آغازی بر پایان نیم قرن حاکمیت نظامیان در میانمار (برمه)

گروه بین الملل «خبرگزاری دانشجو»: پیروزی آنگ سان سوچی، برنده جایزه صلح نوبل و رهبر مخالفان دولت میانمار در انتخابات پارلمانی این کشور، چشم انداز حضور وی به عنوان مقام اول در دولت پس از دو دهه درگیری با دیکتاتوری حاکم را روشن تر می کند.

 

سوچی شش روز پیش از برگزاری انتخابات پارلمانی به شدت از فرآیند آن که راه را برای حاکمیت نظامی ۴۹ ساله ارتش و شکل گیری یک پارلمان مملو از فرماندهان و نظامیان بازنشسته و در حال خدمت در ارتش هموار کرد، انتقاد کرده بود.

 

اما در نهایت رهبر مخالفان و جنبش دمکراسی خواهی در ميانمار، که مدت ها در حصر خانگی بسر می برد به پارلمان اين کشور راه يافت. حزب «اتحاد ملی برای دموکراسی» به رهبری «آن سان سوچی» می گويد اين حزب همه ۴۴ کرسی نمايندگی  در اين انتخابات را از آن خود کرده است.

 

این در حالی است که تین سین، رئیس جمهوری میانمارو ژنرال پیشین لشکر نظامی با اعمال جدی ترین اصلاحات سیاسی از سال ۱۹۶۲ و از زمان به قدرت رسیدن حکومت نظامی در کودتایی در این مستعمره پیشین بریتانیا، جهان را شگفت زده کرده است.

 

دولت میانمار  طی یک سال گذشته صدها زندانی سیاسی را آزاد کرده، با شورشیان قومی مذاکره صلح برگزار کرده و سانسورهای شدیدی را که بر مطبوعات اعمال شده بودند را لغو کرده است. دولت همچنین فعالیت اتحادیه های بازرگانی و تجاری را آزاد کرده و شواهدی مبنی بر عقب نشینی از مدار سیاسی و اقتصادی چین، همسایه قدرتمند و عظیم خود نشان داده است.

 

 پيروزی «آنگ سان سوچی» در تاريخ معاصر کشور ميانمار که حدود نيم قرن در کنترل نظاميان بوده يک تحول تاريخی قلمداد می شود. خانم « آن سان سوچی» در دو دهه اخير چهره اصلی و نماد جنبش دمکراسی خواهی دراين کشور بوده و بخش اعظم اين سال ها را در حبس خانگی طی کرده است.

 

نگاهی به زندگی سوچی حاکی از  نقش پر رنگ فعالیت های سیاسی در طول حیات وی می باشد.« آن سانگ سوچی» نوزدهم ژوئن سال ۱۹۴۵ در شهر يانگون متولد شد که در آن زمان « رانگون» ناميده می شد. او دختر يکی از سياستمداران سرشناس و قهرمان ملی ميانمار ژنرال « آن سن» است.

وی در سال ۱۹۴۷ وقتی وی دو ساله بود پدرش همراه با شش عضو دولت موقت برمه به دست گروه رقيب گشته شدند. سوچی درسال ۱۹۶۰ پس از پايان تحصيلات متوسطه وی برای تحصيل به هند می رود. در آن زمان مادر « آن سان سوچی» سفير ميانمار در شهر دهلی بود. وی سپس تحصيلات عالی خود را در دانشگاه آکسفورد در انگلستان ادامه می دهد.

 

« آن سان سوچی» در آوريل سال ۱۹۸۸ برای مراقبت از مادر سالخورده خود به ميانمار بازمی گردد. همزمان اعتراضات طرفداران دمکراسی بر عليه حکومت نظامی در اين کشور آغاز می شود. در روزهای هشتم تا يازدهم ماه اوت سال ۱۹۸۸ تظاهرات مخالفان حکومت نظامی در سراسر کشور به وقوع می پيوندد. نيروهای دولتی به سوی تظاهرکنندگان شليک کرده و صدها نفر کشته می شوند. پس از این کشتار، آنگ سن سو چی، دختر ژنرال سوچی، از پیشگامان استقلال برمه با بهره‌گیری از محبوبیت و آوازه پدر خویش برای هدایت جنبش مخالفان به برمه باز گشت. او تشکلی با نام اتحادیه ملی دموکراسی ایجاد کرد که به سرعت در سراسر کشور هواخواهان زیادی یافت.

