شغل تو شغل انبياست

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»، شغل معلم شغل انبياست؛ شاید معنی کردن این جمله کمی سخت باشه. هميشه هفته معلم كه مي شه، مي گن معلم درس ايثار مي‌ده و درس صبر و ما اين دو تا واژه رو در ديدار با برخي از معلمای شهر تجربه كرديم.

 

مي خوام از معلمي بگم كه در مدرسه استثنايي باغچه‌بان با گل هاي زندگي‌ايی سر و كار داره كه فقط  7 بهار رو  تجربه کردن. صداهامون رو میشنون، بدی‌هامون رو می بینن و شاید دوست ندارن درگیر دل مشغولی های زندگی بشن؛ اما از نظر من اونا همه صداها رو می شنون نه ماها!

 

یاد اشک های خانم یوسفی افتادم. چی می خواست بگه؟ شاید یاد شاگردهای قدیمیش افتاده بود یا شاید درد دل شاگردی که ما ازش بی خبریم؛ ولی دوست دارم بهش بگم تو با صبرت همه چيز رو در هم شكستي و الفباي انسانيت را آموختي یا شاید با صبرت، گوشه‌اي از محبت خداوندي رو نشون زهرا و محدثه دادي!

 

محدثه اي كه وقتي به چشمای تو نگاه مي كنه دنيايي از حرف داره كه فقط تو داری از چشای اون می خونی و من فقط مات و مبهوت به چشمای شما نگاه می کنم که دنیایی از حرف‌ها توش پنهان شده؛ حرف هایی که محدثه نمي تونست به زبون بگه؛ اما خوب مي دونستی که چی تو دلشه.

 

بازهم درس ايثار رو یاد گرفتم. این بار از آقاي جدلي ها كه حالا تو سنگر علم، ايثار مي كنه. جانباز 70 درصدی  كه تو سنگر جبهه ها به قول خودش با همه همرزم‌هاش درس عشق رو با معلمشون خدا مرور می کردن. نمي دونم چه مي خواست بگه؟

 

از دوستاش كه پیش مادرشون بی بی فاطمه زهرا هستن و به اونا حسادت می کرد یا اینکه قافله جامونده هایی که یکی از آنها خودش بود یا عملیات هایی که با همت، باکری و صیاد شیرازی داشت رو مرور می کرد؛ شاید تو ذهنش مثل عبدالهی رزمنده ای که می گفت: «فرمانده جاویدی منو جا گذاشت»؛ می خواست بگه منم خیلی وقته که جا موندم...

 

یاد معلم MS گرفته‌ای افتادم که با عشق زیادی به شاگرداش تو آزمایشگاه مدرسه درس صبر، مقاومت و پایداری می داد. یاد استاد علی‌پور که شیطنت و سربه‌هوایی دانشجوهاشو یه جور عشق‌بازی و دوستی در کنار درس باهاشون می دونست.

 

یاد معلمی که با عشق به همکاراش، درس و بچه ها یه آتلیه عکس های قدیمی تو خونش در معرض دید گذاشته بود. بیایيم یادها رو فراموش نکنیم؛ راستی یادتون نره مراقب خوبی‌هاتون باشید... روز عشق، روز صبر، روز معلم مبارک.