محورهاي تبليغاتي اوباما در خصوص جمهوري اسلامي ايران

 

فشار جمهوري‌خواهان بر دمكرات‌ها مي‌تواند دو پيامد معكوس را به همراه داشته باشد. از يك طرف احتمال دارد دولت اوباما را اوادار نمايد از طريق مجاري غيرمسقتيم مانند تركيه، روسيه يا مسئول سياست خارجي اتحاديه اروپا؛ جمهوري اسلامي ايران را به از سرگيري مذاكره  با گروه 1+5 ترغيب كند يا برعكس چانه‌زني با متحدان اروپايي و آسيايي واشنگتن براي تحريم بانك مركزي و نفت ايران را افزايش دهد.

مهم‌ترين محورهاي باراك اوباما در قبال ايران عبارت‌اند از:

الف) ارائه بسته‌هاي پيشنهادي در قالب رويكرد چماق وهويج

رويكرد باراك  اوباما براي تحريم ايران مبتني بر «استراتژي چماق و هويج» است، كه بر دو محور اعمال توأمان تحريم وارسال سينگنال‌هايي، براي مذاكرات انتقادي با گروه 1+5 بنا شده است. نامزدهاي جنگ طلب آمريكا اذعان مي‌دارند اعمال تحريم‌هاي جهاني، ائتلافي و يكجانبه امريكا نتوانسته روند بومي سازي دنش هسته اي را در ايران متوقف كند و خواهان تغيير راهبرد آمريكا از سياست تهديد و تطميع به تقابل گرايي نظامي هستند. تأكيد نامزدهاي جمهوري‌خواه بر تضعيف حداكثري وزارت دفاع و سپاه پاسداران بخشي از پازل‌هايي است كه جمهوري‌خواهان در راستاي بسترسازي براي حمله به ايران در دستور كار قرار داده‌اند.
 

ب) مذاكرات غيرمستقيم با ايران در قالب گروه 1+5

رفتار دولت اوباما در قبال جمهوري اسلامي ايران بيانگر تضاد سياست‌هاي اعلاني و اعمالي است، به‌طوري‌كه از يك طرف خواهان رفع موارد اختلاف در قالب مذاكره با گروه 1+5 است ولي از طرف ديگر تراكم تحريم‌هاي اعمالي در دوره رياست جمهوري وي به طور محسوسي افزايش يافته است.

به عبارتي دولت اوباما از يك طرف مدعي حمايت از تداوم مذاكرات گروه 1+5 با جمهوري اسلامي ايران و از طرف ديگر خواهان گسترش دامنه تحريم‌ها به منظور دستيابي به اهداف زير است:

اهداف تحريم‌هاي هوشمند ايالات متحده عليه جمهوري اسلامي ايران

 

ج) اجماع سازي عليه فعاليت‌هاي هسته‌اي ايران

 

باراك اوباما بر اين باور است بجاي گزينه نظامي، بايستي از طريق چانه‌زني با متحدان واشنگتن در اروپا و شرق آسيا مقدمه همگرايي و هم‌افزايي ظرفيت‌ها براي اعمال فشار بر جمهوري اسلامي ايران را فراهم نمود.

 

 د) حمايت‌هاي مالي، رسانه‌اي و سياسي از آشوب‌هاي پس از دهمين دوره انتخابات رياست جمهوري

 باراك اوباما بر اين باور است همسو با گزينه تحريم، بايستي عمق استراتژيك حمايت‌هاي مردمي از حاكميت را كاهش داد كه بخشي از اين استراتژي لازم است از طريق ايجاد شكاف بين رهبري نظام و نهادهاي همچون سپاه پاسداران دنبال شود.

 از منظر اوباما، سياست‌هاي تحريمي دولت و كنگره در قالب گفتمان‌هاي بشردوستانه بايستي بيشتر بر مفاهيمي متمركز شوند كه بتوانند بيشترين دامنه تاثير را بر چتر جامعه ايران داشته باشند. در اين ميان تاكيد بر محورهايي از قبيل حمايت از حقوق اقوام، اقليت‌هاي ديني، تصويرسازي مجازي از نقض حقوق زنان، ايجاد تشكيك نسبت به برگزاري انتخابات آزاد و سالم، حمايت‌هاي هدفمند از معترضان به روند برگزاري يا نتايج انتخابات برگزار شده، انحراف اخبار واقعي پيرامون زندانيان سياسي- امنيتي و متهم سازي جمهوري اسلامي ايران به نقض معاهدات بين المللي بشردوستانه مانند «عهدنامه بين‌المللي حقوق سياسي و مدني»، «معاهده حذف تمام اشكال تبعيض نژادي» و «معاهده بين‌المللي حقوق فرهنگي، اجتماعي و اقتصادي» از ظرفيت‌هاي لازم براي تجميع و بسيج معترضان داخلي برخوردارند.

ه) امتيازات دهي به طالبان براي ترغيب آنان به مذاكره

براي مثال دستور باراك اوباما براي آزاي برخي بازداشت شدگان زندان گوآنتاناما در همين راستا ارزيابي مي‌شود.

و) سازماندهي عمليات‌هاي محرمانه براي مختل كردن برنامه‌هاي اتمي ايران

 

 يكي از تدابير باراك اوباما در كنار اجماع سازي گزينه تحريم، بهره‌گيري از فنون جنگ‌هاي الكترونيكي و سايبري است كه از مصاديق آن مي‌توان به طراحي تهاجم ويروس استاكس نت به نيروگاه اتمي بوشهر در ژوئن 2010 اشاره كرد.

 

 جمهوري‌خواهان، اقدامات باراك اوباما در بخش جنگ سايبري را كمرنگ قلمداد مي‌كنند.