یادش بخیر؛ ما مهمان بودیم و شهداء میزبان

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»، سلام ای آشنای من! برادرم خوش آمدی. اگر چه پر شکسته ای، کبوترم خوش آمدی، قدم تو رنجه کرده ای، مرا خجل نموده ای سر افراز بی سرم، تو در برم خوش آمدی تو از سفر رسیده ای، مسافری و خسته ای  بخواب روی دوش ما ، برادرم خوش آمدی

 

و سلام بر تو ای همسفر، ای عزیز همراه، سلام بر تویی که روزگاری برگزیده شدی تا چند صباحی را به دور از هر گونه غفلت و روز مرگی شدنی مهمان شوی و عزیز و عمری را بیمه این چند صباحت باشی. مهمان و عزیز کسانی که عمر و عشق شان را صرف و وقف ما کردند.

 

یادش بخیر... سفر پربرکت معنوی راهیان نور سال 90، عجب مهمانی رفتیم و چه با صفا و با کرامت میزبانی داشتیم.

 

 یادش بخیر، معراج یادش بخیر، شلمچه، طلائیه، اروند کنار، چاسگاه زید، رزمایش، فکه و... 

 

 یادش بخیر اشک ها، بغض ها، دلتنگی ها، در دل ها و...

 

یادش بخیر به حیات خلوت خدا و شهدا راه پیدا کردن، سلام دادن ها، پاهای برهنه، عشق، نور، بوی  خوش و معطر... یاد همه آنچه که زبان واژه ها، از بیان توصیفش عاجزند و قاصر.

 

آری ! یادش بخیر؛ ما مهمان بودیم و شهداء میزبان ...یادش بخیر....

 

حال گذر زمان جای مهمان و میزبانی را عوض کرده است، یعنی این بار شهدا مهمانند و ما میزبان، یعنی شهداء صدای دلتنگی هایمان را شنیدند و نگذاشتند دلمان زنگار دنیا و فراموشی بگیرد، نگذاشتند این جدایی وجودمان و فراق و دوریمان به طول بینجامد.

 

وقت آن است که ما تمام معرفتمان را در طبق عمل بگذاریم و با تمام وجود، خودمان و دلمان را بر سر دست گرفته و به استقبال او رویم. او که از آن سوی دلتنگی ها، از دیار غربت می آید و ما با حضورمان دلتنگی های 35 روزه مان را اثبات کنیم و لحظات با هم بودنمان را حرمت نگاه داریم و قدردانیم و لذت ببریم.

 

اگر نوبتی هم باشد نوبت ماست که میهمان، دوستی مان را نشان دهیم و حداقل ذره ای از خوبی هایشان را جبران کنیم، مگر نه آن است که ما معتقدیم هر دیدی، بازدیدی دارد. دیدی که در سال 90 بود و بازدیدش 5 اردیبهشت؛ روزی که عرشیان هم چشمشان به ما فرشیان است.

 

گمنام رفتی، نداری از نام حتی پلاکی          

یک مشت استخوانست، چیزی که از پیکرت نماند