افزایش حملات در افغانستان امنیت را زیر سوال برد

به گزارش خبرنگار حوزه بین الملل «خبرگزاری دانشجو» به نقل از آسیا تایمز، شورشیان افغانستان در تاریخ 15  آوریل، موجی از حملات را بر علیه سفارتخانه های خارجی، مجلس و مقر سازمان پیمان آتلانتیک شمالی )ناتو( براه انداختند. همچنین حملات دیگری در استان های دیگر انجام گرفته است.
 

اکنون جو چگونه است؟
 

در حال حاضر همه چیز آرام به نظر میرسد، اما دوشنبه تمام شهر درگیر حملات تروریستی بود. مردم از حال دوستان و خانواده های خود خبر می گرفتند  تا ببینند آنها سالم هستند یا خیر. سفارتخانه ها و دانشگاه ها بسته شدند و...
 

تنها در حدود ساعت 9 یا10  صبح فردا بود که در نهایت جاده ها بازگشایی شدند و مردم قادر به رفتن به مدرسه یا محل کار خود بودند. حملات دیگر در سراسر کشور نیز به پایان آورده شده است.
 

این حملات هماهنگ در مورد امنیت در افغانستان چه می گویند؟ آیا از حملات دیگر مانند آنچه که در سپتامبر گذشته در کابل بوقوع پیوست، درسی آموخته شده است؟
 

صبح امروز برخی از نمایندگان مجلس در اخبار از احساس غرورشان از اقدامات نیروهای امنیتی افغان صحبت می کردند که چه کار بزرگی انجام داده اند. باید به شجاعت سربازان افتخار کرد، اما آنها ظرفیت وسیع تری برای جلوگیری از انجام چنین حملاتی را دارند.

 

یک بار شورشیان نشان دادند که می توانند هرچه می خواهند انجام دهند یعنی حتی به نقاط کلیدی در کابل، در نزدیکی محلهای دیپلماتیک و مراکز قدرت سیاسی و حتی کاخ ریاست جمهوری حمله کنند. این نشانه ها بسیار نگران کننده اند.
 

طالبان بارها و بارها هشدار داده بودند که مانند 10 سال گذشته، آنها برای راه اندازی یک حمله در بهار برنامه ریزی کرده اند.
 

احتمالا این نوع حملات وسیع تروریستی، چه اثری در مذاکرات صلح با گروه های شورشی خواهن داشت؟

 

افغانها خواهان مذاکره اند، اما آنها می گویند که دولت خود به مانند یک سازمان غیر دولتی ای عمل می کند که تنها به پروژه های رغبت نشان می دهد که بتواند در آن، کمک های مالی خارجی جذب کند. به عنوان مثال دولت کابل، میلیون ها دلار برای شورای عالی صلح دریافت می کند در حالیکه فعالیتهایش نمادین است و دارای اثر بسیار کمی است.

 

طالبان با این استدلال که دولت کابل توسط دشمنان قدیمی خود تحت سلطه است و در هر صورت قادر به عمل مستقل نیست، می خواهد به طور مستقیم با آمریکایی ها صحبت کند.

 

در همین حال، نیروهای ضد دولتی مشتاق هستند قدرت خود را به نیروهای افغان و خارجی نشان دهند. آنها اینطور محاسبه می کنند که با این کار، در مذاکرات دست قوی تری خواهند داشت. باید گفت شورشیان متحد عمل نمی کنند و  در حالی که تمایل به صحبت کردن دارند اما حملاتی را نیز صورت می دهند.

 

تقریبا طالبان مسئولیت تمام حملات را به عهده گرفته است، هرچند مطوئنا ً برخی از آنها توسط عناصر کوچکتری در تحت لوای این گروه انجام شده اند.

 

اینطور بنظر می آید که این حملات، حمایت مردمی از مذاکرات صلح را تحت تاثیر قرار داده است. افغان های عادی فقط می خواهند برای از دست نرفتن هرآنچه در دهه های قبل بدست آورده اند، مذاکره صورت پذیرد. اینطور استدلال می کنند که اگر جنگ سالاران سابق موقعیت های برجسته در دولت دارند، چرا طالبان نداشته باشند؟! زیرا مردم هر دو طرف را به یک اندازه جنایتکار می دانند.