست که گویی اصلا خود عضوی از ناتو نیست. واضح است  تا زمانی که اروپا و آمریکا ، مسئولیت ناتو را به دوش دیگری بیاندازد انتظار نتایج بهتری را نمی توان داشت.

 

مشکلاتی که از ناهماهنگی ها حکایت می کند نویسنده در ادامه ادامه می دهد : اینکه جنگ زمینی را به خود انقلابیون واگذار کنیم و حملات را به صورت هوایی ادامه دهیم تصمیم خوبی بود اما  ، مدت زیادی طول کشید تا منطقه پرواز ممنوع اعمال شود  و در هماهنگ کردن انقلابیون و رساندن امکانات به آنها شاید بهتر باید عمل می شد.

 

 

اتحاد در حقیت تلاش برای یک هدف مشخص و معین است. اگر به ماده 5 ناتو نگاهی بیاندازید : همه برای یکی و یکی برای همه ، در اینکه هر کشوری باید به مسائل داخلی خود هم توجه کند شکی نیست اما در کل این باعث ضربه زدن به ناتو می شود .

نگارنده سپس به وجود اختلاف بین اعضا اشاره می کند و می نویسد : این اتحاد به شدت در جنگ افغانستان ضربه خورد زمانی که شکاف بین اعضا در مورد موضع فعالیت به اوج خود رسید.  اگر در زمان جنگ افغانستان در همبستگی بین اعضا شکاف ایجاد شد در زمان جنگ لیبی اتحاد از هم گسیخت.

در پایان نویسنده مقاله در جمع بندی خود می نویسد: پس بهتر است مشکلات ناتو را در زیر موفقیت در لیبی مخفی نکنیم. زیرا اگر سقوط قذافی را پیروزی برای ناتو به حساب آوریم هرگز نخواهیم توانست نواقص ناتو را از بین ببریم.