امان از اين همه اخلاق و اميد و آگاهي!

به گزارش خبرنگار فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»، تيتر مطلب ما دقيقاً شعار جشنواره امسال بود؛ شعاري پرطمطراق و خيره كننده، شعاري پر از يادآوري‌هاي خطير و دوست داشتني، شعاري پر از شعار.

 

پر از واژه‌هاي از دست رفته و آرزومند، اما آيا به راستي جشنواره سي‌ام فيلم فجر، همايش اخلاق و اميد و آگاهي بود و اگر بود از كجا و چگونه و اگر خواست چرا و به چه شكل.

 

ترديدي نيست كه وقتي مسئولان جشنواره چنين شعاري را براي اين همايش ملي انتخاب مي‌كنند، قطعاً منظورشان پذيرايي و چاي و نسكافه نيست و لابد چيزي مهمتر و ارزشمند‌تر و جدي‌تر را مدنظر دارند و احتمالاً منظورشان فيلم‌هاي جشنواره باشد و لابد ما هم بايد اخلاق و اميد و آگاهي را در ناهار و شام و چاي و نسكافه بلكه در فيلم‌هاي جشنواره ببينيم و بيابيم؛ فيلم‌هايي كه بنا بوده و به ما وعده داده شده كه اشاره‌ها و نشانه‌هاي اخلاق و اميد و آگاهي باشند، اما آيا بودند؟

 

به قضاوت آمار و به تاكيد همگان و به شهادت فيلم‌هاي جشنواره، بيش از 90 درصد آثار اين محفل مملو از خيانت، نااميدي و بي‌اخلاقي بود و فرقي هم نمي‌كرد كه ژانر فيلم ملودرام باشد يا طنز، سياسي باشد يا هجو، اولين فيلم كارگردان باشد يا دهمين فيلم وي.

 

آنچه به چشم مي‌آمد و مهيب و حيرت آور رخ مي‌نمود، انفجار ياس و نااميدي و خيانت است و از برف روي كاج‌ها بگيرد تا زندگي خصوصي آقا و خانم ميم، از خرس بگيريد تا زندگي خصوصي و از اين فيلم تا آن فيلم و از اين جشنواره تا آن ور جشنواره و از اين طرف جدول تا آن سوي جدول، از بالا تا پايين از چپ تا راست ...

همه در بهت و حيرت بوديم كه اين انفجار و خيانت نشانه چيست و براي چه و اصلاً ربطش با شعار جشنواره يعني اخلاق، اميد و آگاهي كدام است؟!

 

جشنواره سي‌ام فيلم فجر بي‌ترديد چه به لحاظ ساختاري و چه به لحاظ مضموني از بدكيفيت‌ترين دوره‌هاي جشنواره بود كه با حجم زيادي از فيلم‌هاي ضعيف و نازل و البته با انفجاري از مضامين مهيب و نگران كننده روبه رو بوديم.

 

جشنواره‌اي كه به طرز باور نكردني و كم سابقه اي موجبات افسردگي و فرسايش روح مخاطبانش را تدارك ديد و در اين ميانه آن چه عجيب مي‌نمود، شعارها و سخنراني‌ها و ادعاهاي مديران و برگزار كنندگان جشنواره بود كه گويي از جشنواره ديگري صحبت مي‌كنند كه در آن نبوديم و از آن خبر نداريم ...!

اما از همه اينها گذشته اين حقيقت و واقعيت را نمي‌توان ناديده‌گرفت كه جشنواره امسال علاوه بر آنكه در بخش هاي رخ نمودن واقعيت حاكم بر سينماي ايران بود و در اين هيچ ترديدي نيست، در بخش‌هاي قابل توجهي نيز گوياي اتفاقي مهيب و نگران‌ كننده بود كه در قالب فيلم‌هاي به نمايش در آمده در اين جشنواره به منصه ظهور و بروز رسيد كه عبارت است از تدارك ديدن يك سبك زندگي جديد بر مبناي انديشه‌ها و مدل‌هاي غربي براي مردم ايران كه مهمترين نمادهاي آن ترويج اباهه گري و ليبراليسم جنسي در عين به لجن كشيدن مفاهيمي همچون غيرت، وفاداري و ايمان به زندگي و البته ديانت است.

اين وقايع و اين فضا نيازمند نقد و تحليل جدي و مقابله كارشناسانه و تدبيري جانانه در تدارك پادزهري مفيد و مؤثر است كه طي سلسله‌نوشتارهايي در بخش هاي بعدي به بررسي و تحليل آن خواهيم پرداخت و راه‌هاي مواجه و مقابله با آن را كه به صورت سلبي و چه به لحاظ ايجابي مورد توجه قرار خواهيم داد.