آقاي صالحي آيا دست دادن با حکام دیکتاتور عربی دشمن شاد كن نيست؟

گروه سیاسی «خبرگزاری دانشجو»؛ اگر چه رئيس دستگاه دبپلماسي کشورمان اخیرا طی اظهاراتی تلاش کرده تا به گلایه های مطرح شده در خصوص عملکرد وزارت امور خارجه در ماه های گذشته پاسخ داده و برخورد دستگاه دیپلماسی در خصوص اتفاقاتی از جمله مراسم تشییع شاهزاده عربستان و دیدار گرم و صمیمی با همتای بحرینی خود از یک سو و نیز واکنش نسبت به اعتراض دانشجویان به فعالیت سفارت خانه انگلیس در تهران از سوی دیگر را امری عادی در چارچوب مناسبات دیپلماتیک قلمداد کند، اما به نظر می‌رسد این رویه نوعی فرار به جلو و فرافکنی از سوی وی محسوب می‌شود.

 

دیدار وزیر امور خارجه کشورمان با همتای بحرینی خود در حالی رقم خورد که منطقه تحت تاثیر انقلاب‌ها و خیزش‌های مردمی در التهاب به سر می‌برد و حکومت بحرین دست در دست آل سعود در خلال این خیزش‌ها به شدت در حال سرکوبی شیعیان کشورش بود.

 

سؤال اینجاست که اگر این دیدار علی اکبر صالحی با وزیر امور خارجه بحرین که اخبار آن تنها ساعاتی بعد تیتر یک رسانه های غربی و عربی شد، دشمن شاد کن نبود نام آن را چه می‌توان گذاشت؟

 

و سوال دیگر اینکه آیا این دیدار آن هم در بحبوحه کشتار شیعیان بحرین و بيداري اسلامي جز اینکه غرب را به بهره برداری رسانه ای و توهم دوستی جمهوری اسلامی ایران با دولت دیکتاتور آل ثانی واداشته، بازخورد دیگری داشته است!؟

 

مقام ارشد دیپلماتيك کشورمان که در مراسم تشییع جنازه ولیعهد عربستان حاضر شد، انتقادهای شدیدی که نسبت به این حضور آن هم در زمانی که آل سعود در کشتار شیعیان بحرین حضوری پررنگ داشت و اندکی پس از آن سناریوی ترور سفیر عربستان طراحی شد را این‌گونه پاسخ داد که آیا شما انتظار دارید که پادشاه بیمار عربستان بلند می‌شد و با میهمانان حال و احوال‌پرسی می‌کرد!

 

از سوی دیگر وزير امور خارجه كشورمان اظهار داشته که حضور در این مراسم تصمیمی بوده که گرفته شده بود و اگر این تصمیم در جهت منافع نظام نبود، یقین بدانید این اقدام صورت نمی‌گرفت و نکته قابل تامل اینجاست که چگونه وزیر امور خارجه کشورمان که خود تلویحا اشاره می‌کند که مایل به چنین کاری نبوده، عزت خود را در گرو چنین اقدامی گذاشته و در این مراسم حضور پیدا می‌کند.

 

این در حالی است که بشار اسد رئيس جمهور سوريه از گفت و گوي رو در رو با ايهود اولمرت نخست وزير رژیم صهیونیستی در اجلاس پاريس خودداري كرده و از مواجهه رو در رو با وي نيز سر باز زد؛ بنابراین چطور است که سران دیپلماسی کشور ما که ‌ام القرای جهان اسلام هستند، چشم در چشم حکام دیکتاتور عربی دوخته و با لبخند دست آن‌ها را به گرمی می فشارند و در توجیه، آن را در چارچوب مناسبات بین‌الملل می‌دانند.