افغانستان وارد مبارزه انتخاباتي مي‌شود

گروه بین‌الملل «خبرگزاری دانشجو» به نقل از پایگاه خبری تحلیلی اسلیت، اوباما همچون بقیه جامعه بین المللی درصدد است کم و بیش سربلند از جنگ خارج شود.

 

سرنوشت افغان ها در اولویت قرار ندارد! افغانستان با سر و صدا وارد مبارزات انتخاباتی آمریکا شد. یک سال پس از مرگ بن لادن که در پاکستان توسط یک گروه کماندویی آمریکایی کشته شد، رئیس جمهور اوباما آمده است تا به همشهریان بیش از پیش مخالف خود با این نبرد قدیمی 10 ساله بگوید: جنگ پایان می یابد و ما تقریباً به اهدافمان رسیده ایم.

 

وي این اهداف را تقریباً به نابودی القاعده محدود کرده و گفت: «هدف ما ساختن یک کشور شبیه آمریکا یا از بین بردن هر رد پایی از طالبان نیست. این اهداف به زمان بیشتر، دلار و زندگی آمریکایی نیازمند است.»

 

رئیس جمهور آمريكا برای اثبات موفقیت این عملیات و برای نشان دادن اینکه می خواهد به شیوه ای «مسئولانه» به این جنگ پایان دهد، یک دیدار شبانه از کابل در دوم ماه مه انجام داد تا با حامد کرزای یک توافق مشارکت راهبردی را امضا کند که چارچوب روابط آینده واشنگتن و کابل را تشکیل خواهد داد.

 

10 سال پس از یازدهم سپتامبر، تنها رئیس جمهور اوباما نیست که بخواهد به سرعت از جنگی که از سوی تقریباً تمام افکار عمومی کشورهای درگیر رد شده است، خارج شود.

 

وعده فرانسوا اولاند مبنی بر عقب نشینی نیروهای فرانسوی در پایان سال 2012 ميلادي، در تصمیم رئیس جمهور نیکلا سارکوزی مبنی بر عقب نشینی همه نیروهای رزمنده در سال 2013 به جای 2014 ميلادي تأثیر گذاشت.

 

نخست وزیر استرالیا همان برنامه زمانی رئیس جمهور اوباما را پذیرفت و او نیز خواسته خود مبنی بر خروج تدریجی -اما به شیوه‌ای مشخص- همانند نیروهای آمریکایی را تکرار کرد. انتقال مسئولیت امنیتی به نیروهای افغان پوششی شده که هر کشوری در پشت آن پناه می گیرد تا «ماموریت انجام شده» را اعلام کند.

 

عقیده کلی این است که نیروهای افغان قادر نیستند به وظیفه خود به طور موثر پاسخ دهند؛ اما این ظاهراً نگرانی مهم شرکای خارجی آنها نیست. کدام بودجه و چه وضعیتی برای نیروهای آمریکایی؟ از سوی دیگر، توافق راهبردی بین واشنگتن و کابل در مورد تعداد و وضعیت نیروهای آمریکایی که قرار است در محل باقی بمانند، تصمیمی اتخاذ نکرده است.

 

نیروهای آمریکایی مسئول آموزش دائمی نیروهای افغان و نیز عملیات علیه تروریسم خواهند بود. مهم‌تر اینکه این مشارکت هیچ بودجه‌ای را پیش بینی نمی‌کند؛ در حالی که رئیس جمهور اوباما اظهار كرد كه نیروهای امنیتی افغان تا سال 2017 ميلادي، 3.500 هزار نفر خواهند بود و تامین مالی آن در جمع، 12 میلیارد دلار و به عبارت دیگر چهار میلیارد دلار در سال خواهد بود.

 

در حالی که بحران اقتصادی بشدت به کره زمین و بویژه کشورهای اروپایی آسیب رسانده است، می‌توان از خود در مورد منبع این تامین مالی سوال کرد؛ همچنین هیچ بودجه‌ای برای همکاری در زمینه توسعه اقتصادی و اجتماعی و تقویت نهادهای افغانی یا دولتی پیش بینی نشده و قرار است دولت هر سال با کنگره در مورد هزینه تمام این عملیات مذاکره کند بدون تضمین اینکه این ارقام بالاتر از نیاز باشد.

 

سرنوشت افغان ها در اولویت قرار ندارد. میلیاردها دلار سرازیر شده به افغانستان از 10 سال پیش تاکنون که به پیشرفت این کشور منجر نشده است. فساد، قوم پرستی‌، ناتوانی پی در پی دولت افغانستان در زمانی که افغانستان مورد توجه بین‌المللی نباشد، واقعاً خوش بینی را ترغیب نمی‌کند.

 

تعهدات انجام شده از سوی کابل در مورد احترام به قانون و عدالت، حکومت خوب و گسترش نقش زنان یک رویا باقیمانده است و در واقع، اساس برای جامعه بین‌المللی این است که بتواند کم و بیش سربلند از جنگی که هیچکس دیگر طالب آن نیست خارج شود.

 

سرنوشت افغان‌ها در اولویت قرار ندارد و هرچه باداباد؛ نیروهای آمریکایی که در محل باقی خواهند ماند فقط تضمین خواهند کرد که افغانستان دوباره پناهگاهی برای اسلام‌گرایان افراطی ضدغربی نشود.

 

یک بار دیگر و به دلایل متعدد -كه مسئولان افغانی و جامعه بین‌المللی در این شکست سهیم اند- افغانستان فرصت را از دست داد.