اخوان المسلمين و چالش تصاحب قدرت در مصر

به گزارش خبرنگار حوزه بين الملل «خبرگزاري دانشجو» به نقل از آسياتايمز، محمد مرسي كه كانديداي «جايگزين» اخوان المسلمين بعد از رد صلاحيت خيرت الشاطر، نامزد اصلي اين تشكيلات در انتخابات رياست جمهوري بوده و اكنون به همراه احمد شفيق به دور دوم انتخابات راه يافته است،‌ در نظرسنجي ها تنها 15 درصد آرا را به دست آورده بود.

مرسي،‌ سياستمدار ضد آمريكايي 60 ساله اي است كه فاقد كاريزماي خاص است كه حتي مانند بسياري از همراهان خود در تشكيلات اخوان از توان سخنوري نيز برخوردار نيست.

رهبران اخوان در ابتدا توصيه به عدم معرفي كانديدا براي انتخابات رياست جمهوري كردند با اين ادعا كه اكنون براي آنان زود است كه به طور همزمان در پارلمان و كاخ رياست جمهوري قدرت را تملك كنند.

در اولين انتخابات پارلماني مصر در دوره بعد از مبارك احزاب اسلام گرا به رهبري اخوان و شاخه سياسي آن يعني حزب عدالت و توسعه، 75 درصد كرسي هاي پارلمان را تصاحب كردند.

به ادعاي رهبران اخوان المسلمين كنترل پارلمان و كاخ رياست جمهوري قدرت آنان را كه سرانجام كاهش مي يافت، افزايش مي دهد، برخي نيز معتقدند اكنون زمان طلايي براي اخوان است كه بعد از دهه ها سركوب، بارديگر احيا شوند.

اگرچه آنان درك مي كنند كه رئيس جمهور شدن به معناي قرار گرفتن در يك مسير دشوار است و آنان نمي خواهند كه هزينه سال ها فساد،‌ ديكتاتوري و نابرابري را اخوان المسلمين بپردازد.

استدلال رهبران اخوان براي عدم معرفي كانديدا براي اين دوره از انتخابات رياست جمهوري مصر اين بود كه عاقلانه تر آن است كه آنان براي انتخابات بعدي، ‌يعني در سال 2016 به معرفي نامزد بپردازند تا اينكه رئيس جمهور احتمالي وابسته به خود را به علت انبوه مشكلاتي كه در انتظار اوست، با شكست (سياسي)‌ روبه رو كنند.

اگر محمد مرسي، به رياست جمهوري برسد، بايد متوجه چالش هايي بود و پيش از همه اين مسئله كه در اين صورت سرنوشت (پيمان كمپ ديويد) معاهده صلح مصر و اسرائيل چه مي شود؟

اخوان المسلمين هنوز به اسرائيل به عنوان يك «دشمن» نگاه مي كنند و با گروه هاي مقاومت در فلسطين مانند حماس ارتباط سياسي،‌ ايدئولوژيك و احساسي دارند.

اگر پيمان كمپ ديويد به صورت يكجانبه از سوي مصر لغو و يا حتي تعديل شود،‌ بدون شك ايالات متحده كمك هاي ميلياردي نظامي و اقتصادي به مصر را، كه از سال 1982 تاكنون به اين كشور ارائه مي دهد، قطع خواهد كرد.

اگرچه گفته مي شود مرسي تحصيلكرده آمريكا بوده و با ايالات متحده رابطه خوبي دارد، اما اخوان المسلمين يك تشكيلات ضد آمريكايي بوده و هست.

پيروزي اخوان المسلمين در انتخابات رياست جمهوري مي تواند به نوعي آغازگر يك سياست خارجي تازه براي مصر باشد همانند آنچه بعد از انقلاب اسلامي ايران در سال 1979 به ويژه در ارتباط اين كشور با اسرائيل و آمريكا رخ داد.

در اين صورت نمي توان انقلاب مصر را به كلي با آنچه در تونس يا ليبي اتفاق افتاده است، سازگار قلمداد كرد  و البته اين پيروزي مي تواند كمك فوق العاده اي براي اخوان المسلمين سوريه باشد.

مبارك در طول سال ها حكمراني خود تلاش زيادي براي خدشه دار كردن چهره اخوان المسلمين كرد و سعي كرد اين تفكر نادرست را القا كند كه اخوان يك گروه بنيادگراست كه تفاوتي با القاعده و طالبان ندارد.

اكنون اخوان بعد از آنكه نزديك به صد سال از فعاليت آن مي گذرد، به عنوان يك حزب و درقالب يك اقدام سياسي جدي و خطير مي خواهد به قدرت رياست جمهوري دست يابد.

در حالي كه سكولارها از حضور اخوان در قدرت مي ترسند، رئاليست ها مي گويند كه بايد به اخوان اجازه داد بعد از سال ها فعاليت زيرزميني اكنون به صحنه سياسي بيايند تا شهروندان مصري دريابند كه آنان نخواهند توانست بر مشكلات عظيمي كه مصر با آن روبه روست، فائق آيند.

رئاليست ها معتقدند كه اگر اخوان برنده انتخابات مصر شوند، فرصت هاي سياسي آنان اگر هم به شكست منجر نشود، با چالش هاي جدي مواحه خواهد شد.

به دليل كنترل اخوان بر حدود نيمي از كرسي هاي پارلمان، ساختار سازمان يافته حزب،‌ وجود توده هاي حامي و دستاوردهاي طولاني مدت اخوان، محمد مرسي با وجود ويژگي هاي شخصي نه چندان شاخص،‌ به راحتي قابل حذف نيست.

اما احمد شفيق، ژنرال پيشين در ارتش مصر و از افرادي كه پيش از اين در رژيم مبارك خدمت كرده و تحت حمايت او بوده است، 23 درصد آرا را كسب كرده است.

دقيقا به دليل گذشته نظامي او، بسياري از مصري ها از او اجتناب مي كنند، آنان با شعار «مرگ بر عوامل مبارك»، معتقدند پيروزي احمد شفيق به معناي بازگشت مبارك به عرصه قدرت مصر است.

مردم مصر معتقدند عوامل رژيم پيشين كه كم و بيش همگي نظامي هستند، به دنبال وضع قوانين محدود و ديكتاتوري هستند.

شفيق علاوه بر اينكه سابقه خدمت در رژيم مبارك را دارد، هنوز نيز از او حمايت مي كند و اين به معناي تحقير بيشتر مردم است.

شانس او براي پيروزي كه در مقابل افرادي با حمايت هاي قوي مانند مرسي و ابوالفتوح، و سكولار قابلي مانند عمرو موسي و ملي گراي محبوبي مانند حمدين صباحي قراردارد، كم است.