«شب»؛ موفق در روايت داستان با موقعيتي نوآورانه

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ فيلم «شب» دومين ساخته رسول صدرعاملي در ميان سه‌گانه او با موضوع زيارت و آستان مقدس حضرت علي‌ابن موسي‌الرضا(ع) است؛ دوگانه‌اي كه به پشتوانه گام اولش، يعني «هر شب تنهايي» اثري قابل قبول‌تر، ساختارمندتر و گيراتر از آب درآمده است.

فيلم «شب» گر چه به لحاظ داستاني، تكرار يكي از موقعيت‌هاي موجود در تاريخ ادبيات داستاني و سينماست، اما از جهت روايي، يك موقعيت نوآورانه و با مختصات خاص سينماي ايران پديد آورده است كه همين امر باعث شده فيلم «شب» اثري قابل دفاع باشد چه به لحاظ روايت و چه از جهت پرداخت سينمايي و چه به خاطر بازي‌ها و نيز در كليت كارگرداني.

در فيلم «شب»، بازي‌هاي روان و ايفاي نقش‌هاي خوب و خاطره‌انگيز را مي‌توان يكي از برجستگي‌هاي مهم آن به شمار آورد، بويژه بازي خوب و ديدني امين حيايي در نقش سرباز كه توانست سيمرغ بلورين بهترين بازيگر مرد را از جشنواره فجر برايش به ارمغان آورد.

فيلم «شب» روايت يك موقعيت داستاني كوچك است با مؤلفه‌هاي محدود كه آن چه باعث مي‌شود اين فيلم قابليت گسترش و هم افزايي با مخاطب و با موقعيت مكاني خاص فيلم يعني حرم امام رضا(ع) را بيابد بهره تلفيقي است كه نويسنده و كارگردان در پرداخت سينماورزانه‌ درام و مكان فراهم ساخته اند و تداركي بابت اين هم‌افزايي چه به لحاظ موقعيت‌هاي مستند و چه به لحاظ كش و قوس‌هاي شخصيت‌ها در فضاي درام مهيا كرده اند.

مضمون اصلي فيلم «شب» همان حكايت آشنا در ادبيات و امثال و حكم گذشته ماست؛ داستان مرد گناهكار و تيره‌بختي كه با قرار گرفتن در فضاي معنوي و با حضور در معرض انتخاب، موقعيت بدست مي‌آورد براي تولد يك نگرش تازه و كسب يك فضاي معنوي تا بتواند بازگشتي به فطرت پاك و الهي خود داشته باشد و بهترين تصميم را بگيرد و البته رهاورد اين تصميم در انتخاب برايش چيزي نيست جز آزادي و رهايي.

شايد بتوان گفت فيلم «شب» ساخته رسول صدرعاملي يكي از موفق‌ترين و تأثيرگذارترين نمونه‌هاي سينماي معنوي ما طي سال‌هاي گذشته است؛ فيلمي كه با انتخاب فضا و مضموني درخور، اشاراتي گيرا و ديدني به موضوع زيارت و تأثير و تأثرات خارق‌العاده آن دارد.