به نام استاد، به کام دانشجو

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو »؛ نمی‌دانم از کجا برایتان بنویسم؛ از مقام استاد و دانشجو بگویم یا از مراسم بزرگداشت برای این دو عنصر علمی کشور، از بعد علمی و فرهنگی و شان یک استاد بگویم یا از خضوع و خشوع یک دانشجو، از بایدها و هنجارها بگویم یا از نباید ها و ناهنجاری‌ها.
 

چند روز پیش روز معلم بود. همان معلمی که کسوت و احترام و منسبش از خود خداوند به ما رسیده است و جایگاهی ملکوتی دارد. همان جایگاهی که پیامبر (ص) به داشتنش افتخار می کرد و مولی علی (ع) خود را بنده آن می دانست.
 

اما دیروز چه دیدیم! در دانشگاه های شهر اثری از تلاش و تکاپو برای برگزاری یک مراسم بزرگداشت، هرچند کوچک برای اساتیدمان دیده نشد. انگار که این روز هم مانند ایام فاطمیه که پشت سر گذاشتیم برای بسیاری ها رنگ باخته و در تار و پود صفحات تقویم خاک گرفته است.

بعضی ها هم پا را از گلیم خود درازتر کرده و برای سالروز شهادت استاد شهید مطهری مراسم یادبود -البته به سبک خودشان- گرفتند؛ مراسمی که با حاشیه آغاز و با حاشیه خاتمه پیدا کرد. همه چیز و همه کس اعم از مطرب و ملعب در این کارناوال شادی ایفای نقش کردند و جالب تر آن بود که همه چیز به نام استاد و زنده کردن یادش تمام شد.
 

خدایش بیامرزد استاد فقیدمان را. چقدر در کتاب انسان کامل خود فریاد زده است که متعادل باشید. مسلمان باید در تمامی عرصه های زندگیش متعادل باشد. چگونه است که وقتی به روسای امثال دانشگاه غزالی قزوین گفته می شود برای برگزاری اردوی راهیان نور دست همکاری بدهند، نبود بودجه را بهانه می کنند؛ اما برای تحقیر و تضعیف شان و منزلت استاد، بهای گزافی را صرف ادا و اصول و ناز و غمزه عده ای موسیقی ندان کرده و بدین طریق اسباب تحریک دانشجویان را فراهم می آورند.

نکته جالب این است که مجری برنامه پشت تریبون عمومی اعلام می کند که ما خواستیم با اجرای برنامه های شاد و متنوع جو را شاد کنیم تا کسی نگوید ما افرادی عقب افتاده و مخالف شادی هستیم! آخر یکی نیست به این شخص گوشزد کند که شادی مفرط هم خوب نیست و مایه جنون آدمی می شود. این گونه مراسم نه در شان اساتید است نه در شان دانشجویان.

بگذارید نکته جالب دیگری را هم ذکر کنم. در انتهای این به اصطلاح بزرگداشت، هنگام خروج از دانشگاه به قول خارج نشینان دوباره سورپریز شدیم. در سردر دانشگاه شاهد برگزاری جشن تولد برای یکی از دانشجویان بودیم که این آقا به یاد روزهای کودکیش کلاه تولد بر سر گذاشته و همکلاسی های دختر و پسر او دست بر گردن یکدیگر به پایکوبی و... مشغول بودند.

 

نمی دانم این دانشگاه حراست یا امور فرهنگی ندارد!؟ البته یادم نبود این دو ارگان مهم مشغول برگزاری مراسم وزین بزرگداشت روز معلم بودند!
 

سوال مهم این است که آیا با برگزاری این گونه برنامه های خالی از لطف و موسیقی بی محتوای همراه با سوت و کف عده ای از دانشجویان، خستگی یک‌ساله از تن یک استاد به در خواهد شد یا مقام بزرگمرد عرصه فلسفه و آموزش، استاد مطهری را بزرگ خواهد داشت؟