«چك»؛ لذت بردن از یک تجربه سینمایی کوچک

گروه فرهنگي «خبرگزاري دانشجو»؛ سال ها پیش از این درست همان وقتی که نسل ما کودک و نوجوان بود، تابستان معنای دیگری داشت همانطور که خانواده، سینما و البته سرگرمی.

شروع تابستان نه پایان شور و نشاط، که آغاز ولوله ای بود که با تکاپو و هیاهوی بچه ها، تمام محیط را تحت تأثیر خود قرار می داد.

آن وقت ها همه چیز رنگ و وبویی دیگری داشت و البته یکی از آن چیزهای ناب و مهم و دوست داشتنی که حالا دیگر تنها به معصومیتی از دست رفته می ماند، حس با هم بودن خانواده و در کنار هم به سینما رفتن و لذت بردن از یک سرگرمی پرهیجان و ناب و سالم بود.

با گذشت آن دوران و آمدن این روزگار و هجوم انبوه مظاهر تکنولوژی و عرصه فراخ و بی در و پیکر سرگرمی های سالم و ناسالم و خنثی و مسخ کننده- از همه نوع- دیگر نه از آن طعم و خصوصیت های ناب اثری هست و نه از آن حس و حال ها.

حالا دیگر بچه خودشان با انبوه باز های رایانه ای و فیلم های سینمایی و سریال ها و... مشغولند و پدر و مادرها هم دیگر کمتر فرصت می کنند تا به این سرگرمی های نوستالوژیک و جمعی فکر کنند و بهشان جامه عمل بپوشانند.

از این گذشته، حالا دیگر حتی اگر تمام شرایط هم فراهم باشد، فیلم خوب خانوادگی یافت نمی شود تا بتواند برای خانواده ها موقعیتی سالم و سرگرم کننده و گرم تدارک ببیند و آنها را برای ساعتی هم که شده دور هم جمع کند تا «باهم» لذت ببرند.

کو آن سینما و فیلم خانوادگی؟ چه شد آن معصومیت ناب و حس با طراوت و امیدوارکننده و بکر؟ کجا رفت...؟!

با این همه، اما در همین روزها یک فیلم در سینماهای کشورمان به نمایش درآمده که توانسته تا حدی و به طور نسبی پدید آورنده آن حس و حال ها باشد و برای تأمین تمام آن چیزهایی که گفتیم و یا حداقل بخشی از آنها، چیزی در چنته داشته باشد.

فیلم چک ساخته کاظم راست گفتار، اثری است شبیه همان حس نوستالوژیک و تجدید دیداری با حس و حال همان سال های رفته و گم گشته.

یک فیلم «ایرانی» و «خانوادگی» خوب و «سالم» و البته «سرگرم کننده» که می تواند برای ساعتی هم که شده خانواده های ایرانی را دور هم جمع کند تا از یک تجربه سینمایی کوچک اما درست و سالم، با هم لذت ببرند.

این اتفاق مبارکی است که بویژه در این زمان و زمانه و طی این سال های اخیر در سینمای ایران، فیلمی ساخته شود که قصد دارد مخاطب را جذب کند و دور هم جمع نماید اما در عین حال نه حواشی کاذب بیافریند و نه به دامان ابتذال پناه برد و نه به گیشه – صرفا- بیندیشد و نه حاضر به خودفروشی و وطن فروشی و سایر فروشندگی های مد روز  شود و آنها را ابزار خود نماید برای رسیدن به آنچه می پندارد.

شاید بتوان فیلم اخیر کاظم راست گفتار را در این جمله خلاصه کرد که این اثر، ملودرامی است ساده اما خوش ساخت که برای ساعتی خانواده ها را پای خود می نشاند و لحظاتی خوب برای آنها رقم می زند، لحظاتی که در آن هم هیجان هست و هم شادی و هم غم، هم التهاب و هم یاری و هم دوستی.

چک چنین فیلمی است، فیلمی که سینمای ایران به آن و امثالش نیاز فراوان و مبرم دارد.