فيلم‌هايي كه همه از بي‌هويتي رنج مي‌برند

به گزارش خبرنگار فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»، يكي ديگر از فيلم هاي كه در جشنواره سي‌ام فجر شاهدش بوديم فيلم بود به نام «سه‌ونيم» ساخته نقي نعمتي فيلمي درباره سفر غيرمترقبه سه دختر نوجوان به شمال كشور كه در بستر اين موقعيت جاده اي و اين هجرت خواسته و ناخواسته، فضاي بنا بوده پديد بيايد كه كارگردان بتواند بر مبناي آن يك «فيلم» بسازد.

اما با كمال تأسف بايد گفت اين اتفاق نه تنها رخ نداده بلكه اساسا منجر به يك نقد اساسي و يك پارچه شده است نقد و قرضي كه تنها نتيجه‌اش رانده شدن مخاطب از فضاي فيلم و داستان نيم‌بند آن است.

 

داستاني كه به طرز فجيعي در خلاء مي‌گذرد و مثل بنايي است بدون شالوده افكني و پي‌ريزي مناسب و سطحي ناهموار، كه موجبات آوار شدن مصالح خراب و ناساز  خود را فراهم آورد.

 

چنين شرايطي و در چنين مقياسي آن هم در جشنواره اي كه بناست به ارتقاء استانداردهاي سينماي ايران بينجامد گوياي اين نكته است كه از اساس هيچ نقد و منطق و فلسفه‌اي در آن جشنواره حكمفرما نيست و فيلم ها در خلاءساخته مي‌شوند و در بدترين شرايط ممكن به نمايش در مي‌آيند.

 

فيلم هاي كه از يك بي‌هويتي رنج مي‌برند و اساسا هيچ يك از كاركردهاي شناخته شده را نه براي خودشان نه براي مخاطبانشان و نه براي جشنواره به همراه ندارند فيلم‌هاي هستند براي ساخته شدن به مثابه يك بقالي كه وقتي صاحبش كركره‌اش را بالا مي‌كشد بايد چيزي بفروشد چيزي به مخاطب تحويل مي‌دهد كه ابدا از ارزش واقعي و جدي و معتبري برخوردار نيست همين فيلم‌سه ونيم فيلم آقاي نقي نعمتي؛ كاملا مشهود بود كه از ابتدايي‌ترين و اوليه‌ترين طول فيلمسازي پيروي نمي‌كند و گويي هيچ منطقي بر آن حاكم نيست و نمي‌توان به آن به چشم يك فيلم نگاه كرد چرا كه هيچ كدام از شاخصه‌ها و مؤلفه‌هاي فيلم سازي را دارا نبوده و بر هيچ پايه استوار نيست.

تصورش را بكنيد وقتي فيلمي اساسا فيلمنامه نداشته باشد، ميزانس‌ها غلط و نادرست و فضاسازي ها آن اصلا از آب در نيامده باشد چه مي توان كرد و در باره آن چه مي توان گفت وفيلم سه و نيم و امثالش از چنين ويژگي‌هاي برخوردارند.