روابط مسکو و دمشق مستحکم‌تر شده است

به گزارش خبرنگار حوزه بین الملل «خبرگزاری دانشجو» به نقل از فایننشال تایمز، ناو هواپیمابر روسیه که آخرین پایگاه دریایی بین المللی در خارج این کشور است و از اتحاد شوروی سابق باقی مانده، در ماه ژانويه در بندر تارتوس سوریه لنگر انداخت؛ پیشتر، یک کشتی باربری روس با بار مهمات وارد این بندر شده بود.

اتحادیه عرب این هفته از اسد خواست قدرت را به یک دولت وحدت ملی انتقال دهد؛ اين در حالي است كه مسکو اعلام کرد، حاضر است 36 جت جنگنده به قیمت 550 میلیون دلار به سوریه بفروشد.

 

به نظر می آید این حمایت سرسختانه روسیه از بشار اسد، برای جلوگیری از تکرار آنچه در لیبی رخ داده، باشد؛ زمانی که مسکو به قطعنامه سازمان ملل متحد در تحمیل منطقه پرواز ممنوع که به سقوط معمر قذافی کمک می کرد، رای ممتنع داد.

 

نتیجه جنگ لیبی که در آن روسیه از قذافی حمایت می کرد، بسیار به ضررش تمام شد؛ زیرا دولت جدید لیبی قول داده که روسیه و چین را به علت حمایتشان از رژیم قبلی تنبیه کند.

 

اين در حالي است كه كاخ کرملین اعلام كرد: اشتباه روسیه در عدم حمایت کافی از قذافی، بزرگتر از حمایت نکردن از او در آن بحران بود، پس این دفعه روسیه از اسد پشتیبانی خواهد کرد.

به نظر فدور لوکیانوف، سردبیر مجله سیاست خارجی مسکو هنگامی که جنگنده های ناتو وارد عملیات تهاجمی که در اصل برای حفاظت از غیرنظامیان طراحی شده بود، شدند، دیمیتری مدودف، رئیس جمهور روسیه که از رای دادن در رای گیری سازمان ملل متحد در مورد لیبی در ماه مارس خودداری کرده بود، بشدت مورد انتقاد قرار گرفت.

وی گفت: تصمیم براي رای ندادن در این مورد، در میان صاحبنظران، اشتباه تلقی شد؛ به گونه ای که دیگر کسی نمی خواهد خود را در این موقعیت تصور کند.

برخلاف فشارهای اتحادیه عرب، روسیه که دارای حق وتو است، از هر گونه تلاشی در جهت تصویب قطعنامه ای مانند آنچه برای لیبی صادر شد، جلوگیری می کند و به نظر می آید در این امر بسیار قاطع است.
 

میخائیل مارگلوف، نماینده رئیس جمهور در آفریقا و کسی که در مورد دیپلماسی خاورمیانه، فرد مهمی برای روسیه تلقی می شود، به تلویزیون روسیه گفت: از ديدگاه استراتژیک، به نظر نمی آید مداخله نظامی، اقدامی موفقیت آمیز باشد.

به نظر می رسد این تصمیم روسیه در حمایت از بشار اسد، ریشه در گذشته روابط این کشور با سوریه دارد.

 

بشار اسد یکی از آخرین متحدان روسیه در خاورمیانه محسوب می شود؛ حافظ، پدر او نیز از مشتری های قدیمی اتحاد جماهیر شوروی بود و این رابطه، یک نسل قدمت دارد.