این بیمارستان ۱۸ سال است بیمار ندارد ولی «تیم درمان» دارد / قاب دوربین بدون تناقض با همه کمبودها و جنگ

به گزارش گروه فرهنگی خبرگزاری دنشجو سریال تیم درمان این روز‌ها در بیمارستان شهدای سلامت اسلامشهر فیلمبرداری می‌شود. سریالی ۲۶ قسمتی به سفارش وزارت بهداشت و با همکاری سازمان نظام پرستاری، که بر اساس خاطرات واقعی پزشکان و پرستاران ساخته شده است. داستانش دربارهٔ اورژانس است؛ دربارهٔ بیمارانی که از شهر‌های مختلف می‌آیند با لهجه‌ها و لباس‌های متفاوت. هر قسمت، یک بیمار، یک روایت، یک لحظه از فشار و بحران در اورژانس.

ایرنا نوشت: پیام اصلی سریال روشن است: «فداکاری کادر درمان». قرار است نشان دهد پزشکان و پرستار‌ها در سخت‌ترین شرایط چه می‌کنند. قرار است از ترس‌ها، سختی‌ها و امید‌های آنها بگوید. به گفته عوامل تولید فیلم و طبق مصاحبه‌های صورت گرفته، وقتی جنگ ۱۲ روزه شروع شد، عوامل سریال تصمیم گرفتند هشت قسمت اول را به روایت فداکاری کادر درمان در همان روز‌های جنگ اختصاص دهند. فیلمبرداری مدتی متوقف شد و بعد با تغییراتی از سر گرفته شد. در روز‌های اخیر، مسئولان وزارت بهداشت و دانشگاه علوم پزشکی تهران به پشت صحنه این فیلم رفتند و دکتر کرمانپور، رئیس روابط عمومی وزارت بهداشت، دکتر عبادی، معاون پرستاری، و دیگر مسئولان با کارگردان و بازیگران دیدار کردند.

اینها همه قابل تقدیر است. اما چیزی در این میان است که نمی‌شود از آن عبور کرد: بیمارستانی که ۱۸ سال در صف ماند.

بر اساس گزارش‌های رسمی دانشگاه علوم پزشکی تهران، اجرای این پروژه حدود ۱۸ سال پیش آغاز شد تا یک مرکز درمانی برای مردم منطقه‌ای ساخته شود که با افزایش ۴۰۰ تخت هم با کمبود تخت بیمارستانی مواجه‌اند، اما تا سال ۱۴۰۵، هنوز به طور کامل به بهره‌برداری نرسیده بود و بیمارستانی که قرار بود سال‌ها پیش بیمار بپذیرد، هنوز در حال تکمیل است.

در این ۱۸ سال، اسلامشهر با جمعیتی بیش از ۷۰۰ هزار نفر و شهر‌های اطراف (بهارستان، رباط‌کریم)، عملاً به همان بیمارستان‌های محدود قدیمی وابسته بودند. طبق گزارش ایرنا، در این منطقه، فقط یک بیمارستان تأمین اجتماعی فعال است که پاسخگوی نیاز درمانی پهنه وسیع جمعیتی ۳میلیون نفری است و از طرفی شبکه بهداشت اسلامشهر به رغم داشتن ۴۴ خانه بهداشت و ۱۲ پایگاه، تخت بیمارستانی کافی ندارد.

۰.۶ تخت برای هر هزار نفر، ۱۶ هزار تخت غایب

این پدیده فقط مختص اسلامشهر نیست، آمار‌های رسمی استان تهران نشان می‌دهد، کل استان تهران حدود ۱۶ هزار تخت بیمارستانی کمبود دارد که سهم بخش دولتی از این کمبود بیش از ۱۰ هزار تخت است. سرانه تخت در شهرستان‌های استان تهران (به‌جز خود تهران) حدود ۰.۶ تخت به ازای هر هزار نفر است، سرانه کشوری حدود ۱.۷ و سرانه تهران حدود ۲.۸ است.

عدد ۰.۶ را باید چند بار خواند. یعنی در اسلامشهر، ورامین، پیشوا و شهریار، هر ۱۰۰۰ نفر، کمتر از یک تخت بیمارستان دارد؛ و همان تخت‌های کم هم مدام توسط بیمارانی از شهر‌های دورتر پر می‌شود، چون آن شهر‌ها هم وضعیت بهتری ندارند. در یک چرخهٔ معیوب، همه به مرکز می‌آیند، چون شهر خودشان تخت ندارد و مرکز هم به همین دلیل خالی نمی‌شود.

تناقضی که در قاب دوربین نیامد

سریال تیم درمان می‌خواهد از ایستادگی بگوید. از این که کادر درمان، با همهٔ کمبودها، می‌ماند و می‌جنگد. این پیام ارزشمند است. هیچ کسی نمی‌گوید این سریال نباید ساخته شود، اما وقتی این سریال در بیمارستانی فیلمبرداری می‌شود که هجده سال در صف افتتاح مانده، خودِ این انتخاب یک سؤال ناگفته را روی پرده می‌برد: اگر کادر درمان قلب سیستم سلامت است، پس کالبد این سیستم - همان ۱۶ هزار تخت غایب - را چه کسی باید بسازد؟

روایتی که فقط از فداکاری می‌گوید، بدون اشاره به کمبود‌هایی که آن فداکاری را تا مرز فرسودگی سخت می‌کند، نصف کار را انجام داده است. شخصیت‌های سریال در اورژانس ساخته‌شده روی صحنه نجات می‌دهند. اما در همان نزدیکی، شاید بیمار واقعی باید بین چند شهر دنبال یک تخت بگردد.

حرف آخر

تیم درمان می‌تواند سریال خوبی باشد. می‌تواند بازیگران خوبی داشته باشد، داستان‌های تأثیرگذاری روایت کند، و واقعاً به دیده‌شدن زحمات و ایثار کادر درمان کمک کند. اما اگر این سریال واقعاً می‌خواهد صادق باشد و واقعیت را نشان دهد، شاید باید یک سؤال را هم به فهرست اضافه کند: آیا واقعیت فقط شامل حال بازیگرانی است که در صحنه ایستاده‌اند، یا شامل صف بیمارانی هم می‌شود که در راهرو‌های بیمارستان‌های استان تهران منتظرند؟