ريشه تنش اخير ميان عربستان و مصر در چيست؟

به گزارش خبرنگار حوزه بين الملل «خبرگزاري دانشجو» به نقل از روزنامه القدس العربي،‌ تنش جاري در روابط ميان مصر و سوريه صرفا نتيجه بازداشت الجيزاوي، تبعه مصري، توسط مقامات سعودي نيست بلكه ريشه در گذشته دارد.

سعودي ها از زمان آغاز انقلاب مصر موضع مخالفي در قبال آن داشتند و به دنبال آن بودند تا به هر طريقي رژيم مبارك را حفظ و ابقا كنند تا جايي كه پادشاه عربستان در بحبوحه انقلاب مصر در تماس با رئيس جمهور آمريكا از وي خواسته بود براي جلوگيري از سقوط مبارك دست به كار شود.

خشم سعودي ها از تغييرات دموكراتيك در مصر زماني بيشتر شد كه اسلام گرايان با اكثريت آرا توانستند بيش از 75 درصد كرسي هاي مجلس را از آن خود كنند.

اقدام سعودي ها در بستن سفارت خود در قاهره اقدامي ناشايست و يك واكنش مبالغه آميز به اعتراضات مردم مصر نسبت به بازداشت هموطن خود در عربستان بود.

مشكل اصلي اينجاست كه مقامات عربستان هنوز درك نكرده اند كه مصر تغيير كرده است و ديگر زمان مبارك نيست بنابراين دستگيري اتباع مصري و يا هر كشور عربي ديگري در شرايط كنوني كه انقلاب هاي عربي هنوز در جريان است،‌ اقدام صحيحي نيست.

سعودي ها، الجيزاوي را متهم به حمل مواد مخدر كرده اند اما چگونه مي توان كسي را كه با چنين اتهامي مواجه است، محكوم يا تبرئه كرد آن هم درشرايطي كه عربستان فاقد يك نظام قضايي شفاف و عادلانه و مستقل است؟

حكومت عربستان در شرايطي كه صدها نفر را بدون محاكمه و اتهام مشخص زنداني كرده و بدون محاكمه پشت ميله زندان ها نگه داشته است،‌ نمي تواند در مورد عدالت قضايي صحبت كند.

بحران الجيزاوي،‌ مسئله ميان مردم مصر و عربستان نيست بلكه مسئله ميان شخص وي و حكومت سعودي است؛ چرا كه مصر تغيير كرده است و ملت آن نيز تغيير كرده اند.

عربستان به دليل اينكه ساليانه پذيراي ميليون ها مسلمان براي اداي فريضه حج است، ‌بايد نمونه شاخص عدالت و مساوات و تسامح باشد اما مي بينيم كه مقامات سعودي عملكرد ديگري نشان مي دهند.

آنان بايد اين حق را به مردم مصر بدهند كه مانند هر جاي ديگر دنيا براي اعلام اعتراض خود، در مقابل سفارت خانه و كنسولگري هاي آن تجمع كنند و صداي اعتراض خود را در جارجوب قانوني به طرف مقابل برسانند چنانكه اگر يك عربستاني نيز در مصر بازداشت شود، مردم عربستان حق انجام چنين كاري را در مقابل سفارت مصر در رياض دارند.

سازمان هاي قضايي در همه كشورهاي عربي و به ويژه در عربستان نياز به اصلاحات بنيادين دارد و هر كسي كه اين مسئله را انكار كند دچار غفلت است؛ چرا كه در كشورهايي كه حتي نظام هاي قضايي بسيار پيشرفته تر و مستقل تري دارند، همواره كميته هايي براي بررسي موارد قابل اصلاح وجود دارد تا سيستم خود را هر چه بيشتر بهبود ببخشند.

اما در اين ميان عربستان نه تنها در مورد نظام قضايي بلكه در همه امور خود نياز به تجديدنظرهاي اساسي دارد.

مقامات سعودي در اين مقطع زماني حساس بايد روابط خود با مصر و ديگر كشورهاي عربي را اصلاح كنند به ويژه آنكه آنان عراق را به عنوان متحد منطقه اي از دست داده اند و تحولات سوريه نيز به هر سويي كه پيش برود به نظر نمي رسد كه با مواضع كنوني عربستان، چندان به نفع اين كشور باشد و از سوي ديگر عربستاني ها روابط خود با ايران را نيز بي ثبات مي بينند.

ثبات دولت ها به درايت و صبر حاكمان آن است و به نظر نمي رسد سعودي ها با شيوه اي كه اكنون دارند،‌ بتوانند از مسئله الجيزاوي استفاده چنداني كنند؛ چرا كه بعد از اين همه سر و صدا آزاد كردن وي مشكل است و زنداني نگه داشتن او مصيبيتي ديگر.

اگر دستگاه قضايي عادل و مستقلي دركار بود، قضيه شكل كاملا متفاوتي پيدا مي كرد.