کار فرهنگی بر زمین مانده!

گروه فرهنگی «خبرگزاری دانشجو»؛ تو بگو اصلا کار فرهنگی یعنی چه؟ یک فرمانده دارد داد می زند كه کار فرهنگی چیزی است که حاضرم جانم را در راهش فدا کنم. آهای سرباز جای تو کجاست؟ آهای افسر جای پای تو کدام است؟

 

اسم دانشگاه که می آید، ناخودآگاه ذهن می رود به سمت علم، به سمت فرهنگ. اما کو علم؟ کو فرهنگ؟ علم که لابه لای هزار توی کتاب ها و جزوه های شب امتحان خاک می خورد و فرهنگ لب تاقچه فراموشی نشسته و ما را تماشا می کند. آهای فرهنگ دلم برایت تنگ شده؛ اصلا بگو چند سال است که تو را ندیده ام.

 

فرهنگ یعنی تربیت؛ این دانشگاه چگونه من را تربیت می کند، چگونه؟ اصلا باید دید که ساخت و ساختار دانشگاهی چگونه است؟ چرا هیچکی از من دانشجو سوال نمی کند توقعت از دانشگاهی که در آن درس می خوانی چیست؟ چه کسی سزاوار تر است از من که در بطن همه امور اجرایی و عملی هستم و می توانم شکافها را ببینم.

 

من نمی دانم روش انتخاب رئیس دانشگاه و کارکنان و اساتید چگونه است؟ من می خواهم نظر بدهم که آقا اگر قرار است که دانشگاه آنقدر روی من موثر باشد که رهبرم بگوید «اگر دانشگاه اصلاح شود، مملکت اصلاح می شود» بیایید و این کارها را بکنید تا من و دانشگاه اصلاح شویم.

 

ما هم برای همین آمده بودیم. می خواستیم مملکت اصلاح شود. ما طالب اصلاحیم اما «اصلاح طلب» نیستیم. برای من دانشجو مهم است، جایی که در آن با نام محیط فرهنگی پا می گذارم، یک جای فرهنگی باشد و به این موضوع اهمیت داده شود و چه بسا که نیاز باشد بودجه های کلان به آن اختصاص داده شود.

 

اگر بخشی از آن کار فرهنگی روی استخدام اساتید خدوم و آبدیده است این کار را بکند حداقل در هر رشته ای یکی دو مورد باشد تا دل خوش کنیم.

 

باز هم باید بگوییم کار فرهنگی بر زمین مانده! صدایمان به جایی برسد یا نه خدا می داند؛ اما نوشتیم تا بگوییم باور کرده ایم ما مکلف به وظیفه ایم نه نتیجه!