روابط آنكارا - مسكو در سايه تحولات سوريه

به گزارش خبرنگار حوزه بين الملل «خبرگزاري دانشجو» به نقل از روزنامه الشرق الاوسط، دولت تركيه كه تا كنون به دليل موضع خود در مورد سوريه در روابط خود با ايران هزينه زيادي پرداخت كرده و شعارهايش در مورد رابطه با ايران مبني بر تفكيك روابط آنكارا – تهران از مسئله سوريه، نتوانسته مانع از اين هزينه ها شود، ‌اكنون به نظر مي رسد همين شيوه را در روابط خود با روسيه تكرار مي كند.

بدون شك آنكارا تمايلي ندارد كه منافع كلان اقتصادي و منطقه اي ناشي از رابطه با روسيه و روابط تجاري خود با اين كشور را كه طي پنج سال گذشته از 30 ميليارد دلار در سال به 100 ميليارد دلار در سال رسيده است، به خطر بيندازد.

اگر چه ديدار مقامات ترك و روس طي مدت اخير به گفت و گو در مورد مناقشه هسته اي ايران و ميانجيگري تركيه در گفت و گو با 1+5 گذشته است،‌ اما گزارش هاي منتشر شده از اين ديدارها نشان مي دهد كه محور اصلي گفت و گوهاي تركي – روسي حول محور سوريه بوده است.

كارشناسان مي گويند، ديدار اخير احمد داوود اوغلو، وزير خارجه تركيه از مسكو نيز حاصلي جز اين نداشت كه «منافع و مصالح دولت ها متفاوت و متناقض است»، از اين رو گفت و گوها بر اساس سود و منافع ملي دولت ها و چانه زني بر سر اين منافع است.

سوريه اكنون مهم ترين ورق بازي روسيه در منطقه است و روس ها مي دانند در صورتي كه وقايع سوريه برخلاف خواسته آنان پيش برود، بزرگترين بازنده آن خواهند بود.

مواضع ترك ها در قبال سوريه اين سوال را براي رهبران روسيه پيش مي كشد كه آنان چگونه خواهند توانست در مقابل جبهه تركي- عربي- غربي كه در مقابل نظام حاكم بر سوريه، يعني متحد اصلي آنان در منطقه صف بندي كرده،‌ بايستد؟

در صورت كشيده شدن تحولات سوريه به مداخلات نظامي خارجي و سرنوشتي شبيه ليبي براي آن،‌ اين دشواري براي روس ها چند برابر خواهد شد.

آنكارا طي روزهاي اخير بارها به مسكو يادآور شده است كه در صورت حمايت از نظام بشار اسد و مخالفت با اعراب و متحدان غربي آنان، وضعيت سوريه به مداخله نظامي نزديكتر خواهد شد.

روس ها نيز بارها گفته اند كه خواهان پايان يافتن درگيري ها در سوريه هستند، ‌اما آيا اين به اين معناست كه روس ها حاضر خواهند بود كه موضع خود را در حمايت از هم پيمان استراتژيك خود در منطقه يعني بشار اسد تغيير دهند؟

مواضع روس ها نشان مي دهد كه آنان پيش از تضمين منافع اقتصادي،‌ سياسي و امنيتي خود در منطقه از سوي معارضان و متحدان عرب و ترك آنان در منطقه، به هيچ روي دست از حمايت بشار اسد برنخواهند داشت.

از سوي ديگر اردوغان نيز در مقابل محور روسي – ايراني – سوري قرار دارد كه داراي هم پيماني نسبتاً قدرتمند در عراق است؛ اين محور آنقدر قدرت دارد كه مصالح تركيه را در منطقه به خطر بيندازد.
 

اين خطرات علاوه بر منافع منطقه اي تركيه مي تواند وقايع داخلي اين كشور را نيز به دليل شرايط ويژه قومي،‌ جغرافيايي و ملي آن تحت تاثير قرار دهد.

تركيه مي داند كه براي اينكه در ميان جبهه  روسي – ايراني قرار نگيرد،‌ بايد از ماجراجويي بپرهيزد و به دولت اسد فرصت بيشتري بدهد.