اولاند و پوتین در برابر اوباما

به گزارش خبرنگار حوزه بین‌الملل «خبرگزاری دانشجو» به نقل از نشنال اینترست، انتخاب فرانسوا اولاند به عنوان رئیس جمهور فرانسه در روز یکشنبه و برگزاری مراسم تحلیف ولادیمیر پوتین به عنوان رئیس جمهور جدید روسیه در روز دوشنبه، سیاست خارجی دولت اوباما را با سردرد جدیدی مواجه کرده است.

 

در حالی که هیچ رغبتی برای تغییرات اساسی و سریع در روابط این کشورها با ایالات متحده مشاهده نمی شود، جایگزینی این دو رهبر جدید به این معناست که بی شک فضای مانور دولت اوباما در ماه‌های پیش رو، بسیار کم خواهد شد.

 

سارکوزی برای اوباما در پیشبرد سیاست های کلیدی اش در مورد تحریم ها علیه ایران و لیبی مهره ای کلیدی محسوب می شد؛ مدودف هم با خودداری از رای دادن در قطعنامه شورای امنیت برای حمله به لیبی و اتخاذ تحریم های سختگیرانه تر علیه کشورمان، نقشی اساسی داشته است.

نویسنده مقاله در ادامه اشاره می کند که در حالی که نظر عموم بر این مي باشد که مدودف چیزی بیشتر از یک عروسک خیمه شب بازی در دستان ولادیمیر پوتین (که در چهار سال گذشته نخست وزیر وی بود) نبوده و در نتیجه سیاست های بیشتر آشتی‌جویانه مدودف نسبت به ایالات متحده، در واقع سیاست های خود پوتین بوده است؛ اما من با این مسئله موافق نیستم.

 

در حالی که این حرف درست است که مدودف نمی توانست ابتکارات سیاسی خود را با وجود مخالفت پوتین، عملی کند اما این کاملا بدان معنا نیست که این دو نفر (و مشاوران آنها) در هر موضوع سیاسی کاملا موافق هم بوده اند.

 

نظر من این است که پوتین به مدودف اجازه می داد که برای توسعه یک رابطه نزدیک با باراک اوباما «راه خود را» برود تا ببیند که آیا امکان برقراری یک رابطه باثبات در روابط دوجانبه وجود دارد یا خیر و مدودف با وجود شک و تردیدهای پوتین، امتیازات زیادی از جمله تصویب تحریم های سخت تر بر ایران و لغو فروش سیستم دفاع هوایی  S-300 از سوی روسیه به ایران را به آمریکا داد.

 

پوتین در حالی به دفتر کار خود بازگشت که شک و تردیدش در مورد میزان مشارکتش با آمریکا در شرایط کنونی دست نخورده مانده است و او در آن دسته از موقعیت هایی که همکاری متقابل موجد سودمندی است، همکاری را متوقف نخواهد کرد؛ اما نگرشش نسبت به واشنگتن این خواهد بود که در مواقعی که آمریکا نیازمند همکاری روسیه است، باید به مسکو نشان دهد و او را مطمئن سازد که از این همکاری منتفع خواهد شد.

 

علاوه بر این به نظر نمی رسد پوتین که فاقد هر گونه رابطه معنی دار شخصی با رئیس جمهور آمریکاست، هیچ گونه تخفیفی برای وی قائل شود.
 

می توان همین حرف ها را در مورد اولاند نیز گفت؛ مردم به سارکوزی لقب «سارکو آمریکایی» داده بودند؛ زیرا برایش بهبود روابط آمریکا و فرانسه یک اولویت محسوب می شد و ممکن است اولاند از مواضع سارکوزی در ایجاد روابط نزدیک با واشنگتن عقب نشینی کند؛ او به عنوان مثال در طول مبارزات انتخاباتی خود، از تصمیم سارکوزی برای بازگشت فرانسه به ساختار فرماندهی یکپارچه نظامی ناتو انتقاد کرد و گفت: مجددا این موضوع را بررسی خواهد کرد.

 

سارکوزی در سیاست خارجی تمایل به داشتن خط مشی مستقل و شخصی داشت؛ اما به عقیده برخی از تحلیلگران رویکرد سیاست خارجی فرانسه در دوره اولاند به صورت جمعی و با همراهی تصمیم مردم فرانسه برای نداشتن روابط بسیار نزدیک با آمریکا خواهد بود.

 

همچنین اولاند متعهد شده دو سال زودتر یعنی در سال 2012 سربازان فرانسوی را از افغانستان بیرون بکشد که در صورت اجرا، فشار بیشتری بر روی ایالات متحده وارد خواهد شد و حتی برخی نگران این هستند که اولاند در موضوع ایران تمایل به مصالحه داشته باشد و این امر به این بستگی دارد که آیا دوره وزارت خارجه آقای لورنت فابیوس که معتقد به فشار بر علیه ایران بوده است، به سر آید یا خیر.

 

در ماه های آینده مقامات ایالات متحده شک و تردیدهای بیشتری را در مورد پاریس و مسکو در نظر خواهند داشت و به نظر می رسد واکنش تند روسیه به برنامه های دفاع موشکی پیشنهادی و سخنان تند مسکو در مورد حمله «پیشگیرانه» به سایت های دفاع موشکی، نشان دهنده عدم موافقت با درخواست اوباما مبنی بر گرفتن فضای بیشتر از مدودف (حداقل تا زمان انتخابات آمریکا) است.
 
قرار است به زودی اوباما با پوتین و اولاند ملاقات کند و در آن فرصت به آنها توضیح دهد که چرا باید راه مقامات قبلی را دنبال کنند و روابط خوب خود با واشنگتن را حفظ کنند؛ اما با توجه به تمایلات نشان داده شده از سوی دولت آمریکا نسبت به روش سارکوزی و مدودف، بسیار سخت خواهد بود که اوباما بتواند اولاند و پوتین را با خود همراه کند.