 

اولین باردر ژوئيه ۱۹۸۹ دولت نظامی خانم سوچی را که به يکی از منتقدان اصلی حکومت بدل شده بود به همراه معاون او در خانه تحت بازداشت قرار می دهد. این در حالی است که در ماه مه ۱۹۹۰ دولت نظامی يک انتخابات سراسری برگزار می کند. حزب «آن سان سوچی» در اين انتخابات به يک پيروزی بزرگ می رسد اما رهبران دولت نظامی از تفويض قدرت امتناع می کنند.

 

طی سال های دهه اول قرن بیستم، سوچی بارها توسط دولت میانمار تحت نظر قرار گرفت. در اوت سال ۲۰۰۷ تظاهرات ضد حکومتی به خاطر افزايش بهای بنزين و سوخت آغاز شده و سپس به بزرگترين تظاهرات دمکراسی خواهی از سال ۱۹۸۸ به اين سو بدل می شود. اين تظاهرات اصطلاحا « انقلاب زعفرانی» نام گرفت چون روحانيون بودائی که ردای زغفرانی رنگ می پوشند در پيشاپيش صف تظاهرات حرکت می کردند.

 

در نوامبر ۲۰۱۰ رژیم نظامی حاکم پس از ۲۲ سال انتخاباتی تقریبا نمایشی برگزار کرد که در جریان آن بخش عمده‌ای از کرسی‌های مجلس به حزب دست‌ساخته این رژیم تعلق گرفت. گرچه اتحادیه ملی دموکراسی این انتخابات را تحریم کرد، ولی چند روز پس از انتخابات، نظامیان در اقدامی غیرمنتظره خانم سو چی را از حبس خانگی آزاد کردند و به او اجازه دادند که آزادانه وارد فعالیت سیاسی شود.

 

مجلس یادشده در مارس ۲۰۱۰ یکی از ژنرال‌های سابق ارتش به نام تین سین که لباس نظامی را از تن درآورده بود به ریاست جمهوری برگزید. سین از افراد مورد اعتماد ژنرال تان شو بود که از سال ۱۹۹۲ در راس رژیم نظامی برمه قرار داشت. او اصلاحاتی را شروع کرد که سرعت و ابعاد آن در مقیاس برمه بسیاری را به شگفتی واداشت. از جمله در ۱۳ ژانویه امسال عفوی را برای زندانیان سیاسی اعلام کرد که به موجب آن ۶۵۱ نفر از این زندانیان آزاد شدند. شماری از آزادشده‌ها فعالان اعتراض‌های سال‌های ۱۹۹۸ و ۲۰۰۷ هستند.

 

با برگزیده‌شدن تین سین به ریاست جمهوری از سوی این مجلس در مارس ۲۰۱۱ روند گشایش‌ها که بلافاصله پس از انتخابات با آزادی خانم سو چی شروع شده بود شتابی قابل اعتنا به خود گرفت. اجازه تشکیل سندیکاهای کارگری و اصلاحات در قانون سانسور رسانه‌ها از جمله این گشایش‌ها بود. توقف ایجاد سد بزرگ میتسون که از سال‌ها پیش با مخالفت مردم منطقه مواجه بود نیز از اعتنا و توجه رهبر جدید به خواست و آمال مردم خبر می‌داد. طرفه این که این سد قرار بود تامین‌کننده برق برای چین، بزرگترین حامی دولت نظامی در دو دهه گذشته باشد.از این رو، توقف ساخت آن نشانه‌ای از تلاش برای فاصله‌گیری از چین و ایجاد توازن با سایر قدرت‌های جهانی نیز تلقی شد.

اما اوج اصلاحات جدید در تصویب قانون احزاب نمودار شد که به موجب آن اتحاد ملی برای دمکراسی خانم سو چی نیز مجدداً اجازه فعالیت پیدا کرد. از پیامدهای این گشایش اعلام نامزدی خانم سو چی برای انتخابات میان دوره‌ای مجلس بود. به این ترتیب مبارزه سیاسی در برمه می‌رفت که بیش از پیش از تظاهرات و اعتراض‌های خیابانی ۲۵ سال گذشته به سوی صندوق‌های رای تغییر مسیر دهد.

 

در باره انگیزه نظامیان برمه برای رفع تدریجی سرکوب و انسداد و انجام اصلاحات در ساختار سیاسی کشور گمانه‌زنی‌های متفاوتی می‌شود. در این گمانه‌زنی‌ها هم از تلاش برمه برای بهبود وجهه بین‌المللی و منطقه‌ای خویش جهت به عهده‌ گرفتن ریاست آسه‌آن (اتحادیه کشورهای جنوب شرقی آسیا) در سال ۲۰۱۴ سخن در میان است و هم از تاثیرگیری از بهار عربی و همگام‌شدن با روندهای مسلط در عرصه بین‌المللی.

