رسالت دانشجو، رسالت دانشگاه ...

گروه سیاسی «خبرگزاری دانشجو»، بهاره مقدم؛ دانشگاه مهد پرورش و تربیت انسان است و مقصد دانشجو دستیابی به کمالات منیع انسانی؛ دانشجو از رهگذار دانش پژوهیدن، قصد قرب الی الله می کند و در آیات و روایات، جویندگان علم خاشع و خاضع و پرهیزگارند و صفات پسندیده از آنِ طی کنندگان مسیر دانش است.

 

دانشگاه می کوشد تا داشته های دانشجو را بالنده سازد و دانشجو وظیفه خطیر آینده سازی را از دو منظر بر عهده دارد: نخست آن که باید در ابعاد علمی، فرهنگی، پژوهشی و آموزشی تجهیز شود و با توشه ای سرشار پا به جامعه ای بگذارد که چشم انتظار دانش و فراست و مهارت اوست و دوم آن که دانشجو نمی تواند به جامعه ای که در آن زیست می کند و نيز تحولات دنیای اطرافش، بی توجه باشد و باید در برابر اتفاقات متفاوت عکس العمل های بجا و تحلیل های مناسب و موضع گیری های عالمانه اتخاذ کند.

 

دنیای دانشجو دنیای به دور از وابستگی است؛ دانشجو با توجه به آن که هنوز در راه پر فراز و نشیب زندگی محصور نشده و فراغت بال و آزادی عمل قابل توجهی را داراست، لذا بدون پروا و البته با دیدی همه جانبه به اتفاقات می نگرد، ابا ندارد، همگان را به چالش می کشاند، انتقاد می کند و با کسی عقد اخوت نبسته است.

 

البته انتظار نمی رود که اشتباه نکند؛ چرا که فضای جوان دانشجو فرصتی برای همین آزمون و خطاهاست، بنا بر این دانشجو هم می شنود و هم سخن می گوید؛ يعني نه شنیدن صرف را تاب می آورد نه اهل نشنیدن است، آماده یادگیری است مشروط بر آن که دروغ و تصرف و تلخیص به خوردش ندهند.

 

دانشجو سره را از ناسره در محک خود و دانسته هایش می سنجد و هر جا ذره ای لغزش دید، مماشات نمی کند؛ همین است که خیلی ها در فضای دانشجویی و در سخنرانی های برای دانشجویان بسیار مراقبند و بارها دانسته هایشان را مرور می کنند؛ چرا که می دانند دانشجو سازش و تسلیم در مرامش نیست! اگر قرار است چیزی برایش اثبات شود مدارک مستدل می خواهد و اگر قرار است خلاف دانسته هایش به تصویب برسد باید قانع شود.

 

انتقادهای دانشجویی از سر ناپختگی و جو هیجانی و احساس دیده شدن نیست، دانشجو تعهد و مسئولیت را خوب می شناسد، می داند که چشمان بیدار یک ملت است و اگر خواب بماند همه را آب می برد!

 

خیلی ها از همین دانشگاه ها به مسئولیت های خطیر لشکری و کشوری دست یافتند؛ كه اي کاش پس از فاصله گرفتن از فضای دانشجویی، روحیه دانشجویی در خیلی ها باقی می ماند؛ هم صراحت و سماجت و موضع گیری های قاطع، هم تعهد و انتقاد برای اصلاح و حس مسئولیت پذیری.