«اتحاد ضروري» بين اسرائيل و عربستان عليه ايران

گروه بين الملل «خبرگزاري دانشجو»؛ وب سايت بيگ پيس به قلم جان جي ژناكيس،تحليلگر سياسي خود مي نويسد: گزارشات بي شماري وجود دارند كه نشان مي‌دهند عربستان و اسرائيل در حال ايجاد يك اتحاد ضروري ميان خود عليه ايران هستند، اين اتفاق پس از آن رخ داده كه رهبران و مقامات اين دو كشور، بيشتر از قبل نسبت به سياست‌هاي كاخ سفيد و دولت اوباما غريبه شده و از آن فاصله گرفته‌اند البته گزارش هايي از اين دست، قبلاً هم وجود داشته‌ است.

 

در ماه ژوئن 2010، اخبار ملي اسرائيل (Israel National News) بر اساس اطلاعاتي كه از سايت‌هاي خبري ايران دريافت كرده بود، گزارش داد كه اسرائيل در شمال غربي عربستان سعودي در منطقه تبوك در حال ايجاد يك پايگاه نظامي است تا در جهت حمله احتمالي به ايران آمادگي داشته باشد. شايعاتي نيز در اين زمينه منتشر شده و از قول يك شهروند نقل شده بود كه اين روزها رابطه بين عربستان و اسرائيل نقل هر مجلسي شده است. 

اين ادعاها و داستان‌ها در نهايت در آن زمان درست از آب درنيامد، اما از زمان خيزش عربي يا به قولي بهار عربي در خاورميانه، اتحاد ميان عربستان و اسرائيل بيشتر قابل قبول به نظر مي‌رسد. 

مقامات هر دو طرف بر اين عقيده‌اند كه واشنگتن نتوانسته حوادث بهار عربي را مديريت و كنترل كند؛ بنابراين اسرائيل و عربستان در حال آماده سازي خود هستند و اين اقدامات را براساس نگراني و هراسشان از برنامه هسته‌اي ايران انجام مي‌دهند. 

حادثه‌اي كه باعث دوري بيشتر ملك عبدالله از واشنگتن شد، درخواست اوباما از حسني مبارك، متحد ديرينه خود بود كه در مقابل اعتراضات دانشجويان تسليم شده و از مقام خود كناره گيري كند و اين باعث تحقير شدن حسني مبارك شده بود. 

اين اتفاق نگراني‌هايي را افزايش داد مبني بر اينكه اوباما از ملك عبدالله هم بخواهد از قدرت كناره گيري كند. بنابراين عبدالله به اين فكر افتاد كه اوباما ديگر قابل اعتماد نيست و ترس از ايران نيز به اين فكر بيشتر دامن مي زد (generaldynamics.com). 

 نتانياهو، نخست وزير اسرائيل و اوباما به خصوص در مورد ايران هميشه روابط سردي داشته‌اند اما اين سردي روابط پس از سخنراني اوباما در مورد فرآيند صلح خاورميانه بدتر شد؛ زيرا به نظر مي‌آمد اوباما از موضع فلسطين در مورد مرزهاي 1967 طرفداري مي‌كند. گرچه اين امر بعدهابه دست فراموشي سپرده شد، اما چيزي كه نمي‌شد آنرا ناديده گرفت اين بود كه اين كار اوباما باعث به راه افتادن سخنراني‌ها و اظهارنظرهايي شد؛ از جمله اظهارنظرهايي از طرف فلسطينيان كه منجر به اين شد كه تمام طرف‌هاي درگير در اين امر غيرمنعطف‌ترين مواضع را اتخاذ كنند به نحوي كه درواقع مي توان گفت ديگر فرآيند صلحي وجود ندارد.

 عليرغم تفاوت‌هاي زياد و سابقه خصومت ميان دو طرف، دلايل متعددي وجود دارد كه اين اتحاد را قابل قبول جلوه مي‌كند.

• رهبران اسرائيل در مقايسه با اوباما، بيشتر به متحدان عرب خود وفادار هستند.

• خيزش‌هاي اخير عربي نشان داده‌اند كه ديگر حتي اتخاذ سياست‌هاي ضد اسرائيلي هم نمي‌تواند بقاي سياسي يك رژيم عربي را همانطور كه در يمن و ليبي مشاهده كرديم، ضمانت كند.

• عربستان و اسرائيل، هر دو ايران را به عنوان يك خطر عمده تلقي مي‌كنند اما به نظر نمي‌رسد كه هيچ گاه اوباما دست به حمله نظامي عليه ايران بزند.

• بوجود آوردن يك كشور فلسطيني به نفع هيچ كدام از اين دو دولت نيست زيرا ممكن است حماس كنترل اين كشور را در دست گيرد و آنجا را تبديل به پايگاه ديگري براي ايران بكند. (David Virgil dafinoiu,www.securityandittelligence.worldpress.com)

به دلايل بالا مي‌توان به فشار عربستان به آمريكا براي به راه انداختن جنگ بر عليه ايران و وعده متقبل شدن هزينه‌هاي اين حمله از طرف عربستان را اضافه كرد كه براساس اسناد منتشر شده در سايت ويكي ليكس، در دسترس قرار گرفت. 

 در اين مورد بايد اين امر را هم در نظر گرفت كه روند روابط ميان عربستان و ايران روند صعودي و مناسبي را طي نمي‌كند و تنش‌هاي ميان دو طرف هر چند كه كاملاً آشكارا بيان نمي‌شود، رو به گسترش است. 

از آن جمله مي‌توان به بدرفتاري‌هاي فزاينده با زوار ايراني بيت الله الحرام در دوره‌هاي اخير و خريدهاي هنگفت سلاح توسط عربستان و مواضع ضد ايراني اين كشور در مجامع بين المللي اشاره كرد كه باعث عدم رفع سوء تفاهم‌ها علي‌رغم تلاش‌ ايران در اين جهت شده است و نيز مي‌توان به فشار اسرائيل به آمريكا در جهت حمله به ايران و ادامه شهرك سازي‌ها در بيت المقدس اشاره كرد.

 

 افزايش فشارهاي سياسي به اسرائيل پس از خيزش عربي و حمله به سفارتخانه‌هاي ايران كشور در اين كشورها و از طرفي نفوذ ايران در اين كشورها ممكن است اين ايده را به اسرائيل بدهد كه متحد شدن با عربستان سعودي و جنگ برعليه ايران مي تواند آنها را از اين انزوا نجات بخشد و از اثربخشي ايران در معادلات منطقه‌اي و جهاني كم كند.