شاخص‌ترين شخصيت سال جهان عرب

به گزارش خبرنگار حوزه بين‌الملل «خبرگزاري دانشجو» به نقل از روزنامه السفير،‌ بيشتر رسانه هاي جهان محمد بوعزيزي تونسي را به عنوان شخصيت سال جهان عرب معرفي كرده اند.

در انتخاب شخصيت سال در پايان هر سال ميلادي كه سنت جالب توجه و به ظاهر جذابي بوده و ريشه در فردگرايي فرهنگ غربي دارد،‌ شخصيت مهم هر سال با توجه به ميزان نفوذ و شدت تأثير يك شخصيت در محيط خود يا در زمينه هاي انساني به صورت عام انتخاب مي شود.

اين انتخاب در جهان عرب از بوعزيزي كه با خودسوزي جرقه انقلاب هاي عربي را زد تا زناني كه با شكستن قيد و بندهاي چندين ساله به خيابان ها آمده و با مردان در حركت هاي انقلابي شركت كردند را در بر مي گيرد.

با اين حال در هيچ كشور عربي هنوز جسارت آن پيدا نشده است كه در مورد يك شخصيت و يا يك تفكر ويژه به عنوان شاخصه انقلاب هاي عربي بررسي كرده و آن را به جهان معرفي كنند.

از آنجا كه انقلاب هاي عربي با هيچ يك از انقلاب هاي مردمي پيش از خود مشابهت ندارد و هنوز كسي نتوانسته است انقلاب هاي عربي را به واسطه يك شخصيت،‌ نماد و يا حتي نام واحدي معرفي كند،‌ مي توان گفت كه خود انقلاب هاي بزرگ عربي شخصيت بلامنازع سال در جهان عرب است. 

انقلاب هاي عربي هنوز رهبري ندارند و تنها چيزي كه مردم كشورهاي عربي مي دانند اين است كه از خانه هاي خود به خيابان ها آمدند تا مخالفت خود با رژيم هاي حاكم  و سازمان هاي نظامي، سياسي و امنيتي آنها را اعلام كنند.

البته اين مسئله كه مي گويند مردم آن مانع و ترسي كه سال ها جلوي حركتشان را گرفته بود كنار زدند، بيشتر از آنكه در عالم سياست قابل بررسي باشد در عالم فرهنگ و علم روان شناسي قابل بررسي است.

جوانان داراي روحيه انقلابي در كشورهايي همچون مصر، تونس، ليبي، يمن و ... اين ترس را شكسته و نمونه بارزي از يك نسل آگاه را در مقابل جهانيان به نمايش گذاشتند.

البته انقلاب هاي عربي همچنان ادامه دارند و غيرممكن است كه بتوان براي رژيم هاي عربي باقيمانده و غالب كشورهاي عربي آينده اي بدون تظاهرات و درگيري نيروهاي امنيتي با تظاهركنندگان را پيش بيني كرد.

بنابراين انقلاب شخصيت اول اعراب در سال گذشته است كه البته همه سال متعلق به اوست و ممكن است در برخي كشورها چندين سال ديگر به طول بيانجامد.

البته عنوان انقلاب هاي عربي تنها يك ادعاست؛ زيرا دستاوردهاي آن از مرز برخي كشورها فراتر نرفته است و نمونه بارز در اين باره لبنان است كه در زمان اين انقلاب ها هنوز در خوابي آرام به سر مي برد و از عواقب آن مي ترسد.