علت نگراني تونس از مداخله نظامي در سوريه

به گزارش خبرنگار حوزه بين‌الملل «خبرگزاري دانشجو» به نقل از الشرق الاوسط، منصف المرزوقي، رئيس جمهور تونس ضمن مخالفت با هرگونه مداخله نظامي در سوريه، نسبت به عواقب ناگوار چنين اقدامي هشدار داده است.

وي در روز 15 ژانويه در مصاحبه با روزنامه الخبر چاپ الجزاير گفته است: ما تونسي ها با هرگونه اقدام نظامي عليه دولت اسد مخالفيم... وضعيت سوريه در مقايسه با ليبي (كه با مداخله نظامي ناتو منجر به سقوط قذافي شد) بسيار پيچيده تر است.»

وي همچنين تصريح كرده است كه با مداخله نظامي در ليبي نيز موافق نبوده است، اما در آنجا وضعيت به اندازه اي بحراني شد كه نياز به اين مداخله احساس شد؛ در سوريه وضعيت به اين ميزان از بحران نرسيده است.

به نظر مي رسد اين موضع المرزوقي در قبال بحران سوريه و مخالفت او با مداخله نظامي بيگانگان در اين كشور به دليل ترس وي از احتمال جبهه‌بندي و بروز هرج و مرج در سوريه در صورت سقوط نظام اسد باشد.

با نظر به شرايط ليبي بعد از انقلاب و در نظر گرفتن ساختار اجتماعي سوريه مي توان اين ترس را موجه دانست.

ليبي كشور همسايه تونس، داراي ملتي با دين واحد است و مانند سوريه اديان و فرق و گروه هاي اجتماعي متنوعي ندارد؛ با اين حال بعد از انقلاب در ليبي و سقوط رژيم ديكتاتوري قذافي،‌ هنوز شاهد درگيري هاي متعدد و گاه خونين ميان گروه هاي مختلف انقلابي با يكديگر و با بقاياي وفادار به قذافي هستيم كه همسايه آن، تونس نيز از عواقب و نتايج ناخوشايند اين درگيري ها و تشكيل گروه هاي مسلح جديد متأثر است.

اما سوريه كشوري با اديان، طوايف و نژادهاي متفاوت است و دخالت نظامي بيگانگان مي تواند منجر به ايجاد درگيري هاي شديدتر و هرج و مرج بيشتري شود و اين نتيجه اي است كه المرزوقي و همتايان انقلابي وي در ديگر كشورهاي عربي بويژه اسلام‌گراياني را كه در اين كشورها بعد از انقلاب به قدرت رسيده اند، مي ترساند.

منتقدان المرزوقي اين موضع وي و برخي از انقلابيان موافق با او را به اين دليل مي دانند كه آنان اكنون طعم قدرت را چشيده اند و آنچه را كه حق خود مي دانستند، حق ديگر معترضان در كشورهاي ديگر نمي دانند.