فشار تحریم‌های غرب و نیز تلاش رهبران نظامی برای ایجاد تعادل در مناسبات بین‌المللی، به گونه‌ای که آنها را از اتکای یک جانبه به چین برهاند نیز دلایل دیگری هستند که در توضیح روندهای جدید در برمه به آنها اشاره می‌شود.

آینده سیاسی میانمار:

 

آنگ سان سوچی معتقد است که در پی پیروزی‌اش در انتخابات میانمار فضایی جدید بر این کشور حاکم خواهد شد. او موفقیت‌اش را پیروزی برای همه مردم میانمار دانست.

برای او که ۲۰ سال از زندگیش را در زندان و بازداشت خانگی گذرانده، میانمار در گذار تاریخی خود بسر می‌برد

 

خانم سوچی می گوید: «امیدواریم این شروع عصری جدید باشد، عصری که در آن بر نقش مردم در سیاست روزمره کشور تاکید شود. همچنین امیدواریم بتوانیم در راه مصالحه ملی گام برداریم. ما از تمامی احزابی که خواهان ملحق شدن به ما در روند آوردن صلح و شکوفایی اقتصادی به کشور هستند، استقبال می‌کنیم.»

 

آنگ سان سو چی هم اکنون برای ميليونها نفر از مردم کشوری که دهها سال از بيم دولت نظامی نفس در سينه حبس کرده بودند، حکم يک ناجی و گره گشا را دارد.

بسياری از مردم چشم اميدشان به خانم سو چی است، اما او خود هشدار داده که برای برمه رسيدن به يک آينده دموکراتيک چندان آسان نخواهد بود.

جايگاه آنگ سان سو چی آنچنان که پیش از پيروزی در انتخابات پارلمانی اول آوريل نیز گفته بود  باز هم در اپوزيسيون خواهد بود.

لری جاگَن، تحليلگر سياسی، می گويد: مردم به حق به آنگ سان سوچی اميدوار هستند، اما در عين حال بايد صبور باشند تا اين تغييرات عينيت پيدا کند.

لری جاگَن می افزايد: او می تواند صدای مردم باشد، مسلم است که مردم از او انتظار دارند به محض انتخاب شدن همه چيز سر و سامان پيدا کند، از ميزان فقر کاسته شود، تورم از بين برود و مشاغل زيادی ايجاد شود. خانم سو چی قول داده است همه صاحب کار بشوند، اما اين امکانات يک شبه به وجود نخواهد آمد.

 

روند اصلاحات سیاسی کنترل‌شده در برمه (میانمار) در یک سال اخیر برای بسیاری حیرت‌انگیز بوده است. تضمین منافع اقتصادی و سیاسی نظامیان حاکم و تلاش برای بیرون‌آوردن برمه از انزوا از انگیزه‌های این اصلاحات بوده با این همه، روند تحولات با دشواری‌ها و موانعی روبروست.

شتاب و ابعاد تحولات یک سال اخیر در برمه برای بسیاری از ناظران حیرت‌انگیز بوده است. با این همه، هنوز شمار قابل اعتنایی از زندانیان سیاسی در برمه آزاد نشده‌اند، آزادی اجتماعات و مطبوعات همچنان شکننده و با موانعی روبرو است و تلاش چندانی برای مستقل‌ساختن قوه‌ قضائیه نمی‌شود.

اما آنچه در ارتباط با میانمار بایستی بدان اشاره کرد اینکه نظامیان این کشور در پیشبرد اصلاحات شتاب نداشته و سرعت و شدت آن را خود تعیین می کنند.

واقعیت این است که اندیشه اصلاحات از ۸ سال پیش در این کشور شکل گرفته و مرحله به مرحله و کنترل‌شده پیش آمده است. به ویژه ویژگی‌های بعضاً بحث‌انگیز بخش‌های وسیعی از مردم برمه مانند تحمل و بردباری، کنترل خشم و نارضایتی خویش، تمایل عمومی آنها به تعامل و سازش و نیز رفتار سنتا‌ شکل‌گرفته اطاعت و حرف‌شنوی از نهادهای حاکم به علاوه تاثیرپذیری محدود اقتصاد برمه از تحریم‌های غرب، همه و همه دست به دست هم دادند که نظامیان در پیشبرد اصلاحات شتابی نداشته باشند و سرعت و شدت آن را خود تعیین کنند.