کمک مالی مالیات‌دهندگان آمریکایی به شورشیان افغان!

به گزارش خبرنگار حوزه بین الملل «خبرگزاری دانشجو» به نقل از نشنال اینترست، کمتر از یک هفته پس از سفر تعجب برانگیز باراک اوباما به افغانستان و اعلام اینکه ما «حرکت طالبان را در هم شکستیم»، سناتور دایان فاینستاین (D-CA)، در کنار سناتور مایک راجر (R-MI) در «سی. ان. ان» گفتند: ما متوجه شدیم که طالبان قوی تر شده است.

سخنان این دو سناتور از انواع آن حقیقت های صاف و پوست کنده ای است که رهبران نظامی و غیرنظامی آمریکا به طور معمول از پرداختن به آنها ممانعت به عمل می آورند.
 

در اجلاس مقامات ایالات متحده و ناتو در شیکاگو که در اواخر این ماه برگزار می شود، باید به این موضوع اشاره شود که دلارهای مالیات دهندگان آمریکایی در واقع کمکی است به تامین مالی شورشیان افغانستان که ناتو با آنها در حال جنگ مي باشد.
 

محققان در یک گزارش که در ماه اوت گذشته در مورد جنگ عراق و افغانستان منتشر شد، اعلام كردند، پس از تجارت غیرقانونی مواد مخدر، بزرگترین منبع مالی شورشیان، دلارهای قراردادهای ایالات متحده در این کشور است.

 

به این صورت که شرکت های افغانی که برنامه های حمل و نقل را انجام می دهند، با «پیمانکاران امنیتی خصوصی» همکاری كرده و به شورشیان پول پرداخت می کنند تا امنیت جاده های مورد استفاده نیروهای غربی را تامین کنند؛ اين در حالي است كه در گزارش کمیسیون، به این اشاره نمی شود که چه مقدار پول به جیب این شورشیان سرازیر می شود.

 

گروه «task force 2010» که توسط ژنرال دیوید پترائوس تشکیل شد، به بررسی ارتباط بین شورشیان و شبکه های جنایی در یک سو و شرکت های افغانی و پیمانکاران فرعی حمل و نقل، ساخت و ساز و سایر خدمات از سوی دیگر پرداخت و در آخر معلوم شد که 360 میلیون دلار از پول های مالیات دهندگان آمریکا به دست شورشیان و دیگر «بازیگران بدنام منطقه» اعم از جنایتکاران و جنگ سالاران افتاده است.

 

آیا جای تعجب دارد که تزریق مقدار هنگفتی از پول نقد آن هم به یک سیستم خراب و جنگ زده منجر به شکست شود؟ کسانی که اخبار افغانستان را دنبال می کنند، می بینند که چگونه این رانت ها، به فساد و ناامنی در افغانستان دامن می زند.

 

داگلاس ویسینگ که یک روزنامه نگار است، در کتاب خود با عنوان «سرمایه گذاری برای دشمن» می نویسد: چگونه مالیات دهندگان ایالات متحده سرمایه طالبان را تامین می کنند و اینکه پولی که برای توسعه در افغانستان خرج می شود، در واقع با شورشیان مقابله نمی کند، بلکه این پول به دست خود آنها می رسد.

 

ویسینگ می نویسد: من متوجه شدم که ارتباط بین توسعه جهان سوم و امنیت ملی ایالات متحده، یک دکترین ضعیف است که تقریباً هیچ پایه و اساسی ندارد؛ سال به سال مردم آمریکا به وضع بدتری دچار می شوند، ساختمان ها ضعیف ساخته می شوند، پروژه ها از نظارت مناسب بی بهره اند، مدارسی ساخته می شوند که معلمی برای آن وجود ندارد و ... .

 

به هر حال آن گونه که فاینستاین روز یکشنبه به CNN گفت: طالبان یک سیستم از فرمانداران را در استان های مختلف دارد كه این سیستم تا شمال کشیده شده است؛ آنها به شرق هم رسیده اند و حملات در راه است.
 

پس از بیش از یک دهه از کمک مالی سهوی به دشمن و بیگانه کردن مردم محلی، عجیب نیست که آمریکایی ها باید به چنین نتیجه وخیمی برسند؛ اگر هم چیزی برای تعجب وجود داشته باشد، مردم آمریکا باید از این متعجب باشند که چطور شده که رهبران منتخبشان، بالاخره حقیقت را به زبان آورده اند.